လြင့္ေမ်ာျခင္း

ကၽြန္မ ေတြးေတာရျခင္းကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး၊
bus ကားစီးခ်ိန္၊ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္၊ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ
ကၽြန္မေတြးခ်င္ရာကို လြင့္လြင့္ေမ်ာေမ်ာ ေတြးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕
ပင္ကုိယ္စိတ္အခံက အပူအပင္ေတြကိုလည္း ၾကာၾကာလက္မခံထားတတ္ပါဘူး။
ခပ္ေပါ့ေပါ့ပါပဲ။ စဥ္းစားမိရင္ ခဏေတာ့ အသက္ရႈက်ပ္လာမယ္။ မၾကာခင္မွာ
ျပန္ေကာင္းသြားတတ္ပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ စိတ္ညစ္စရာေတြ၊
စိတ္ရႈပ္စရာေတြခဏခဏ ၾကံဳရတယ္။ ဒီေတာ့ ခဏခဏလည္း စိတ္ဓါတ္က်တယ္။ ဒါေပမယ့္
ခဏခဏလည္း ျပန္ေကာင္းေကာင္းလာတယ္။
အိပ္စက္ျခင္းကို တကယ္ကို သေဘာက်ပါတယ္။ ငပ်င္းလို႔ပဲ ေျပာမလား။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မအိပ္ရင္ အိမ္မက္အၿမဲမက္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္မ
အိမ္မက္ေတြကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ အိပ္ရင္လည္း အခ်ိန္ယူစရာမလိုပါဘူး။ ခဏနဲ႔
အိပ္ေပ်ာ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲ ကိုယ့္အိမ္မွာဆိုရင္ေပါ့။ ကိုယ့္အိမ္မဟုတ္တဲ့
တျခားဘယ္ေနရာမဆိုက်ရင္ေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေလ့မရွိျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း
ေတာ္ရံုတန္ရံု ညအိပ္သြားေလ့မရွိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ကၽြန္မ
အိပ္ေရးပ်က္တာကို သိပ္မုန္းပါတယ္။
ကၽြန္မမုန္းတဲ့ အိပ္ေရးပ်က္ျခင္း ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အိပ္ေနလ်က္နဲ႔
ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္တာကိုသာ ဆိုလိုပါတယ္။ လုပ္စရာရွိလို႔
မအိပ္ဘဲအလုပ္လုပ္ျခင္း၊ စာအုပ္ဖတ္ျခင္း၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျခင္း လိုမ်ိဳး
ကိုယ့္ဆႏၵနဲ႔ကုိယ္ အိပ္ေရးပ်က္ခံရတာမ်ိဳးကို မဆိုလိုပါ။
ပင္လည္းပင္ပန္းေနပါၿပီ။ အိပ္လည္းအိပ္ခ်င္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္
အိပ္လို႔ကိုမေပ်ာ္တာကို သိပ္မုန္းပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ရင္
ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လံုး စိတ္မၾကည္လင္ေတာ့ပါဘူး။ အလိုလို
အလိုမက်ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အရင့္အရင္ က အဲဒီလို အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းမ်ိဳး
ကၽြန္မမွာ မရွိသေလာက္ကိုရွားပါတယ္။
ခုတေလာေတာ့ ကၽြန္မသိပ္လြင့္ေမ်ာတယ္ ဆိုရမလား။ အလုပ္ရႈ႔ပ္ၿပီး
ပင္ပန္းေနပါလ်က္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ မဟုတ္ေသးဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး
ဆိုရေအာင္လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဒီလို ဒီလို။ ကၽြန္မေခါင္းထဲ ခုတေလာ
အၿမဲအေတြးေတြ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္။ ေတြးရတာ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာ ေျပာၿပီးသားပါ။
ကၽြန္မေတြးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေတြးမယ္။ တျခားအာရံုစိုက္စရာ ရွိလာရင္
မေတြးေတာ့ဘူးေပါ့။ ခုေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ေနရင္းထိုင္ရင္းကို
ဘာေတြမွန္းမသိေတြးမိေနတာ။ မဟုတ္တရုတ္ေတာ့ မစဥ္းစားၾကနဲ႔ဦးေနာ္။
တခုခုကိုပဲ ေတြးေနတာလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေတာင္စဥ္ေရမရနဲ႔
ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရဘဲ ျဖစ္ေနတာ။ တေန႔လံုးေခါင္းထဲရႈပ္ေနတဲ့အျပင္
ညအိပ္ရင္လည္း ေတြးေနတယ္။ မေတြးဘူး ဆိုလည္း ေတြးေနျပန္ေရာ။
ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ အိပ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ရင္းနဲ႔လည္း
ဆက္ေတြးေနသလိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မအိမ္မက္ေတြေတာင္ မမက္တာၾကာလာၿပီ။
အိပ္ေပ်ာ္ေနေပမယ့္ ႏိုးေနသလိုလိုပဲ။ အဲဒီလို ရက္ဆက္ျဖစ္လာေတာ့
ကၽြန္မအိပ္ခ်ိန္သာတိုးလာတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ အိပ္ေရးမ၀သလိုပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ
သိပ္ရႈပ္တယ္။
ဒီအေျခအေနကို ကၽြန္မသိပ္မုန္းပါတယ္။ တိုင္ပင္စရာဆိုလို႔ အေမနဲ႔
တိုင္ပင္ၾကည့္တယ္။ အေမက ဘုရားစာရြတ္ခိုင္းတယ္။ ခက္တာက ဘုရားရွိခိုးရင္း
ရြတ္ေနတဲ့ ပါ႒ိရဲ႕အနက္ကိုစဥ္းစားေနရင္းကေနကို
တျခားအေၾကာင္းေရာက္ေရာက္သြားတာ။ စိတ္မျငိမ္တာက အလြန္အကၽြံျဖစ္ေနတာ
ထင္တယ္။ ေတြးမိရင္ျဖတ္ဖို႔ကလည္း တခါတခါ လြင့္လြင့္ေမ်ာေမ်ာေတြးရတာကို
ႏွစ္သက္ေနေတာ့ ျဖတ္ဖို႔ခက္ျပန္ေရာ။
ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ အၾကံေပးၾကပါဦး။
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္တယ္။ ေခါင္းထဲမွာ မရႈပ္ေနခ်င္ဘူး။
အဲဒီလို ျဖစ္ဖူးတဲ့သူရွိရင္လည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

