အျဖစ္သနစ္

ဟိုလို ဒီလိုေတြ မင္းသိပ္မလုပ္နဲ႔… ေကာင္မေလး မင္းသိပ္ရႈပ္တယ္… ေနပူလွန္းထားတတ္တယ္..
……………………
အခ်ိန္ေတြကုန္လာၿပီ.. ငါလံုး၀ႏွေျမာတယ္.. ငါေလလံုး၀ေမာတယ္…..

ဟင္း.. ငါ့မ်ားေစာင္းဆိုသလား မွတ္ရတယ္.. ဒီသီခ်င္းကလည္း ေနာ္..
Japanese Language Proficiency Test(JLPT)ကလည္း ဒီဇင္ဘာ ၆ရက္ေန႔ ေျဖရမယ္၊ တစ္ႏွစ္နီးပါးေလ့လာထားၿပီး စာေမးပြဲက်ျပန္ရင္ အရွက္ကကြဲဦးမယ္။
အလုပ္ေတြကလည္း ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာမွ မ်ားလိုက္တာ။ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာ၊ ရင္ဘတ္ေနာက္ကေက်ာပဲ။
စာက်က္ျခင္းအမႈကိစၥကို ႏို၀င္ဘာတစ္လလံုး ဖိဖိစီးစီးလုပ္ပါမယ္ ဆိုေနကာမွ…….

မျပန္မျဖစ္နဲ႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမာ္လၿမိဳင္ေျမကို ျပန္သြားရေသးတယ္။ ၃ႏွစ္ေလာက္ မေရာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရသေလာက္အခ်ိန္အတြင္း ရႏိုင္သမွ် သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔၊ စားခ်င္တာေတြ လိုက္စား၊ ဓါတ္ပံုေတြလည္း ရိုက္ခဲ့ေသးတယ္။ လိုင္းကား ဆြဲေနတဲ့ ခ်က္ပလက္ ကားၾကီးေတြ၊ ေတာင္ေပၚကလွမ္းျမင္တဲ့ ရႈခင္းေတြ၊ သံလြင္တံတားၾကီး၊ စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ေတာ့မယ္။

ျပန္လာေတာ့လည္း ဧည့္သည္ေတြက ပါလာျပန္ေရာ။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ စာက်က္တတ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာ၊ ဧည့္သည္ေတြရွိေတာ့ စာမက်က္ျဖစ္၊ ဘာမွလည္း မလုပ္ျဖစ္၊ နဂိုကလည္း မက်က္ထား။ ေရႊ႕ထားတာ မွန္သမွ် ဘယ္ဟာမွ မေကာင္းပါလား။ ခု ၾကည့္ေလ.. စာက်က္ဖို႔ကို အေရႊ႕ေကာင္းလို႔ က်က္မယ္ဆိုေတာ့ အားကိုမအားေတာ့ဘူး. အခ်ိန္ရွိတုန္း မလုပ္ဘဲနဲ႔။ ေျပာသာေျပာရတယ္.. အၿမဲဒီအတိုင္းပါပဲ။

အိမ္ျပန္တာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္တာနဲ႔ ၾကားထဲက၊ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္ မေကာင္းတဲ့ အရပ္ေဒသကို ေရာက္ေနျပန္ေရာ.. ဟင္း.. ဘယ္ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔.. ဘာေတြလုပ္ေနၾကမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ဧရိယာျပင္ပေရာက္ပံုမ်ား။ ေမးလ္ေလးေတာင္မွ မစစ္ျဖစ္သေလာက္ပဲ။

တတ္ႏိုင္ဘူးဟယ္.. တတ္ႏိုင္သေလာက္ေပါ့..
တျခားကိစၥ၀ိစၥေတြ အားလံုးခဏရပ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ စာပဲလုပ္လိုက္ဦးမယ္။
ဒီဇင္ဘာ ၆၊ စာေမးပြဲၿပီးမွ ………………………….

ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုး၏30th Aug

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္သခင္သြားရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးေပါ့။ တေန႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည္ကို ခရီးသြားၾကမယ္လို႔ ခပ္တိုးတိုးေလးေျပာပါတယ္။ shirikittara 2.0 ဆိုပဲ။ ဘာလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က ခရီးသြားရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈသာရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က Aug 29th။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က အျပင္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခဏနားေစၿပီး ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ထဲကို ရွပ္အက်ီတစ္ထည္၊ rain coatတစ္ထည္၊ ဦးထုပ္တစ္လံုး၊ စာအုပ္တစ္အုပ္၊ သြားပြတ္တံနဲ႔ တစ္ရွဴးစတာေတြကို ထည့္ပါတယ္။ ည ၉နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေခၚၿပီး အိမ္ကေန ထြက္လာတာကစၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာ ခရီးတစ္ခု အစျပဳပါေတာ့တယ္။

အျဖဴေရာင္ေတြတရံုးရံုးနဲ႔ ကားေပၚတက္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔အေပၚတည့္တည့္က စင္ေပၚမွာ ေနေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေတာ့
စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သခင့္ေပါင္ေပၚထိုင္ခ်င္တာကိုး။ အင္းေလ အေပၚစီးကဆိုလည္း အားလံုးကို ျမင္ရတာေပါ့ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထားနဲ႔ ေနေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ တေန႔လံုး ပင္ပန္းထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မလို႔ ၾကံေသးတယ္။
ဘယ္အိပ္လို႔ရမတုန္း။ စၾကေနာက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုး မွိတ္မယ္ၾကံလိုက္ ရယ္ခ်င္လာလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးကၽြန္ေတာ္လည္း
သူတို႔နဲ႔အတူတူ စီးေမ်ာသြားပါေတာ့တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ရင္ သူတို႔အားလံုးဆင္းသြားလိုက္၊ ေနာက္ျပန္တက္လာလိုက္၊ ကားျပန္ထြက္လိုက္၊
စကားေတြေျပာလိုက္နဲ႔ပဲ မနက္ေစာေစာ ေ၀လီေ၀လင္းမွာ ျပည္ၿမိဳ႕ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားကိုေရာက္ပါေတာ့တယ္။

