ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုကဗ်ာမ်ား

‘Give me a theme’, the little poet cried, ‘And I will do my part.’
‘This is not a theme you need’, the world replied, ‘You need a heart.’

အထက္ပါစကားစုကေလးက အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ R.W.Gilder ေျပာခဲ့တာပါတဲ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ေမာင္သာခ်ိဳရဲ႕စာအုပ္တစ္အုပ္ကတဆင့္ ဖတ္မိ မွတ္မိထားတာပါ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အတြက္ လိုအပ္တာက အခ်က္အလက္ အေၾကာင္းအရာ တခုခု မဟုတ္ဘဲ ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားေပါ့ေနာ။ ဟုတ္မွာပါ။ အခ်က္အလက္ရွိေနရံု၊ ကဗ်ာေရးနည္းေလး သိေနရံု၊ ကာရံေလးမိေနရံုနဲ႔ အလြယ္တကူ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာ့ ျဖစ္မလာေလာက္ပါဘူး။

ေျပာသာေျပာရတာပါ။ ကၽြန္မလည္း ကဗ်ာဆိုတာ ဘာလဲမသိပါဘူး။ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးလည္း ဘာမွ ဂဃနဏ မေလ့လာဘူးပါဘူး။ မ်က္စိေရွ႕ေတြ႔ရာ ျမန္မာကဗ်ာတခ်ိဳ႕တေလ ဖတ္ဖူးရံုကလြဲလို႔ ကမာၻေက်ာ္ကဗ်ာေတြလည္း မဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကာရန္ယူပံုေတြ အေၾကာင္းလည္း မသိပါဘူး။ ကာရန္မဲ့ စကားေျပပံုစံေရးတဲ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြကိုလည္း မဆည္းပူးဖူးပါဘူး။ ထိုထက္ပိုၿပီး ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြကိုလည္း အမိအရ မဖမ္းဆုပ္တတ္ျပန္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက ကဗ်ာဖတ္သူအဆင့္၊ ဖတ္သူမွ မူၾကိဳအဆင့္ ဖတ္သူသာသာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေတြဖတ္ရတာေတာ့ ၾကိဳက္တယ္ရွင့္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ကၽြန္မဖတ္တတ္သလိုကို ဖတ္ပစ္တာခ်ည္းပါပဲ။ ေျပာခဲ့ၿပီးပါေကာလား။ ကၽြန္မ ဘာမွ နားမလည္ပါဘူးလို႔။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္မဖတ္လိုက္တဲ့အခါ ရလိုက္တဲ့ အယူအဆ၊ ခံစားခ်က္ မွန္မမွန္ စစ္ေဆးေနမယ့္သူလည္း မရွိေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာဖတ္၊ ကိုယ္ရလိုက္တဲ့ ခံစားခ်က္ကို ကိုယ့္ဘာသာေက်နပ္၊ အဲဒီလိုေလးပါပဲ။ ဒီကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုပဲ ဒီေန႔ဖတ္တုန္းက ဒီခံစားမႈေပမယ့္ ေနာက္တလေလာက္ ျပန္ဖတ္ရင္ ေနာက္ခံစားမႈ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဒီလို ဒီလို ကိုယ့္ဘာသာလည္ေနတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ဘယ္လိုမ်ား ကဗ်ာဆိုၿပီး ေရးျဖစ္ေနပါလိမ့္။

ဒီလိုပါပဲ။ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာတခ်ိဳ႕တေလကို ခ်ေရးျဖစ္တာပါပဲ။ တခါတေလေတာ့လည္း စကားလံုးေလးတခ်ိဳ႕ကို သံုးခ်င္လို႔ ခ်ေရးျဖစ္တာလည္း ရွိတယ္။  မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ခံစားခ်က္ကို အရင္းခံၿပီး တခုခုေျပာခ်င္တာခ်ည္းပါပဲ။ ခံစားမႈကေတာ့ အဓိကဆိုေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာ အေျခအေနေပၚလည္း မူတည္ပါတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆးကဗ်ာေရးလို႔ ရႏိုင္မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ကဗ်ာေရးမဟဲ့ ဆိုေပမယ့္ မထြက္လာတာမ်ားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကဗ်ာဆိုတာ အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ ပံုမွန္ၾကီး ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ိလို႔ေတာ့ မရေကာင္းေလာက္ဘူးထင္ပ။ တခါတခါ က်ျပန္ေတာ့လည္း ခ်ေရးထားလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာမွ ေခါင္းထဲကေန အပိုင္းအစေလးေတြ ထြက္လာတတ္တယ္။ အဲဒါေလးေတြက တန္ဖိုးရွိမွန္း သိၾကမွာပါ။ ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခဏေတးထားလိုက္ရင္ ေနာက္ ေအးေအးေဆးေဆးအခ်ိန္မွာ အဲဒီေပၚမူတည္ၿပီး စိတ္ေက်နပ္စရာ ကဗ်ာေလးေတြ ထြက္လာတတ္တယ္မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေရးျဖစ္တဲ့ကဗ်ာေတြက ေအးေအးေဆးေဆး ေရးတာရွားပါတယ္။ သြားရင္းလာရင္း လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း ေတြးျဖစ္ရာက ခ်က္ခ်င္းေရးျဖစ္သြားတာက မ်ားပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အမဲရိုး ဆိုတဲ့တစ္ပုဒ္ဆိုရင္ အလုပ္ကအျပန္ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္းနဲ႔ ေတြးမိတာကို ခ်က္ခ်င္း အင္တာနက္ဆိုင္ထဲ ၀င္ၿပီး ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ လိမ္တယ္ တို႔၊ ျပဇာတ္တို႔ ဆိုလည္း ဒီလိုပဲ။ busကားစီးရင္း ဟုိေတြးဒီေတြးနဲ႔ ရင္ထဲေရာက္လာလို႔ ေရးခ်ျဖစ္သြားတာေတြေလ။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြမ်ားပါတယ္။

