အတက္အက်

တက္ျပီးရင္ ျပန္က်ေလ့မရွိတဲ့ ေစ်းႏႈန္းေတြလိုပဲ..
ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေတြက တရိပ္ရိပ္၊

တကိုယ္ေကာင္းစိတ္ေတြက တလူလူ၊

ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ ထြားၾကိဳင္းလာေနတဲ့ အတၱေတြ၊

ထားရာေန ေစရာသြား.. ပစ္ခ်ခဲ့တဲ့ေနရာ က်န္မေနရစ္တတ္ေတာ့ဘဲ

ေရွ႕သို႔သာလွမ္းခ်ီေနတဲ့ ဘဝင္နဲ႔မာနတပ္ေပါင္းစု၊

ဘယ္ဘက္ၾကည့္ၾကည့္ တက္ရိပ္ေတြခ်ည္းသာ။
ရွားရွားပါးပါး…… က်ေနဆဲနဲ႔ က်ရိပ္က်ေျခ ဆက္ရွိေနတာတခုကေတာ့

ခ်စ္ခင္ၾကင္နာျခင္းမ်ား။

ေပးစာ၉၉

ကိုယ္ေျပာပါေကာ.. ခ်စ္ရယ္
ကိုယ္တို႔ေဝးၾကရင္ ကံေတြေကာင္းလာမယ့္အေၾကာင္း။

ေက်ာခိုင္းျပီးတဲ့ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း..
ေကာင္းကင္ၾကီးက လင္းက်င္းလာတယ္မဟုတ္လား
ရွဴသြင္းလိုက္တဲ့ေလေတြမွာလည္း ပန္းရနံ႔ေတြ သင္းသင္းေမႊးလို႔ေလ။

ခ်စ္သူခင္သူေပါလို႔ လာဘ္လာဘေတြပြင့္လန္းလာတယ္
မနက္ႏိုးခ်ိန္ကစလို႔ မ်က္လံုးေတြက ျပံဳးႏိုင္ၿပီး
ႏႈတ္ခမ္းေတြက ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္ထိ အားရပါးရ ရယ္ႏိုင္ၾကတယ္။

ကိုယ္ေတြ ေဝးသြားၾကရင္ အေျခအေနေတြသာယာလာမယ့္အေၾကာင္း
ကိုယ္ေျပာခဲ့ပါေကာလား.. ခ်စ္ရဲ႕။

အညံ့အသက္ေတြ အနားမွ မသီႏိုင္ေအာင္
မေတာ္တဆ အိမ္မက္ထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိရင္ေတာင္
မ်က္ႏွာလႊဲသြားၾကရေအာင္ပါ။

အ႐ူး ၃

မူးယစ္ရီေဝေစေသာအရာေတြ ကိုယ္လက္ထဲေတြ႔တိုင္း
ေတြေဝေမ့ေလ်ာ့ျခင္း အေၾကာင္းတရားေတြ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔

ေနာင္ဘဝေတြအထိ အထံုပါႏိုင္ေၾကာင္း

ေခါင္းကို ေဒါက္ခနဲေခါက္ ေျပာတတ္သူ။
ဆရာဝန္ေတြကေျပာတယ္.. ေဟ့ေရာင္.. မင္းမွာတရားမွ မရွိတာကိုးကြ…

ဒီသီခ်င္းစာသားကို ကိုယ္တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတိုင္း

စိတ္ကေလးသာ ေလွ်ာ့စမ္းပါကြာလွမ္းေအာ္ရင္း

တဟားဟား ရယ္တတ္သူ။
အေရာင္မပါဘဲ ရယ္လို႔ရတာေတြ ရွားပါးလာေၾကာင္း ကိုယ္ေျပာတိုင္း

သူ႔မ်က္ႏွာ ခဏ.. ခဏ.. တည္.. တည္သြားတတ္ေတာ့..

တမင္တကာမ်ား.. 

စိတ္တိုင္းက် ရယ္ေမာႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းကို ေရြးခ်ယ္သြားေလေရာ့သလား။
ပတ္ပတ္လည္ ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာေနတတ္ေၾကာင္းနဲ႔

ေတာက္ေလွ်ာက္ျပံဳးေနေတာ့တယ္… လို႔ ေျပာျပၾကေတာ့

အေရာင္မပါတဲ့အျပံဳးေတြမွာ ဗလာမ်က္လံုးေတြနဲ႔ေပမယ့္

စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြေတာ့ သူေမ့သြားျပီထင္ပါတယ္။
ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ေနာ္..လို႔.. 

ကိုယ္ေျပာမထြက္လို႔

နဖူးက ဆံပင္ေလးသာ သပ္တင္ေပးခဲ့တယ္။

ေဝး

မ်က္ေတာင္တခတ္တိုင္း အလြမ္းတပြင့္စီနဲ႔.

ျဖဴတူတူဦးေႏွာက္ေတြက သူမွတ္မထားဘူးလို႔ပဲ.. တတြင္တြင္…

ပထမဆံုးအနမ္းလို႔ ၾကားတိုင္း မ်က္ခံုးဆီကို.. သြားသြားစမ္းမိတာ အက်င့္ကိုစြဲလို႔…

ဒီဇင္ဘာည 🎼 သီခ်င္းသံမၾကားမခ်င္း မထဘူး.. ဆိုလည္း ေခါင္းအံုးတျခမ္း အေအးပတ္႐ံုထက္ေတာ့ ပိုမလာေတာ့ဘူးေလ…

မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္တိုင္း ျမင္ေနက်….. ပါးခ်ိဳင့္ေလးနဲ႔ေတာ့ တဘဝစာ…. ေ..ဝဝဝ…းးးး….