What born am i?

ေစာရနကၡတ္နဲ႔ ယွဥ္ေမြးတာတို႔၊ ဘာတို႔ ၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္မက် ဘာနကၡတ္နဲ႔ ယွဥ္မွန္းမသိပါဘူး။ ကၽြန္မလက္နဲ႔ထိရင္ ပ်က္တာခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္မအစ္ကိုၾကီးက ဆိုရင္ ခဏခဏ ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္မက ဖ်က္ဆီးေရး Monster တစ္မ်ိဳးပဲတဲ့။ ဟုတ္မ်ားေနမလားပဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘာလုပ္လုပ္ ပ်က္တာမ်ားကိုကိုး။ အိမ္မွာ ပစၥည္း ၁၀ခုပ်က္ရင္ ၉ခုက ကၽြန္မလက္ထဲမွာ ပ်က္တာ။ ကၽြန္မထင္တာေတာ့ ပ်က္ခါနီးကိုင္မိလို႔မ်ားလားလို႔ပါ။ ပစၥည္းတစ္ခုကို သူေရာ ကိုယ္ေရာ တူတူသံုးတယ္ဆိုအံုးေတာ့ ကၽြန္မလက္ထဲက ပစၥည္းပဲ အရင္ပ်က္တာ၊ ေပ်ာက္တာမ်ားတယ္။ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းရွိလို႔လားလဲ မသိပါဘူး။
တခါတခါဆို အဲဒီလို အပ်က္ဓါတ္က ရက္ဆက္က်တာ။ တခါတေလလည္း အေကာင္းပါ။ ခုတေလာေတာ့ အပ်က္ဓါတ္ေလးျပန္က်ေနျပန္ေရာ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္က ကၽြန္မအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ထီးအမည္း အရွည္ေလး (ကၽြန္မက ကၽြန္မရဲ႕ ကင္ဒိုဓါးရွည္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ) အဲဒါေလး ကိုင္းက်ိဳးသြားေရာ။ ေဆာင္းမရေတာ့ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာ။ ဒါေတာင္ ရံုးကလူေတြက ကၽြန္မကို “ထီးေျပာင္းလိုက္တာလား” ေမးၾကေသးတယ္။ မၫွာမတာ။

ေနာက္ ကၽြန္မ ေက်ာပိုးအိတ္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေပ်ာက္သြားတယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္လက္ေဆာင္ေပးထားတာ။ ကၽြန္မေသာ့ခ်ိတ္ေတြက ခဏခဏေတာ့ ေပ်ာက္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေသာ့ခ်ိတ္ေလးက အရမ္းၾကိဳက္လို႔။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ။

