ေပးစာ၉၉

ကိုယ္ေျပာပါေကာ.. ခ်စ္ရယ္
ကိုယ္တို႔ေဝးၾကရင္ ကံေတြေကာင္းလာမယ့္အေၾကာင္း။

ေက်ာခိုင္းျပီးတဲ့ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း..
ေကာင္းကင္ၾကီးက လင္းက်င္းလာတယ္မဟုတ္လား
ရွဴသြင္းလိုက္တဲ့ေလေတြမွာလည္း ပန္းရနံ႔ေတြ သင္းသင္းေမႊးလို႔ေလ။

ခ်စ္သူခင္သူေပါလို႔ လာဘ္လာဘေတြပြင့္လန္းလာတယ္
မနက္ႏိုးခ်ိန္ကစလို႔ မ်က္လံုးေတြက ျပံဳးႏိုင္ၿပီး
ႏႈတ္ခမ္းေတြက ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္ထိ အားရပါးရ ရယ္ႏိုင္ၾကတယ္။

ကိုယ္ေတြ ေဝးသြားၾကရင္ အေျခအေနေတြသာယာလာမယ့္အေၾကာင္း
ကိုယ္ေျပာခဲ့ပါေကာလား.. ခ်စ္ရဲ႕။

အညံ့အသက္ေတြ အနားမွ မသီႏိုင္ေအာင္
မေတာ္တဆ အိမ္မက္ထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိရင္ေတာင္
မ်က္ႏွာလႊဲသြားၾကရေအာင္ပါ။

အ႐ူး ၃

မူးယစ္ရီေဝေစေသာအရာေတြ ကိုယ္လက္ထဲေတြ႔တိုင္း
ေတြေဝေမ့ေလ်ာ့ျခင္း အေၾကာင္းတရားေတြ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔

ေနာင္ဘဝေတြအထိ အထံုပါႏိုင္ေၾကာင္း

ေခါင္းကို ေဒါက္ခနဲေခါက္ ေျပာတတ္သူ။
ဆရာဝန္ေတြကေျပာတယ္.. ေဟ့ေရာင္.. မင္းမွာတရားမွ မရွိတာကိုးကြ…

ဒီသီခ်င္းစာသားကို ကိုယ္တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတိုင္း

စိတ္ကေလးသာ ေလွ်ာ့စမ္းပါကြာလွမ္းေအာ္ရင္း

တဟားဟား ရယ္တတ္သူ။
အေရာင္မပါဘဲ ရယ္လို႔ရတာေတြ ရွားပါးလာေၾကာင္း ကိုယ္ေျပာတိုင္း

သူ႔မ်က္ႏွာ ခဏ.. ခဏ.. တည္.. တည္သြားတတ္ေတာ့..

တမင္တကာမ်ား.. 

စိတ္တိုင္းက် ရယ္ေမာႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းကို ေရြးခ်ယ္သြားေလေရာ့သလား။
ပတ္ပတ္လည္ ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာေနတတ္ေၾကာင္းနဲ႔

ေတာက္ေလွ်ာက္ျပံဳးေနေတာ့တယ္… လို႔ ေျပာျပၾကေတာ့

အေရာင္မပါတဲ့အျပံဳးေတြမွာ ဗလာမ်က္လံုးေတြနဲ႔ေပမယ့္

စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြေတာ့ သူေမ့သြားျပီထင္ပါတယ္။
ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ေနာ္..လို႔.. 

ကိုယ္ေျပာမထြက္လို႔

နဖူးက ဆံပင္ေလးသာ သပ္တင္ေပးခဲ့တယ္။

ေဝး

မ်က္ေတာင္တခတ္တိုင္း အလြမ္းတပြင့္စီနဲ႔.