ေနာက္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မကဗ်ာေတြေအာက္မွာ ေရးသူနာမည္မပါဘူးတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေရးတာေလးေတြဆို ဘာမွ မေရးဘဲ ကဗ်ာခ်ည္းသက္သက္တင္ၿပီး၊ ကၽြန္မၾကိဳက္လို႔ တင္ထားတဲ့ကဗ်ာေတြဆို ေအာက္မွာျဖစ္ျဖစ္ ထိပ္မွာျဖစ္ျဖစ္ comment ေလးတခ်ိဳ႕ ေရးထားေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မအမွတ္သညာနဲ႔ ကၽြန္မေလ။ ဘယ္သူက သတိထားမိမွာလဲေနာ။ ဟိုးအရင္ blogspot မွာဆိုရင္ေတာ့ post အားလံုးမွာ posted by prizewai ဆိုၿပီးပါပါတယ္။ ဒီ wordpress ေရာက္ေတာ့ လံုး၀ prizewai ေပ်ာက္ၿပီး posted by hololodilolo ေတြခ်ည္းျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ ဒါကလည္း ရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေတာင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သတိေပးမွပဲ သိေတာ့တာ။ ဒါလည္း ေကာင္းတာပဲ ဆိုၿပီး ဒီအတိုင္းထားလိုက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ wordpress theme ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာင္းရင္းက posted by hololodilolo ပါေပ်ာက္တဲ့အခါေပ်ာက္သြားတယ္။ သတိလည္း မထားမိပါဘူး။ တင္ထားတဲ့ စာေတြကိုပဲ အာရံုေရာက္ေနၿပီး၊ အိမ္က မိုးယိုေနလား၊ ဖုန္တက္ေနလား၊ ၾကမ္းကၽြံေနလား သတိမမူတာ ကၽြန္မအျပစ္ပါပဲ။

ထိုသို႔ ထိုသို႔ေသာ ကၽြန္မရဲ႕ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို ကဗ်ာေတြကို တမွတ္တမဲ့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ျဖစ္ရင္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာကို နားလည္သြားသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘာမွ မရသြားသည္ျဖစ္ေစ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တင္ထားေပမယ့္ ဘယ္သူမွ မဖတ္တဲ့ ကဗ်ာေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုေလးက တေန႔တေန႔ visitor count ကလည္း ဘယ္ေလာက္မွမရွိဘူးေလ။ တခ်ိဳ႕ေသာ ရက္ေတြဆို visitor count က one တဲ့။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမ်ားဆို ေတြးမိေသး။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္လို႔။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း အျခားေသာ အိမ္ေတြဆီ အလည္အပတ္ မေရာက္သေလာက္ပါပဲ။ reader ထဲထည့္ထားၿပီးသာ ဖတ္ျဖစ္ေနေတာ့တာကိုး။ အိမ္သြားမလည္ဘဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ သူတို႔ေတြ ျဖတ္သြားျဖတ္လာကို ေငးၿပီး၊ အဆက္အသြယ္မျပတ္ဘူး ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေလ။ အိမ္ရွင္လည္းမသိ၊ ႏႈတ္လည္း မဆက္ျဖစ္ဘူးကိုး။

စိတ္ကူးအလုပ္မပါလွဘဲ ဒိုးကနဲ ပက္ကနဲ သိေနရေတာ့ ကဗ်ာမဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ခံစားမႈမပါ အခ်က္အလက္အေျခခံကဗ်ာေတြကို ဆရာ ေမာင္သာႏိုး ေျပာထားတာပါတဲ့။ ေမာင္သာခ်ိဳ စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္္ဖူးတာပါပဲ။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္မနားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မခ်ေရးျဖစ္ေနတာေတြကို ကဗ်ာလို႔ပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါရေစ။

ေခတ္လူငယ္မ်ားႏွင့္ ေခတ္ေပၚေရာဂါ

တေန႔က ကၽြန္မ gmail status message မွာ “စိတ္ဓါတ္အ၀ီစိထိေရာက္ေနပါသည္.” လို႔တင္ထားမိတယ္။ တကယ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒါသထြက္၊ အျပစ္တင္၊ အားမလိုအားမရျဖစ္ရင္း မုန္းတဲ့အဆင့္ေရာက္လာလို႔ Fall in Hell ဆိုတဲ့ပုိ႔စ္ေလးေတာင္ ေရးျဖစ္ပါေရာလား။ ကၽြန္မက ကၽြန္မတစ္ေယာက္လည္း အလိုမက်ျဖစ္ေနတယ္ မွတ္တာ။ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ တျခားမၾကည့္နဲ႔ဲ gmail status message ေတြမွာတင္ စိတ္ဓါတ္က်သံပါတဲ့ message ေတြပံုလို႔။ online မွာလည္း ဟိုလူက စိတ္ေတြေလ၊ ဒီလူက စိတ္ေတြလြင့္နဲ႔။ ေခါင္းကိုက္ရတာနဲ႔၊ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ထားရတာနဲ႔။ အျမင္ပံုစံအရေတာ့ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ေနေသးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရယ္ေမာေနတာနဲ႔အတူ အလိုမက်ျခင္းေတြက တြဲပါေနၾကတယ္။ ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္။

ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔မွာ လိုခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားလာတာကိုး။ လူဆိုကတည္းက လိုခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြနဲ႔ တြဲေနတာပါပဲ။ ခုေခတ္ထဲမွာက ပိုမ်ားလာတာပဲ ရွိတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ သိပ္ၾကီးလာၾကတယ္။ အျမင္ေတြပြင့့္လာၾကတယ္။ သူမ်ားေတာ္တာေတြကို ျမင္လာၾကတယ္။ အားက်လာၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္လာၾကတယ္။ ေနာက္က်န္ခဲ့ရမွာ ရွက္တတ္လာၾကတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သိပ္ၿပီး ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မရွိဘူးဆိုဦးေတာ့ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားေရာက္ရင္ အလိုလိုေရာပါသြားရျပန္ေရာ။ သူမ်ားေတြ ဒါလုပ္တတ္တယ္။ ငါကမတတ္ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင္ အားငယ္လာေရာ။ သူမ်ားေတြ ဒီလိုျဖစ္တယ္။ ငါဘာလို႔ မျဖစ္ရမွာလဲ။ အဲဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့ မေအးခ်မ္းႏိုင္ျပန္ေတာ့ဘူး။ ခုေခတ္ၾကီးမွာကလည္း အလုပ္ထဲမွာလည္း အလုပ္ထဲမွာမို႔၊ ပညာေရးလည္း ပညာေရးမို႔၊ ေနရာအစံုမွာ လိုက္လို႔မကုန္၊ လိုခ်င္လို႔ကိုမဆံုးႏိုင္ၾကဘူး။

သူမ်ားနဲ႔မယွဥ္နဲ႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုနဲ႔ပဲယွဥ္ဆိုတဲ့စကားေလးက ဟိုးအရင္ကတည္းက ကၽြန္မတို႔ၾကားဖူးၿပီးသား၊ သိဖူးၿပီးသားပါ။ ကၽြန္မတို႔ ေမ့ေမ့ေနၾကတာပါ။ မေမ့ဘဲ ခံႏိုင္ရိုးလား။ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ သူမ်ားေတြ ေတာ္ေန၊ ေက်ာ္ေနတာေတြ ျမင္ေနရ၊ ၾကားေနရတယ္ေလ။ အားက်ေနရတယ္ေလ။ သူနဲ႔မယွဥ္ပါဘူးဆိုရင္ေတာင္ အားက်ရာကေန အလိုလိုယွဥ္မိသလို ျဖစ္သြားေရာ။ သူမ်ားေတြကိုၾကည့္ရင္း အားက်ရာကေန အားငယ္လာေရာ၊ စိတ္ဓါတ္က်လာေရာ။

ကၽြန္မတို႔ နည္းနည္းေလာက္ လွည့္စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္။ မေန႔ကကၽြန္မနဲ႔ ဒီေန႔ကၽြန္မဘာကြာလဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကနဲ႔ ဒီႏွစ္ကနဲ႔ ဘာေတြမ်ားပိုတတ္လာၿပီလဲ။ ဘာေတြမ်ားတိုးတက္လာၿပီလဲ။ သူမ်ားေတာ္လာတာ မၾကည့္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ နည္းနည္းေလးေတာ့ မတိုးတက္လာပဲ မေနပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကလည္း ဒီေလာက္အေျခအေနနဲ႕က ဒီေလာက္ပဲ တိုးတက္စရာလား။ တြန္းလို႔ ေရြ႔တာလား။ တြန္းေပးတဲ့အရွိန္ကိုေရာ အသံုးခ်ျဖစ္ရဲ႕လား။ ျပန္စဥ္းစားရပါဦးမယ္။ အဲဒီလိုက်ရင္ “ဟင္.. ငါအမ်ားၾကီးျဖစ္လာသင့္ရက္သား”နဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳး ကိုယ္အသံုးမက်ခဲ့တာေတြ ျမင္လာဦးမယ္။ ျမင္ကိုျမင္မွာ။ လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း မရခင္ကသာ 50ရရင္ေတာ္ၿပီ။ ေဟာ.. 50လည္းရၿပီးေရာ ငါ 100ရရမွာဆိုတဲ့စိတ္ ျဖစ္သြားေရာ။ လုိခ်င္္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြလည္း ခဏခဏ ျဖစ္ဖူး၊ ရဖူးၾကတာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္လည္း ေပ်ာ္ဖူးၾကတာပဲ။ ဒီၾကားထဲ မတင္းမတိမ္နဲ႔ ခဏခဏလည္း စိတ္ဓါတ္က်ေနၾကတာပဲ။ ဒီေတာ့ မေရာင့္ရဲႏိုင္သေရြ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနမိဦးမွာပဲ။

ရွိေသးတယ္ ေနာက္တမ်ိဳး။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ကၽြန္မတို႔အားလံုးက အလုပ္လည္းလုပ္ရ၊ ဟိုသင္တန္းဒီသင္တန္းလည္း ေျပးတက္ရနဲ႔။ ခႏၶာကိုယ္က ခံႏိုင္သ၍ မနားႏိုင္ဘဲ ေနၾကတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ကို အနားေပးတဲ့အခ်ိန္ ရွားပါးလာတယ္။ ပစၥည္းေတာင္ ကုန္တတ္ေသးတာပဲ။ စိတ္လည္း ပင္ပန္းလာေတာ့ အရည္အေသြးေတြလည္း က်လာတယ္။ အလိုလို စိတ္တိုလာတယ္။ စိတ္ေတြေလလာတယ္။ လြင့္လာတယ္။ အလိုမက်ျဖစ္လာတယ္။