အရူး ၂

ခပ္ေလးေလးအရာေတြကိုပဲ သယ္ထားခ်င္ခဲ့တဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္
အရူးဆိုေတာ့ အကန္႔အသတ္ရယ္လို႔ မသိရွာဘူး။

မလႈပ္ႏိုင္မရွားႏိုင္နဲ႔ အသက္ရွဴေတြခက္လာတဲ့ေန႔ကေပါ့
အရူးလည္း တကိုယ္ေကာင္းဆန္တတ္တယ္။

ဆူလြယ္နပ္လြယ္အရာတခ်ိဳ႕ကိုပဲ သယ္ျပီး
ခပ္ေကာ့ေကာ့သာ ခရီးဆက္ခဲ့ေတာ့တယ္။
ဘာေတြပစ္ခ်ခဲ့လို႔ ဘာေတြသယ္သြားမွန္း အရူးလည္း ခ်က္က်လက္က်ေတာ့မသိျပန္ဘူးတဲ့။

ရယ္ျပရမယ္လို႔ အခ်က္ေပးရင္ သြားေလးျဖဲလို႔
ငိုမွလို႔ အသိဝင္ရင္ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္ေလာက္နဲ႔
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးေရွ႕ကို သြားေလရဲ႕။ (အရူးကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးလို႔ သတ္မွတ္တယ္။)

တခုခုေတာ့ ေပ်ာက္ေနတာ အရူးသိသလိုလို..ဆိုပဲ
အရူးမသိတာက အရူးဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရာဝတၳဳၾကီးတခု ျဖစ္လာတာပဲ
အသက္သာ ရွဴေနျပီး သူတေယာက္စာပဲ အသံုးဝင္တဲ့အရာဝတၳဳၾကီးေပါ့။

တစ္ရက္..
လူေျပာသူေျပာမ်ားလို႔..
ပစ္ခ်ထားခဲ့တဲ့အရာေတြဆီ ခရီးသြားဟန္လြဲဝင္ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့….
အခ်စ္ရယ္ေလ….
ဖုန္ေတြ ပင့္ကူအိမ္ေတြၾကား ငုတ္တုတ္ကေလးရယ္မွ ထိုင္လို႔။ ။

အရူး

မမွီတဲ့အေၾကာင္းေတြကိုက မ်ားျပားလွတယ္..
ေတြးေတာမေနေတာ့ပါဘူး .. ခ်စ္ရယ္..
ကိုယ့္ဥာဏ္ရည္ကိုက ကူးလြယ္ခတ္လြယ္ ခပ္တိမ္တိမ္ရယ္။

အိပ္မေပ်ာ္တိုင္း ၾကယ္ေတြေရၾကသတဲ့..
ကိုယ့္မွာေတာ့ မ်က္လံုးအေၾကာင္သားနဲ႔
ေရစရာ ၾကယ္ရယ္လို႔ကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္ဘူး။

တသန္႔တျပန္႔ရယ္လို႔ ဘယ္လိုေျပာေျပာ
ကိုယ္ကေတာ့ သဲတရွပ္ရွပ္နဲ႔လည္း ေက်နပ္လိုက္တာပဲ
အျမဲတမ္းမွ ေရေဆးမေနႏိုင္တာေကာ။

ရာသီဥတုက မသိမသာေလးေအးလာျပီ.. ခ်စ္ရဲ႕..
မိုးေလဝသက ဘာေျပာေနေန..
ကိုယ္ခံစားမိတာကိုပဲ ကိုယ္ကအသဲအသန္ယံုတယ္။

အေပၚေရာ ေအာက္ေရာ.. ဘာကာရန္.. ဘာခ်ိတ္ဆက္မႈမွ ရွာမေတြ႔ႏုိင္ဘူး..
ဘယ္ေတြ႔မလဲ ခ်စ္ရယ္..
ကိုယ္က အရူးကိုး..
ဒါက အရူးခ်ီးပန္း ခပ္ႏွမ္းႏွမ္းေတြရယ္ေလ။

အမႈမဲ့

သူ.. အသားအေရေတြ မြဲေျခာက္လာတယ္..
သူ ပစ္စလက္ခတ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ဝုန္းခနဲ ပိန္က်သြားတယ္..
သူ အလည္လြန္ အေပ်ာ္အပါးလြန္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ေတာ္ၾကာ ဝေဖာင္းေဖာင္း ပြေယာင္းေယာင္းျဖစ္လာတယ္..
သူ မတရားစားေသာက္ေနျပန္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. မ်က္လံုးေတြ ေဝေဝလာတယ္..
သူ မအိပ္မေန ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ျပန္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ၾကည့္လိုက္တိုင္း တဟားဟားနဲ႔..
သူ ေဟးလားဝါးလားၾကိဳက္ေသးတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ခ်က္ခ်င္း ျငိမ္ျငိမ္က်သြားတယ္..
သူ အိုဗာေတြ သိပ္လုပ္တာပဲလို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ခုပဲၾကည္လင္လိုက္.. ခုပဲမႈန္မႈိုင္းလိုက္..
သူ အေျပာင္းအလဲ သိပ္ျမန္တာပဲလို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. တေန႔လံုး အိပ္အိပ္ေနႏိုင္တယ္..
သူ အပ်င္းထူ ဇိမ္ယူျပန္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တုန္း။

သူ.. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူး..
သူ ပုန္းေနတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္ေနတုန္းပါ။