ျဖဴတူတူဦးေႏွာက္ေတြက သူမွတ္မထားဘူးလို႔ပဲ.. တတြင္တြင္…

ပထမဆံုးအနမ္းလို႔ ၾကားတိုင္း မ်က္ခံုးဆီကို.. သြားသြားစမ္းမိတာ အက်င့္ကိုစြဲလို႔…

ဒီဇင္ဘာည 🎼 သီခ်င္းသံမၾကားမခ်င္း မထဘူး.. ဆိုလည္း ေခါင္းအံုးတျခမ္း အေအးပတ္႐ံုထက္ေတာ့ ပိုမလာေတာ့ဘူးေလ…

မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္တိုင္း ျမင္ေနက်….. ပါးခ်ိဳင့္ေလးနဲ႔ေတာ့ တဘဝစာ…. ေ..ဝဝဝ…းးးး….

အရူး ၂

ခပ္ေလးေလးအရာေတြကိုပဲ သယ္ထားခ်င္ခဲ့တဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္
အရူးဆိုေတာ့ အကန္႔အသတ္ရယ္လို႔ မသိရွာဘူး။

မလႈပ္ႏိုင္မရွားႏိုင္နဲ႔ အသက္ရွဴေတြခက္လာတဲ့ေန႔ကေပါ့
အရူးလည္း တကိုယ္ေကာင္းဆန္တတ္တယ္။

ဆူလြယ္နပ္လြယ္အရာတခ်ိဳ႕ကိုပဲ သယ္ျပီး
ခပ္ေကာ့ေကာ့သာ ခရီးဆက္ခဲ့ေတာ့တယ္။
ဘာေတြပစ္ခ်ခဲ့လို႔ ဘာေတြသယ္သြားမွန္း အရူးလည္း ခ်က္က်လက္က်ေတာ့မသိျပန္ဘူးတဲ့။

ရယ္ျပရမယ္လို႔ အခ်က္ေပးရင္ သြားေလးျဖဲလို႔
ငိုမွလို႔ အသိဝင္ရင္ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္ေလာက္နဲ႔
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးေရွ႕ကို သြားေလရဲ႕။ (အရူးကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးလို႔ သတ္မွတ္တယ္။)

တခုခုေတာ့ ေပ်ာက္ေနတာ အရူးသိသလိုလို..ဆိုပဲ
အရူးမသိတာက အရူးဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရာဝတၳဳၾကီးတခု ျဖစ္လာတာပဲ
အသက္သာ ရွဴေနျပီး သူတေယာက္စာပဲ အသံုးဝင္တဲ့အရာဝတၳဳၾကီးေပါ့။

တစ္ရက္..
လူေျပာသူေျပာမ်ားလို႔..
ပစ္ခ်ထားခဲ့တဲ့အရာေတြဆီ ခရီးသြားဟန္လြဲဝင္ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့….
အခ်စ္ရယ္ေလ….
ဖုန္ေတြ ပင့္ကူအိမ္ေတြၾကား ငုတ္တုတ္ကေလးရယ္မွ ထိုင္လို႔။ ။

အရူး

မမွီတဲ့အေၾကာင္းေတြကိုက မ်ားျပားလွတယ္..
ေတြးေတာမေနေတာ့ပါဘူး .. ခ်စ္ရယ္..
ကိုယ့္ဥာဏ္ရည္ကိုက ကူးလြယ္ခတ္လြယ္ ခပ္တိမ္တိမ္ရယ္။

အိပ္မေပ်ာ္တိုင္း ၾကယ္ေတြေရၾကသတဲ့..
ကိုယ့္မွာေတာ့ မ်က္လံုးအေၾကာင္သားနဲ႔
ေရစရာ ၾကယ္ရယ္လို႔ကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္ဘူး။

တသန္႔တျပန္႔ရယ္လို႔ ဘယ္လိုေျပာေျပာ
ကိုယ္ကေတာ့ သဲတရွပ္ရွပ္နဲ႔လည္း ေက်နပ္လိုက္တာပဲ
အျမဲတမ္းမွ ေရေဆးမေနႏိုင္တာေကာ။

ရာသီဥတုက မသိမသာေလးေအးလာျပီ.. ခ်စ္ရဲ႕..
မိုးေလဝသက ဘာေျပာေနေန..
ကိုယ္ခံစားမိတာကိုပဲ ကိုယ္ကအသဲအသန္ယံုတယ္။