ကဲ.. သူမ်ားနဲ႔လည္း မယွဥ္ဘူး။ ေတာ္ၿပီ ကိုယ္ရသေရြ႕ေလးနဲ႔ပဲေနေတာ့မယ္။ နားနားေနေနပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင္ေရာ။ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ အသက္ရွင္ဖို႔ေတာင္ ခက္သြားဦးမယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ ေအာက္ဆံုးမွာ ျပားျပားေလး ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ၾကိဳးစားကို ၾကိဳးစားရမယ္။ ရုန္းကို ရုန္းကန္ရမယ္။ ေဟာ.. ေဟာ.. အေပၚကအဆင့္ေတြ ျပန္ေရာက္ျပန္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ေျပာပါတယ္။ ေခတ္ေရာဂါပါလို႔။ ေရပန္းအစားဆံုး ေခတ္ေရာဂါပါဆုိ။ ကၽြန္မတို႔က ဒီလိုေခတ္မွာမွ လူျဖစ္ေနၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့…….

ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ စိတ္ဓါတ္က်တယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းလည္း ပင္ပန္းတယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ အလိုမက်တယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ အသံုးမက်ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တူတူပါပဲ။

ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုး၏30th Aug

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္သခင္သြားရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးေပါ့။ တေန႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည္ကို ခရီးသြားၾကမယ္လို႔ ခပ္တိုးတိုးေလးေျပာပါတယ္။ shirikittara 2.0 ဆိုပဲ။ ဘာလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က ခရီးသြားရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈသာရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က Aug 29th။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က အျပင္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခဏနားေစၿပီး ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ထဲကို ရွပ္အက်ီတစ္ထည္၊ rain coatတစ္ထည္၊ ဦးထုပ္တစ္လံုး၊ စာအုပ္တစ္အုပ္၊ သြားပြတ္တံနဲ႔ တစ္ရွဴးစတာေတြကို ထည့္ပါတယ္။ ည ၉နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေခၚၿပီး အိမ္ကေန ထြက္လာတာကစၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာ ခရီးတစ္ခု အစျပဳပါေတာ့တယ္။

အျဖဴေရာင္ေတြတရံုးရံုးနဲ႔ ကားေပၚတက္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔အေပၚတည့္တည့္က စင္ေပၚမွာ ေနေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေတာ့
စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သခင့္ေပါင္ေပၚထိုင္ခ်င္တာကိုး။ အင္းေလ အေပၚစီးကဆိုလည္း အားလံုးကို ျမင္ရတာေပါ့ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထားနဲ႔ ေနေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ တေန႔လံုး ပင္ပန္းထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မလို႔ ၾကံေသးတယ္။
ဘယ္အိပ္လို႔ရမတုန္း။ စၾကေနာက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုး မွိတ္မယ္ၾကံလိုက္ ရယ္ခ်င္လာလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးကၽြန္ေတာ္လည္း
သူတို႔နဲ႔အတူတူ စီးေမ်ာသြားပါေတာ့တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ရင္ သူတို႔အားလံုးဆင္းသြားလိုက္၊ ေနာက္ျပန္တက္လာလိုက္၊ ကားျပန္ထြက္လိုက္၊
စကားေတြေျပာလိုက္နဲ႔ပဲ မနက္ေစာေစာ ေ၀လီေ၀လင္းမွာ ျပည္ၿမိဳ႕ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားကိုေရာက္ပါေတာ့တယ္။