ကဲ ဒီေန႔ေရာက္ေရာ။ မနက္ အိမ္မွာ Computer သံုးဖို႔ ဖြင့္ပါတယ္။ Virus Scan လုပ္တုန္းရွိေသး ရပ္သြားၿပီး Restart ျပန္ခ်ေတာ့ Window ျပန္မတက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ computer ေလးကေတာ့ ခပ္စုတ္စုတ္ပါပဲ။ ကၽြန္မခိုင္းသမွ်လည္း မညည္းမညဴလုပ္ေပးရွာတာပါ။ ကၽြန္မကသာ ခုတေလာ သူေနမေကာင္းတာ သိရက္နဲ႔ ဟုိ Software တင္  ဒီSoftwareတင္ လုပ္ေနတာ။
ထူးျခားတာတစ္ခုရွိတယ္။ computer ကေလ တခါမွ အစ္ကိုေတြ သံုးတုန္းပ်က္တာမရွိဘူး။ ပ်က္ၿပီဆုိ ကၽြန္မလက္ထဲခ်ည္းပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မပဲ ဖ်က္ဆီးေရး သမားျဖစ္ေနတာ။ ဒီေန႔လည္း တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ပ်က္ျပန္ေရာ။

ဒါနဲ႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပဲ သင္တန္းကို ထြက္လာလိုက္တာ။ ကားကမွတ္တိုင္ေက်ာ္သြားျပန္ေရာ။ ကားတဆင့္ပဲစီးခ်င္တာေရာ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္တာေရာ ေၾကာင့္ အဲဒီလမ္းေၾကာကို ေရြးထားတာ။ ဆင္းေနက်မွတ္တိုင္ ဆင္းရင္ေတာင္ သင္တန္းေရာက္ဖို႔ 15 မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူရပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အခ်ိန္က ကပ္ေနရတဲ့ၾကားထဲ။ ကၽြန္မအေတြးလြန္ေနတာနဲ႔ ေက်ာ္ေရာ မွတ္တိုင္က။ အသည္း အသန္ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ရေရာ။

မိုးကာတစ္ဘက္နဲ႔ ဖရိုဖရဲ ေျပးရင္းတန္းလန္း လြယ္ထားတဲ့ေက်ာပိုးအိတ္က ၾကိဳးျပတ္က်ပါေလေရာ။ စိတ္ညစ္သြားတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ သင္တန္းေရာက္တယ္။

သင္တန္းၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မုန္႔တီေသာက္မယ္ ဆိုၿပီး ေသာက္ေနက် ဆိုင္သြားတာ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းပိတ္ထားတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအစ္မေတြကပဲ အိတ္ကျပဳတ္သြားတဲ့ ကြင္းလိုက္ရွာေပးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ပိုက္ထားရတာေပါ့။ ဟုိနားမွာ ရွိတယ္ ဆိုလို႔ သြားရင္ ဆိုင္ပိတ္တာနဲ႔။ ဒီနားဆိုရင္ မရွိတာနဲ႔။ အစ္မေတြလည္း သြားစရာရွိတာနဲ႔။ ” ဆု နင္ ဘုရားမရွိခိုး လာဘူးထင္တယ္” တဲ့။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ဥပုသ္ေန႔မို႔။ တရားေတာင္နာခဲ့ေသး။ ကံကိုမေကာင္းတာ။ သူတို႔ကလည္း ” နင္ခုတေလာ ဟိုဟာတလြဲလုပ္လိုက္ ဒီဟာတလြဲလုပ္လိုက္နဲ႔ ဟိုေပ်ာက္ဒီပ်က္နဲ႔၊  နင္အိမ္ျပန္ေတာ့တဲ့” ။ ေနာက္ေန႔မွ ရွာေပးမယ္တဲ့။

ဒါေတာင္ ကၽြန္မက ေခါင္းမာမာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မသိတဲ့ အိတ္ျပင္တဲ့ဆိုင္ကို တကူးတက သြားတာေတာင္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆိုင္ပိတ္ျပန္ေရာ။ ဥပုသ္ေန႔ကိုး။

ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ အိမ္မျပန္ေသးဘဲ အင္တာနက္ဆိုင္မွာ ခုထိ။

ေနာက္ထပ္ ဘာေတြဖ်က္ဦးမယ္ေတာ့ မသိေသးဘူး။ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ပဲ။