အေပၚေရာ ေအာက္ေရာ.. ဘာကာရန္.. ဘာခ်ိတ္ဆက္မႈမွ ရွာမေတြ႔ႏုိင္ဘူး..
ဘယ္ေတြ႔မလဲ ခ်စ္ရယ္..
ကိုယ္က အရူးကိုး..
ဒါက အရူးခ်ီးပန္း ခပ္ႏွမ္းႏွမ္းေတြရယ္ေလ။

အမႈမဲ့

သူ.. အသားအေရေတြ မြဲေျခာက္လာတယ္..
သူ ပစ္စလက္ခတ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ဝုန္းခနဲ ပိန္က်သြားတယ္..
သူ အလည္လြန္ အေပ်ာ္အပါးလြန္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ေတာ္ၾကာ ဝေဖာင္းေဖာင္း ပြေယာင္းေယာင္းျဖစ္လာတယ္..
သူ မတရားစားေသာက္ေနျပန္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. မ်က္လံုးေတြ ေဝေဝလာတယ္..
သူ မအိပ္မေန ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ျပန္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ၾကည့္လိုက္တိုင္း တဟားဟားနဲ႔..
သူ ေဟးလားဝါးလားၾကိဳက္ေသးတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ခ်က္ခ်င္း ျငိမ္ျငိမ္က်သြားတယ္..
သူ အိုဗာေတြ သိပ္လုပ္တာပဲလို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ခုပဲၾကည္လင္လိုက္.. ခုပဲမႈန္မႈိုင္းလိုက္..
သူ အေျပာင္းအလဲ သိပ္ျမန္တာပဲလို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. တေန႔လံုး အိပ္အိပ္ေနႏိုင္တယ္..
သူ အပ်င္းထူ ဇိမ္ယူျပန္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူး..
သူ ပုန္းေနတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္ေနတုန္းပါ။

တဝက္တပ်က္မနက္ခင္း

အျပဳအမူတစ္ခုကို သံုးပတ္ေလာက္ ဆက္တိုက္လုပ္ရင္ အဲဒါဟာ အေလ့အက်င့္ျဖစ္လာသတဲ့။ ဆိုရင္.. ေစာေစာထစရာမလိုတဲ့ ပိတ္ရက္မ်ိဳးမွာလည္း လူကအလိုလို ႏိုးလာတာ အထူးအေထြေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ၂နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေတြပိုေနေသးသည္ပဲ။ လူပ်င္းအလုပ္လို႔ပဲဆိုဆို မထေသးဘဲ ေတြးခ်င္ရာေတြး အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္ ျပန္ႏိုးသလိုလုိျဖစ္လိုက္ ႏိုးတဝက္နဲ႔ မထေသးဘဲ ဆက္ႏွပ္တယ္လို႔ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ ဇိမ္ယူျခင္းကို လုပ္ဖုိ႔ပဲ အိပ္ခ်င္မူးတူး အာရံုေရာက္တယ္။
sound cloudကို လွမ္းဖြင့္ထားလိုက္တယ္။

「ကိုယ္တေယာက္တည္း ေစာင့္ေနမယ္ ဒီအိမ္ေလးထဲမွာကြယ္…」
အိမ္ေစာင့္သူ။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္အျမဲတမ္း စိတ္ပူတယ္ေလ။

「လက္ထပ္ဝတ္စံု ကိုယ္ေပၚမွာ သိပ္လွတဲ့ အခ်စ္ကေလး.. 」
၂၅မိနစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္က တခုခုကို ေျပာင္းလဲႏိုင္မွာမို႔လား။

ေဟာ.. ခဏခဏနားေထာင္ျဖစ္တဲ့ ျမရဲ႕လ။ အၾကိမ္ၾကိမ္ဖတ္ဖူးျပီးသား ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ ျမရဲ႕လ။ စာဖတ္ျခင္းကိုလည္း သေဘာက်သလို ဒီလိုမ်ိဳး အသံနဲ႕ ဖတ္ျပတာကိုလည္း ႏွစ္ျခိဳက္သည္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ကၽြန္မသေဘာက်တဲ့ ဝတၳဳတိုေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္ျပီး အသံဖမ္းထားဖို႔ ခဏခဏ ၾကိဳးစားဖူးသည္ပဲ။ သူ႔လို အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးႏွင့္ စိတ္ဝင္စားေအာင္ အာရံုထဲပါ ျမင္လာေအာင္ မဖတ္တတ္ေပ။