အားလံုး ကားေပၚကဆင္း ေျခလက္သုတ္သင္ၿပီး ဘုရားတက္မယ္လုပ္ေတာ့ ဖိနပ္ေတြကားေပၚခၽြတ္ထားခဲ့ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ အိတ္ကေလးေတြ ကားေပၚက်န္ခဲ့ၾကတာ ေတြ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မပါဘဲ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ သြားမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ။ ေဟာ.. ေတြ႔လား။ ေခၚပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း အားလံုးနဲ႔တူတူ ဘုရားေပၚကိုတက္လာခဲ့တာေပါ့။ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းက လွလိုက္တာဗ်ာ။ အားလံုးက အဲဒီျမင္ကြင္းထဲ နစ္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္လိုက္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အျဖဴေရာင္ေတြတူေနတဲ့ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ကို ေပ်ာ္ေနေတာ့တယ္။ ေနာက္ မနက္စာစားဖို႔ ဆိုၿပီး ဓမၼာရံုကို တန္းစီသြားၾကေရာ။ ေယာက္်ားေလးေတြတဖက္ မိန္းကေလးေတြတဖက္ စီထားတဲ့ စားပြဲမွာထိုင္ၾကရင္း ဘဘၾကီးတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားေတြကို နားေထာင္ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နားေထာင္လို႔ေကာင္းေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မၾကားဖူးေသးတဲ့ အေၾကာင္းေတြေျပာေနတာကိုး။ န၀ေဒးရဲ႕ကဗ်ာဆိုလား ရြတ္ျပေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ နားေထာင္ေကာင္းတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖက္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သခင္ဆီကေတာ့ တဂြီဂြီ အသံတခ်ိဳ႕ၾကားရေသးတယ္။ ဘဘၾကီးရဲ႕စကားဆံုးမွာမွ သူတို႔ေတြ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ဆမူဆာတစ္ခုစီစားၾကရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ဘုရားရင္ျပင္ေပၚထပ္ပတ္၊ ေနာက္ ျပန္ဆင္း၊ ကားေပၚျပန္တက္။ ျပန္ထြက္လာခဲ့ေရာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကၽြန္ေတာ္ထိုင္ငိုက္ေနရာက တခ်က္တခ်က္ၾကည့္ေတာ့ တံတားၾကီးလည္းျဖတ္ပါရဲ႔။ ဟိုေကြ႔ဒီေကြ႔လည္း ေကြ႔ပါရဲ႕။ ဘာမွမၾကာပါဘူး။ ေရႊဘံုသာမုနိ ေရာက္ၿပီဆိုၿပီးဆင္းၾကျပန္ပါေရာ။ ဒီတခါလည္း ကၽြန္ေတာ္လိုက္ရျပန္တာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာေလးပါ။
ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေငးေနဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ပန္းပြင့္ေတြေရာ၊ အပင္စိမ္းစိမ္းၾကီးေတြေရာနဲ႔။ ပန္းပြင့္ေတြ အမ်ားၾကီးပြင့္ေနတဲ့
ပန္းခင္းတိုတိုေလးနားေရာက္ေတာ့ ပန္းပြင့္ေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါေရာလား။ ပန္းတင္မက ပ်ားေလးေတြပါေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေငးမိပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း ရင္ျပင္ေတာ္ကိုဆက္ပတ္။ တပတ္ပတ္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အထိ ပန္းကို ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနၾကတုန္း။ ေနာက္ေတာ့မွ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အာရံုက
ဘုရားေျခရင္းက ျမစ္ကမ္းနားဆီေရာက္ေတာ့တယ္။ ခရီးစစတုန္းက သိပ္မသိတဲ့သူေတြလည္း သိလာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ထဲက စာအုပ္မွာလည္း www. ေတြ @gmail.com ေတြတိုးလာပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တခုဆက္သြားတာက သီရိေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းဆိုတဲ့ေနရာတဲ့။ မေရာက္ခင္ေလး ကားေပၚမွာတင္ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္က ၿမိဳ႕ေဟာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ရွင္းျပပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိလုိက္တာက ၿမိဳ႕ေတြရဲ႕မူလပံုစံက စက္၀ိုင္းၾကီး၊ ေနာက္မွ စက္၀ိုင္းပ်က္ပံုျဖစ္သြားတာ ဆိုတာရယ္။ ၃ရာစုဆုိတာရယ္ပါပဲ။ တကယ္လည္း ျပတိုက္ေရာက္ေရာ။ အဲဒီအစ္ကိုၾကီးကပဲ ဆက္ရွင္းျပပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဟိုၾကည့္လည္းနားမလည္၊ ဒီၾကည့္လည္းနားမလည္နဲ႔ေပမယ့္ ဟိုအိုးၾကီးစိတ္၀င္စားလိုက္၊ ဟိုအရုပ္ကေလးကိုင္ခ်င္လိုက္၊ ဟိုပုတီးလံုးေလးကို ေငးလိုက္ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ ေက်ာေပၚကေနလိုက္ရတာေပါ့။ ေနာက္သူတို႔ေတြ
ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ေျမပံုၾကီးေရွ႕ရပ္ၾကရင္း ဆက္သြားမယ့္ ခရီးအတြက္ေမးျမန္းၾကပါတယ္။ ကားနဲ႔ နည္းနည္းသြားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္လည္းဆိုေရာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာသြားမွာ အတပ္သိလိုက္ေသးတယ္။

စစခ်င္းေရာက္တာက ေဘာေဘာၾကီးဘုရား၊ ထုထည္ၾကီးၾကီးနဲ႔ခန္႔ခန္႔ၾကီး၊ ေနာက္ ဘဲဘဲေလးဘုရားနဲ႔ ဗိသႏိုးမိဖုရားဂူဆိုလားေရာက္တယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး လည္း ေနေတြပူ။ ထီးပါတဲ့သူကထီးေဆာင္း၊ ဦးထုပ္ေဆာင္းသူေဆာင္း၊ ဘာမွမေဆာင္းသူလည္းရွိပါရဲ႕။ သြားရင္းနဲ႔လည္း ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကအေၾကာင္းေတြ ထင္တာျမင္တာေတြ ေျပာၾကရင္း စၾကရင္းနဲ႔မို႔လို႔ ပင္ပန္းတယ္၊ ေမာတယ္ညည္းသံတခ်ိဳ႕ၾကားေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ဆိုတာမလြဲပါဘူး။ အဲဒီၾကားထဲ အဆိုးဆံုး ေ၀ဒနာက ဗိုက္သိပ္ဆာလာတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ထင္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္သြားခ်င္ေသးတယ္။ လူေတြကေတာ့ ထမင္းစားခ်င္ေနၾကေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ
ေနာက္ထပ္သြားရတဲ့ ေနရာက ထမင္းဆိုင္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

ထမင္းဆိုင္ကထြက္ၿပီး ကားျပန္ထြက္ေတာ့ အားလံုးနည္းနည္းျငိမ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။ ကားရပ္လို႔ ရုတ္တရက္ႏိုးလာေတာ့
ေရႊနတ္ေတာင္ဆိုတဲ့ ဘုရားေရာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သခင္နဲ႔တူတူ ဘုရားေပၚတက္တာေပါ့။ ဘုရားေပၚမွာကလည္း စတုဒီသာ သာကူက်ိဳ တိုက္ေနတာနဲ႔ ၀င္ေသာက္ၾကေသးတာ။ ဘုရားရွိခိုးၾက၊ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးနားေနၾကတာ၊ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ပါပဲ။ အမယ္..သူတို႔ေတြက
ရန္ကုန္ျပန္ဖို႔ေစာေသးတယ္ဆိုၿပီး ေခ်ာင္းသာသြားဖို႔ေတာင္ ၾကံေသး။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လို ရံုးတက္ရမယ္သူေတြက ကန္႔ကြက္ေနတာနဲ႔ပဲ မသြားရတာ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္နဲ႔သာဆို လိုက္သြားေရာေပါ့။ သခင္ကမသြားဘူးဆိုလို႔သာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေရျပာကၽြန္းဆိုလား၊ အဲဒီမွာနားၾကမယ္ဆိုၿပီး သြားၾကပါေလေရာ။ ေရႊနတ္ေတာင္က ေရျပာကၽြန္းအသြား လမ္းေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေပ်ာ္ဆံုးပါပဲ။ ကားေရွ႔ပိုင္းနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းခြဲၿပီး သီခ်င္းေတြဆက္ဆိုတမ္း ကစားၾကတာ၊ ေအာ္လိုက္၊ ဟစ္လိုက္၊
ျငင္းလိုက္၊ ခုန္လိုက္နဲ႔ စင္ေပၚက ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ၀င္ေအာ္ခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္။