ဘာနကၡတ္နဲ႔မ်ားယွဥ္ေမြးပါလိမ့္။

ဟုတ္

လူတစ္ေယာက္၏အမူအက်င့္ဟုဆိုရာတြင္ တမင္လုပ္ယူတဲ့အက်င့္၊ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့အက်င့္၊ သူ႔ဘာသာ အလိုအေလ်ာက္ျဖစ္လာတဲ့အက်င့္ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားမည္ျဖစ္သည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေကာင္းေသာအက်င့္ကို အတုယူရန္ထက္ဆိုးေသာအက်င့္ကိုျပဳျပင္ရန္မွာ ပိုမိုခက္ခဲတတ္ၾကသည္။ တမင္လုပ္ယူထားေသာအက်င့္ကိုဖယ္။ က်န္အက်င့္မ်ားတြင္မွ တခ်ိဳ႕အက်င့္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ျပဳမူေသာ္လည္း၊ တခ်ိဳ႕အက်င့္မ်ားမွာမူ ကိုယ္တိုင္ကမႏွစ္သက္ဘဲ၊ မသိစိတ္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဂရုမမူမိ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ျပဳမူမိတတ္ၾကသည္။

ကၽြန္မတြင္လည္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ႏွစ္သက္၍ လက္ခံထားေသာအက်င့္မ်ား႐ွိသလို၊ လက္မခံခ်င္ဘဲ လက္ခံ ထားရေသာအက်င့္မ်ားလည္း႐ွိသည္။ လက္မခံခ်င္ဟုဆိုရာတြင္လည္း လက္မခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ အက်င့္ဆိုးမ်ားသာမက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္၏ ပုဂၢလိကခံစားခ်က္သက္သက္ႏွင့္သာ မႏွစ္သက္ေသာ အျပဳအမူမ်ားလည္း တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ပါ၀င္သည္။ ၄င္းတို႔အနက္ ….. မႏွစ္သက္ဆံုးႏွင့္ ေန႔တိုင္းလုပ္ျဖစ္ေနေသာ အက်င့္တစ္ခုမွာ “ဟုတ္”………………………………

ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းျမန္မာစကားတစ္လံုးျဖစ္သည့္ “ဟုတ္ကဲ့” ဆိုသည့္စကားေလးႏွစ္လံုးကို ယေန႔ေခတ္တြင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက “ဟုတ္” ဟူ၍သာ ေျပာဆိုေနၾကသည္ကို သတိျပဳမိၾကပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာစကားမ်ားပ်က္စီးမည္ စိုး၍ ဘာ၍ ဟူေသာ ပညာ႐ွင္ဆန္ေသာ အေတြးမ်ားကၽြန္မတြင္မ႐ွိပါ။ ကၽြန္မ၏အာ႐ံုတြင္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏိုင္သည္ဟု ခံစားမိေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ မႏွစ္သက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မႏွစ္သက္ပင္မႏွစ္သက္ေသာ္ျငား ေန႔စဥ္ကၽြန္မ၏ႏႈတ္မွ တဟုတ္ဟုတ္ ႏွင့္ ဟုတ္ေနသည္ကိုေတာ့ ၀န္ခံရေပမည္။ ဘယ္အခ်ိန္က ကၽြန္မပါးစပ္ထဲေရာက္လာမွန္း၊ ကၽြန္မရဲ႕ ဘယ္လိုအက်င့္ အမ်ိဳးအစားဟုသတ္မွတ္ရမွန္း မသိေတာ့ေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္တြင္လည္း အိမ္တြင္မို႔၊ အလုပ္တြင္လည္း အလုပ္တြင္မို႔ သတိထားေနရင္းႏွင့္ပင္ “ဟုတ္” မိသြားျပန္သည္။ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နားေထာင္ရေသာအခါ မ်ားတြင္ပို၍ ပင္သိသာပါသည္။ အစပိုင္းတြင္ ဟုတ္ကဲ့ေနရင္းႏွင့္ပင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ “ဟုတ္” ျဖစ္လာတတ္သည္။ စိတ္မပါပဲ ေခါင္းညိတ္ရေသာအခါမ်ိဳးတြင္လည္း “ဟုတ္” တတ္သည္။ စိတ္ပ်က္လာေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း “ဟုတ္” တတ္သည္။ ဘာလို႔မ်ား ျပင္လို႔မရျဖစ္ေနပါလိမ့္လို႔လည္းေတြးမိပါသည္။

သူမ်ားေျပာဆိုေနတာကိုေတာ့ ဘာမွမခံစားမိလို႔ ဘာမွမေျပာလိုေပမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဒီ “ဟုတ္” ႀကီးကိုမေျပာခ်င္ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ”ဟုတ္” ဆိုတာႀကီးကို ႀကိဳက္ကိုမႀကိဳက္ပါ။ ျပင္ဖို႔လည္း ႀကိဳးစားပါဦးမည္။