「ျမိဳ႕ျပ၏ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရးသံသရာမွာ စိတ္ပါလက္ပါ လွည့္ပတ္ေနထိုင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သဘာဝတရားသည္ ေဝး၍ေဝး၍ လာခဲ့သည္။ 」
တိုးတက္ဖြံ႕ျဖိဳးေနတဲ့ ရုပ္ဝတၳဳေတြနဲ႔ ပိုပိုနီးလာေလေလ သဘာဝတရားေတြနဲ႔ ပိုပိုေဝးသြားေလေလျဖစ္လာတာပါပဲ။ ပတ္ဝန္းက်င္ ရႈခင္းေတြျမင္ႏိုင္တဲ့ ခရီးသြားေနရင္းေတာင္ အျပင္ဘက္ထက္ ကိုယ့္လက္ထဲက စကရင္ေသးေသးေလးဆီသာ အာရံုေရာက္ေနတတ္သည္။ အျပင္က အသံေတြနားေထာင္ေနဖို႔ထက္ အိမ္ကစထြက္ကတည္းက နားထဲနားၾကပ္ကိုထည့္ျပီး အသံခပ္က်ယ္က်ယ္ပဲ ဖြင့္ထားျဖစ္ေတာ့သည္ပဲ။ ျမိဳ႕ျပထဲ ကၽြန္မ စိတ္ပါလက္ပါ စီးေမ်ာခဲ့သည္။ စီးေမ်ာေနသည္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ တန္ဖိုးထားမႈေတြေတာင္ ေျပာင္းေျပာင္းလာခဲ့သည္အထိ။ စိတ္ပါလက္ပါ စီးေမ်ာျဖစ္ဦးမွာလည္း ေသခ်ာသည္။

「ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးသည္ အရာရာတြင္ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲေသာ အျမင္ရွိသူျဖစ္၏။ သူမကို သက္သက္ၫွာၫွာေျပာရလွ်င္ ဂႏၱ၀င္အျမင္ရွိသူဟု  ေခၚႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဂႏၱ၀င္ဆန္လိုက္သလဲ ဆိုလွ်င္ နာမည္ကိုက…. 」

အိုး.. ဘယ္တုန္းက ျခံစည္းရိုးက ပန္းေတြက ခရမ္းနဲ႔ အနီခ်ည္းပဲ က်န္ေတာ့တာလဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ရာသီခ်ိန္ကုန္ေတာ့ အျဖဴပင္အကုန္ ကၽြန္မပစ္လိုက္ျပီလား။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ပန္းေတြလွေနရင္ ျပီးတာပါပဲေလ။ ေက်ာင္းကားကလည္း လမ္းမွာ စက္ပ်က္ေနေသး။ အေမေရ.. ဘာခ်က္ထားတုန္း။ အက်င့္ပါေနတဲ့လက္က ေၾကာင္အိမ္ကို ဖြင့္ျပီးသား။
ေအာ္.. ဒီအခန္းေလးထဲ သစ္သားေၾကာင္အိမ္ေလးမွ မရွိဘဲ။ ေရခဲေသတၱာထဲပဲ အကုန္ရွိေနမွာပါ။
ေစာင္ျခံဳထားမွပဲ။ မိုးမရြာေတာ့ေပမယ့္ အေအးဓါတ္ကရွိေနတုန္း။