ေရျပာကၽြန္းလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကားေပၚမွာထားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေပၚက ျမင္ရသေလာက္ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ စကားေျပာတဲ့သူေတြ၊ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့သူေတြ၊ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္တဲ့သူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ကေတာ့ အပင္ေအာက္ ငိုက္ေနေလရဲ႕႔။ ညေနလည္းက်ေရာ၊ ကားေပၚဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႔ ေရခ်ိဳးၾက၊ အ၀တ္လဲၾကနဲ႔ေပါ့။ ညေနစာလည္း အဲဒီမွာပဲစားၾကတာ ေတြ႔ပါတယ္။ ည၇နာရီေလာက္မွ
အုပ္စုလိုက္ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတာေတြ႔ၿပီး ေနာက္ဆံုး ကားေပၚျပန္တက္လာၾကပါတယ္။

အျပန္လမ္းမွာ ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕က ဘုရားပြဲကိုလည္း ၀င္ေလွ်ာက္ခဲ့ေသးတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မက်န္ခဲ့ပါဘူး။ မိုးတစြတ္စြတ္ရြာထားတဲ့ၾကားထဲ
ေလွ်ာက္ရတာဆိုေတာ့ သိပ္ၾကာၾကာလည္း မေလွ်ာက္ျဖစ္ပါဘူး။ ေပါင္းတည္ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ ေနာက္တေခါက္ခရီးအတြက္ ေျပာၾကဆိုၾကနဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စိုးရိမ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က အဲဒီက်ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွ ေခၚပါေတာ့မလား။ သခင္ဖက္ထားတဲ့ၾကားကေန ကၽြန္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကို
ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနတာသာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီဘုရားေပၚမွာပဲ သူတို႔ေတြ ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့ တစ္ေယာက္အတြက္ ရွိခိုးဆုေတာင္းၾကေသးတယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး မိုးေတြမရြာလာတာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကံေကာင္းတာပါပဲ။ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က စိုစိစိျဖစ္ၿပီးရင္ သိပ္ေနရခက္တာ။

ေနာက္ဆံုးအျပန္လမ္းကားေပၚမွာေတာ့ လူအားလံုး တေခါက္ျပန္မိတ္ဆက္ၾကပါေရာလား။ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ စိတ္၀င္စားဖို႔အေကာင္းသား။ ေနာက္ေတာ့
မီးမွိန္မွိန္ေအာက္မွာ သရဲအေၾကာင္းေတြေျပာၾကေသး။ အလာလမ္းထက္စာရင္ အျပန္လမ္းက စကားသံေတြက ပိုစိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း
အိပ္ငိုက္ဖို႔ ေမ့ေမ့သြားေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခုမွာရပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကားတစ္စီးလံုး ျပန္ျငိမ္သြားလိုက္တာ မနက္ ၄နာရီ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…….. ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေလး အဆံုးသတ္ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလိုက္ေရာ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာကိုမွန္းမသိ လြမ္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တေခါက္ဆိုရင္.. ဆိုတဲ့ခံစားမႈကလည္း ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေတြးလည္းပဲ …….

ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ မိုးရာသီမ်ား

မိုးရာသီေရာက္ၿပီလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ အေတြးထဲ အရင္ဆံုး၀င္လာတာက ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အသက္အရြယ္နဲ႔ ေနရာကိုလိုက္ၿပီး (၃)ပိုင္းကြဲပါတယ္။

မိုးရာသီ(၁)

သိတတ္စအရြယ္ကေန အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀၊ ခုႏွစ္အားျဖင့္ 2001ခုႏွစ္အထိ မိုးစရြာၿပီ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ အရင္ဆံုး၀င္လာတဲ့အသိက ေက်ာင္းသြားရေတာ့မယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းေပ်ာ္တဲ့ ကၽြန္မက ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ေနတတ္တာ မဆန္းလွပါဘူး။ မနက္ဆို ၇နာရီခြဲလာမယ့္ ေက်ာင္းကားအမွီ အိပ္ရာထရတာေလးတစ္ခုပဲ စိတ္ညစ္တာ။ ေက်ာင္းပိုင္ကားနဲ႔ပဲ အသြားအျပန္ုလုပ္ရေတာ့ မိုးေရစိုရႊဲတယ္ ဆိုတာလည္း မရွိလွပါဘူး။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ ထီးမယူဘဲ အေဆာင္ေတြၾကားက ကူးေတာ့ ကူးဖူးပါတယ္။ အဲဒါလည္း မိုးေရ သိပ္မစိုပါဘူး။ 1998 ရွစ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာေတာ့ ေက်ာင္းရဲ႕ မိန္းကေလး ေဘာလံုးအသင္းမွာ ပါရပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မဆံပင္က တင္ပါးေက်ာ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းစည္းကမ္းအရ ဆံပင္ႏွစ္ဖက္ခြဲက်စ္လို႔ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ေလးကလည္း မိုးမ်ားေလေတာ့ ညေနတိုင္းမိုးေရထဲ training ဆင္းရတယ္။ ေန႔တိုင္း ဆံပင္ေတြစိုပါတယ္။ အဲဒီ 1998 မိုးရာသီကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။

ေနာက္တခုက တီေကာင္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေလးမွာက အိမ္သာနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းက အိမ္ထဲမွာမရွိပါဘူး။ မီးဖိုေခ်ာင္ကေနထြက္ အုတ္လမ္းေလးနဲ႔ကူးမွ ေရာက္တာပါ။ ေျမၾကီးမွာျဖစ္တာေရာ၊ အုတ္နဲ႔ေဆာက္ထားတာ ျဖစ္တာေရာေၾကာင့္ မိုးရာသီဆို အိမ္သာေထာင့္၊ ေရခ်ိဳးခန္းေထာင့္ေတြမွာ တီေကာင္ေတြရွိတတ္ပါတယ္။ အသည္းယားစရာေကာင္းလို႔ မိုးရာသီဆို အဲဒါကိုေတာ့ စိတ္အညစ္ဆံုးပါပဲ။ ကၽြန္မ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာသြားတဲ့အခ်ိန္ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ လူရွိရင္ေတာ့ အသံၿပဲနဲ႔လွမ္းေခၚၿပီး၊ ေရအရင္ေလာင္းၿပီး၊ ေမာင္းထုတ္ေပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အင္း… လူမရွိရင္ေရာ။ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေရေလာင္းရတာေပါ့။

ေနာက္တခုက ေရတြင္း။ ကၽြန္မတို႔ ျခံထဲမွာ ေရတြင္းတစ္တြင္းရွိပါတယ္။ တခါမွမသံုးတဲ့ ေရတြင္းေဟာင္းေလးပါ။ သိပ္ေတာ့လည္းမနက္ပါဘူး။ 4ေပေလာက္ျမင့္တဲ့ အုတ္ေဘာင္ခတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီေရတြင္းထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ကစားစရာတခ်ိဳ႕ ျပဳတ္က်ေနတတ္ပါတယ္။ မိုးရာသီဆို ေရတြင္းထဲက ေရက ေျမျပင္နဲ႔အညီေလာက္ ျမင့္တက္လာတတ္ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ အုတ္ေဘာင္ႏႈတ္ခမ္းအထိတက္လာတာေတာ့ တခါလားပဲ ရွိဖူးတယ္။ မိုးရာသီမနက္ဆို ဘာမွလည္း မဟုတ္ေပမယ့္ ေရတြင္းေရ ဘယ္ေလာက္တက္ၿပီလဲ ေျပးေျပးၾကည့္ရတာလည္း အလုပ္တစ္ခုပါ။

ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့

အင္း blogspot က အ၀င္အထြက္၊ အဖတ္အရႈခက္ေနတာနဲ႔ပဲ wordpress ေလးေျပာင္းမိပါတယ္။ ဆက္မလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး။ blogspot ကသံုးရတာလည္း သံေယာဇဥ္က ျဖစ္ေနၿပီ။ ဟင္း ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။