「ျမအေပၚ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပ်က္ရျခင္းမွာ ျမသည္ တိုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းမွာ ေနထိုင္ရသည့္ ဘဝႏွင့္ ဘယ္လိုမွ ေနသားက်မလာျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။」
ဇာတ္လမ္းအဆံုးတြင္ ျမေရတြင္းထဲ က်သြားမွာ သိေနျပီးျဖစ္လို႔ ျမအေၾကာင္းစကတည္းက ကၽြန္မ ျမကို သံသယႏွင့္ စၾကည့္ျပီးသား။ ဒီေနရာမွာ ျမဟာ အထီးက်န္တယ္လို႔ ခံစားေနရမွာ။ ဒါကေတာ့ ျမ ေသခ်ာေပါက္ စိတ္ထိခိုက္ရမွာပဲ။ ဘာလို႔မ်ား ျမဟာ…. ။ စသျဖင့္။
ဒီလိုျဖစ္ေတာ့မယ္ ဒီလိုလုပ္ေနတယ္ သိရံုေလးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို မယံုၾကည္ႏို္င္ေတာ့တာလည္း အသက္အရြယ္ကေပးတဲ့ သင္ခန္းစာျဖစ္ေလာက္တာပါပဲ။ အထူးတလည္ ေျပာင္းလဲယူမေနခ်င္ေတာ့ပါ။

「မ်က္ေစာင္းထိုးလ်က္ ရယ္ေမာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါသေတြ ေျပေလ်ာ့က်ခဲ့ရတာပါပဲ။」

ဒုကၡပါပဲ။ ဒုကၡပါပဲ။ ဒါလည္း လုပ္ရဦးမယ္။ ဒီဖိုင္ေတြလည္း မျပီးေသးဘူး။ ခဏက ဒါသြားဖတ္လိုက္တာ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ သိေအာင္လုပ္ရဦးမယ္။ ဟင္.. ဒီပတ္စေဝါ့က ဘာပါလိမ့္။ ေဟး.. ေဟး. ခဏ. ခဏေလး. ငါဒါေတြ မသိဘူးဟ။

ေအာ္.. စိတ္ထဲက ဖိစီးမႈ၊ ပူပင္မႈေတြက အိပ္သြားမွ၊ အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္သြားမွ ေပၚေပၚလာတာ ပိုပင္ပန္းတယ္။ သတိရျခင္းနဲ႔ နာက်င္မႈေတြလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။

「တဖက္မွာ ေတာင္တန္း၊ တဖက္မွာ ျမစ္၊ ရာသီဥတုသည္ ႏွစ္သက္စဖြယ္ရွိသည္။
ကၽြန္မတို႔ ျမိဳ႕မွာ ေဆာင္းဥတုဟာ ေဆာင္းဥတုနဲ႔ တူေအာင္ေအးတယ္ အစ္ကို။ ေႏြဥတုမွာေတာ့ သစ္ရြက္ေတြ တကယ္ေၾကြၾကတယ္။ ေတာင္ေလတကယ္လာတယ္။ ေလဟာ ေျခာက္ေသြ႔ျပီး လတ္ဆတ္ေနတာ။ သစ္ပင္ရိပ္ေၾကာင့္သာ သိပ္မပူဘဲ ေအးျမေနတာကိုး။
ရာသီသံုးမ်ိဳးတြင္ ထင္ရွားကြဲျပားစြာေတြ႔ျမင္ရေသာ သက္ဆိုင္ရာရႈခင္းမ်ားကို ……」
ခုေတာ့ျဖင့္ ျမရဲ႕ျမိဳ႔ေလးနဲ႔ ဆန္႔က်င္စြာ ဟိုေနရာမွာ ဒီေနရာမွာ ေရၾကီး၊ ေလၾကီး။ အခ်ိန္အခါမဟုတ္မိုးရြာ။ အရိုးကြဲေအာင္ေအး။ ေက်ာေကာ့ေအာင္ပူ။ ေဖာက္ျပန္လာေနေသာ ရာသီဥတုမ်ား။ ရွားပါးလာေသာ သံယံဇာတမ်ား။ ပ်က္စီးလာေနေသာ ေျမဆီေျမႏွစ္မ်ား။ ကၽြန္မတို႔ ယူသံုးတာ သိပ္မ်ားသြားၾကျပီ။ အယူသာရွိျပီး ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ျဖည့္တင္းျခင္း ပါးရွားခဲ့ၾကျခင္း ျပယုဂ္မ်ားသာ။

သတင္းထၾကည့္ရင္ေကာင္းမလား။ ေနပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္မဆက္လွဲေနခ်င္ေသးသည္။