ဟိုဘက္ blogspot ကေန import လုပ္လာတာေတြကလည္း ကေဗာက္တိကေဗာက္ခ်ာနဲ႔။ စိတ္ညစ္လာၿပီ။

လြင့္ေမ်ာျခင္း

ကၽြန္မ ေတြးေတာရျခင္းကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး၊
bus ကားစီးခ်ိန္၊ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္၊ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ
ကၽြန္မေတြးခ်င္ရာကို လြင့္လြင့္ေမ်ာေမ်ာ ေတြးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕
ပင္ကုိယ္စိတ္အခံက အပူအပင္ေတြကိုလည္း ၾကာၾကာလက္မခံထားတတ္ပါဘူး။
ခပ္ေပါ့ေပါ့ပါပဲ။ စဥ္းစားမိရင္ ခဏေတာ့ အသက္ရႈက်ပ္လာမယ္။ မၾကာခင္မွာ
ျပန္ေကာင္းသြားတတ္ပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ စိတ္ညစ္စရာေတြ၊
စိတ္ရႈပ္စရာေတြခဏခဏ ၾကံဳရတယ္။ ဒီေတာ့ ခဏခဏလည္း စိတ္ဓါတ္က်တယ္။ ဒါေပမယ့္
ခဏခဏလည္း ျပန္ေကာင္းေကာင္းလာတယ္။
အိပ္စက္ျခင္းကို တကယ္ကို သေဘာက်ပါတယ္။ ငပ်င္းလို႔ပဲ ေျပာမလား။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မအိပ္ရင္ အိမ္မက္အၿမဲမက္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္မ
အိမ္မက္ေတြကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ အိပ္ရင္လည္း အခ်ိန္ယူစရာမလိုပါဘူး။ ခဏနဲ႔
အိပ္ေပ်ာ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲ ကိုယ့္အိမ္မွာဆိုရင္ေပါ့။ ကိုယ့္အိမ္မဟုတ္တဲ့
တျခားဘယ္ေနရာမဆိုက်ရင္ေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေလ့မရွိျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း
ေတာ္ရံုတန္ရံု ညအိပ္သြားေလ့မရွိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ကၽြန္မ
အိပ္ေရးပ်က္တာကို သိပ္မုန္းပါတယ္။
ကၽြန္မမုန္းတဲ့ အိပ္ေရးပ်က္ျခင္း ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အိပ္ေနလ်က္နဲ႔
ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္တာကိုသာ ဆိုလိုပါတယ္။ လုပ္စရာရွိလို႔
မအိပ္ဘဲအလုပ္လုပ္ျခင္း၊ စာအုပ္ဖတ္ျခင္း၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျခင္း လိုမ်ိဳး
ကိုယ့္ဆႏၵနဲ႔ကုိယ္ အိပ္ေရးပ်က္ခံရတာမ်ိဳးကို မဆိုလိုပါ။
ပင္လည္းပင္ပန္းေနပါၿပီ။ အိပ္လည္းအိပ္ခ်င္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္
အိပ္လို႔ကိုမေပ်ာ္တာကို သိပ္မုန္းပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ရင္
ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လံုး စိတ္မၾကည္လင္ေတာ့ပါဘူး။ အလိုလို
အလိုမက်ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အရင့္အရင္ က အဲဒီလို အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းမ်ိဳး
ကၽြန္မမွာ မရွိသေလာက္ကိုရွားပါတယ္။
ခုတေလာေတာ့ ကၽြန္မသိပ္လြင့္ေမ်ာတယ္ ဆိုရမလား။ အလုပ္ရႈ႔ပ္ၿပီး
ပင္ပန္းေနပါလ်က္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ မဟုတ္ေသးဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး
ဆိုရေအာင္လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဒီလို ဒီလို။ ကၽြန္မေခါင္းထဲ ခုတေလာ
အၿမဲအေတြးေတြ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္။ ေတြးရတာ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာ ေျပာၿပီးသားပါ။
ကၽြန္မေတြးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေတြးမယ္။ တျခားအာရံုစိုက္စရာ ရွိလာရင္
မေတြးေတာ့ဘူးေပါ့။ ခုေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ေနရင္းထိုင္ရင္းကို
ဘာေတြမွန္းမသိေတြးမိေနတာ။ မဟုတ္တရုတ္ေတာ့ မစဥ္းစားၾကနဲ႔ဦးေနာ္။
တခုခုကိုပဲ ေတြးေနတာလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေတာင္စဥ္ေရမရနဲ႔
ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရဘဲ ျဖစ္ေနတာ။ တေန႔လံုးေခါင္းထဲရႈပ္ေနတဲ့အျပင္
ညအိပ္ရင္လည္း ေတြးေနတယ္။ မေတြးဘူး ဆိုလည္း ေတြးေနျပန္ေရာ။
ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ အိပ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ရင္းနဲ႔လည္း
ဆက္ေတြးေနသလိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မအိမ္မက္ေတြေတာင္ မမက္တာၾကာလာၿပီ။
အိပ္ေပ်ာ္ေနေပမယ့္ ႏိုးေနသလိုလိုပဲ။ အဲဒီလို ရက္ဆက္ျဖစ္လာေတာ့
ကၽြန္မအိပ္ခ်ိန္သာတိုးလာတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ အိပ္ေရးမ၀သလိုပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ
သိပ္ရႈပ္တယ္။
ဒီအေျခအေနကို ကၽြန္မသိပ္မုန္းပါတယ္။ တိုင္ပင္စရာဆိုလို႔ အေမနဲ႔
တိုင္ပင္ၾကည့္တယ္။ အေမက ဘုရားစာရြတ္ခိုင္းတယ္။ ခက္တာက ဘုရားရွိခိုးရင္း
ရြတ္ေနတဲ့ ပါ႒ိရဲ႕အနက္ကိုစဥ္းစားေနရင္းကေနကို
တျခားအေၾကာင္းေရာက္ေရာက္သြားတာ။ စိတ္မျငိမ္တာက အလြန္အကၽြံျဖစ္ေနတာ
ထင္တယ္။ ေတြးမိရင္ျဖတ္ဖို႔ကလည္း တခါတခါ လြင့္လြင့္ေမ်ာေမ်ာေတြးရတာကို
ႏွစ္သက္ေနေတာ့ ျဖတ္ဖို႔ခက္ျပန္ေရာ။
ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ အၾကံေပးၾကပါဦး။
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္တယ္။ ေခါင္းထဲမွာ မရႈပ္ေနခ်င္ဘူး။
အဲဒီလို ျဖစ္ဖူးတဲ့သူရွိရင္လည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Profit & Loss for year 2008

2008 ကေတာ့ တကယ့္ကို အိမ္မက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမက္ျဖစ္တဲ့ႏွစ္ပါပဲ။
တစ္ႏွစ္လံုးစာအတြက္ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး၊ အၾကီးဆံုး အရႈံးတစ္ခုနဲ႔ အျမတ္တစ္ခုကိိုေရြးလိုက္တယ္။
Profit
profit အေနနဲ႔ကေတာ့ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လမ္းကိုကိုယ္တိုင္ ေရြးႏိုင္ခဲ့တာပဲ။ ဒီလမ္းက ၾကမ္းခ်င္ၾကမ္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ 2008 အတြက္ အၾကီးမားဆံုး အျမတ္ေပါ့။

Loss
ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ပါ။ အတိအက်ေျပာရရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ခ်စ္ျခင္း။ အနာက်င္ရဆံုးနဲ႔ အၾကီးမားဆံုး ဆံုးရႈံးမႈပါပဲ။ အစ္ကိုေတြလိုေရာ၊ အစ္မလိုေရာ၊ သူငယ္ခ်င္းလိုေရာ ျဖစ္တဲ့ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္။
ဘာပဲေျပာေျပာ 2008 ကေတာ့ ကၽြန္မကို ခပ္တည္တည္ေလးပဲ ၾကည့္သြားတာပါ။ ခုေတာ့ သူ႔ကိုလည္း ႏႈတ္ဆက္္ရေတာ့မယ္။ Bye Bye