「ျမ ဒီမွာ ေနရတာ မေပ်ာ္ဘူးလား။
ကၽြန္ေတာ္ ျမအား စူးစိုက္စြာၾကည့္ရင္း ေမးမိေတာ့ ျမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးရယ္ကာ ေခါင္းရမ္းျပခဲ့၏။
အို.. အဲလို အဓိပါၸယ္နဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး အစ္ကိုရဲ႕။」
ျမ ဘာလို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမေျပာခဲ့တာပါလိမ့္ေနာ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူေပ်ာ္တယ္ မေပ်ာ္ဘူးဆိုတာေလာက္ေတာ့ ေျပာျပခြင့္၊ ေျပာျပရဲတဲ့သတၱိရွိရမွာေပါ့။ သတိၱ။ တကယ္ေတာ့ သူလည္း အသံုးခ်ခံ စကားလံုးတစ္ခုသာ။

「ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မိမိတို႔ဘဝမွ မည္သည့္ဂဏန္းတစ္လံုးကိုေသာ္မွ် ႏႈတ္ယူခြင့္ မရွိႏိုင္ပါ။」
မရွိႏိုင္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ တခုခုကို ဘဝထဲက ဆြဲထုတ္ပါဆိုရင္ေတာင္ ဘာကိုဆြဲထုတ္ရမယ္မွန္း ကၽြန္မဆို ေကာင္းေကာင္းသိမွာမဟုတ္ဘူးပဲ။ ဖ်က္ထုတ္ခ်င္တဲ့ကိစၥေတြပဲ မရွိတာလား။ မ်ားလြန္းလို႔ ဘယ္ဟာကို ဖ်က္ထုတ္ပစ္ရမလဲဆိုတာ မေရြးႏိုင္ေတာ့တာလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေသခ်ာ။

「ေရစိုရႊဲေနေသာ ျမ၏အေလာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္ရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေသာကႏွင့္ နာက်င္ေၾကကြဲမႈ၊ ေျခာက္ျခားတုန္လႈပ္မႈတို႔ျဖင့္ သတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားခဲ့ရပါသည္။ 」
ကိုုယ့္ေဘးက ကိုယ္ခ်စ္ေသာသူ ေသဆံုးသြားေသာအခါ ကၽြန္မေရာ ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္မွာပါလိမ့္။ စမ္းသပ္ခ်င္၊ ျမည္းစမ္းၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတာ့ လံုးလံုးမရွိပါ။ ေလာကမွာ မစမ္းသပ္ေကာင္းေသာအရာမ်ား၊ မသိဘဲေနရတာက ပိုေကာင္းတဲ့အရာမ်ား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္လို႔ ကၽြန္မယံုထားလိုက္ျပီးသားျဖစ္တာကိုး။

「လသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလြန္ခက္ခဲေသာ ပုစာၦတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။」
တဲ့။
ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ လူသားမ်ားသည္ စိတ္ဝင္စားဖို႔အေကာင္းဆံုးေသာ၊ အလြန္ခက္ခဲေသာ ပုစာၦမ်ားျဖစ္သည္။

「နာရီသံေတြ ဆူညံလို႔ေန.. ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္တယ္အခ်စ္ေရ.. 」

ကဲ.. အိမ္မက္ႏွင့္ အျပင္ေလာက သဲကြဲမေနေသးေသာ ကၽြန္မဦးေႏွာက္ကို ႏႈိးမွျဖစ္ေပေတာ့မည္။ ေန႔စဥ္ပံုမွန္အခ်ိန္ဇယားမွ ထြက္ေျပးခြင့္ရွိေသာ ေန႔ရက္တခ်ိဳ႕။ ဆိုေသာ္လည္း ျပန္ဝင္ရမည္ေလ။
အခြင့္ရွိသည္ဆိုတိုင္း ပရမ္းပတာသံုးပစ္တတ္ေသာ ကၽြန္မကို နာရီေတြနဲ႔ ေဘာင္ခတ္ထားတာပဲ ေကာင္းပါမည္။ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္မယ့္အတူတူ ကၽြန္မ နာရီေတြနဲ႔အတူ ေက်ေက်နပ္နပ္ အသက္ရွင္ဖို႔ကိုပဲ ေရြးရပါမည္။