အားလံုး ကားေပၚကဆင္း ေျခလက္သုတ္သင္ၿပီး ဘုရားတက္မယ္လုပ္ေတာ့ ဖိနပ္ေတြကားေပၚခၽြတ္ထားခဲ့ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ အိတ္ကေလးေတြ ကားေပၚက်န္ခဲ့ၾကတာ ေတြ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မပါဘဲ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ သြားမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ။ ေဟာ.. ေတြ႔လား။ ေခၚပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း အားလံုးနဲ႔တူတူ ဘုရားေပၚကိုတက္လာခဲ့တာေပါ့။ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းက လွလိုက္တာဗ်ာ။ အားလံုးက အဲဒီျမင္ကြင္းထဲ နစ္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္လိုက္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အျဖဴေရာင္ေတြတူေနတဲ့ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ကို ေပ်ာ္ေနေတာ့တယ္။ ေနာက္ မနက္စာစားဖို႔ ဆိုၿပီး ဓမၼာရံုကို တန္းစီသြားၾကေရာ။ ေယာက္်ားေလးေတြတဖက္ မိန္းကေလးေတြတဖက္ စီထားတဲ့ စားပြဲမွာထိုင္ၾကရင္း ဘဘၾကီးတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားေတြကို နားေထာင္ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နားေထာင္လို႔ေကာင္းေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မၾကားဖူးေသးတဲ့ အေၾကာင္းေတြေျပာေနတာကိုး။ န၀ေဒးရဲ႕ကဗ်ာဆိုလား ရြတ္ျပေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ နားေထာင္ေကာင္းတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖက္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သခင္ဆီကေတာ့ တဂြီဂြီ အသံတခ်ိဳ႕ၾကားရေသးတယ္။ ဘဘၾကီးရဲ႕စကားဆံုးမွာမွ သူတို႔ေတြ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ဆမူဆာတစ္ခုစီစားၾကရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ဘုရားရင္ျပင္ေပၚထပ္ပတ္၊ ေနာက္ ျပန္ဆင္း၊ ကားေပၚျပန္တက္။ ျပန္ထြက္လာခဲ့ေရာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကၽြန္ေတာ္ထိုင္ငိုက္ေနရာက တခ်က္တခ်က္ၾကည့္ေတာ့ တံတားၾကီးလည္းျဖတ္ပါရဲ႔။ ဟိုေကြ႔ဒီေကြ႔လည္း ေကြ႔ပါရဲ႕။ ဘာမွမၾကာပါဘူး။ ေရႊဘံုသာမုနိ ေရာက္ၿပီဆိုၿပီးဆင္းၾကျပန္ပါေရာ။ ဒီတခါလည္း ကၽြန္ေတာ္လိုက္ရျပန္တာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာေလးပါ။
ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေငးေနဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ပန္းပြင့္ေတြေရာ၊ အပင္စိမ္းစိမ္းၾကီးေတြေရာနဲ႔။ ပန္းပြင့္ေတြ အမ်ားၾကီးပြင့္ေနတဲ့
ပန္းခင္းတိုတိုေလးနားေရာက္ေတာ့ ပန္းပြင့္ေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါေရာလား။ ပန္းတင္မက ပ်ားေလးေတြပါေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေငးမိပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း ရင္ျပင္ေတာ္ကိုဆက္ပတ္။ တပတ္ပတ္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အထိ ပန္းကို ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနၾကတုန္း။ ေနာက္ေတာ့မွ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အာရံုက
ဘုရားေျခရင္းက ျမစ္ကမ္းနားဆီေရာက္ေတာ့တယ္။ ခရီးစစတုန္းက သိပ္မသိတဲ့သူေတြလည္း သိလာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ထဲက စာအုပ္မွာလည္း www. ေတြ @gmail.com ေတြတိုးလာပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တခုဆက္သြားတာက သီရိေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းဆိုတဲ့ေနရာတဲ့။ မေရာက္ခင္ေလး ကားေပၚမွာတင္ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္က ၿမိဳ႕ေဟာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ရွင္းျပပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိလုိက္တာက ၿမိဳ႕ေတြရဲ႕မူလပံုစံက စက္၀ိုင္းၾကီး၊ ေနာက္မွ စက္၀ိုင္းပ်က္ပံုျဖစ္သြားတာ ဆိုတာရယ္။ ၃ရာစုဆုိတာရယ္ပါပဲ။ တကယ္လည္း ျပတိုက္ေရာက္ေရာ။ အဲဒီအစ္ကိုၾကီးကပဲ ဆက္ရွင္းျပပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဟိုၾကည့္လည္းနားမလည္၊ ဒီၾကည့္လည္းနားမလည္နဲ႔ေပမယ့္ ဟိုအိုးၾကီးစိတ္၀င္စားလိုက္၊ ဟိုအရုပ္ကေလးကိုင္ခ်င္လိုက္၊ ဟိုပုတီးလံုးေလးကို ေငးလိုက္ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ ေက်ာေပၚကေနလိုက္ရတာေပါ့။ ေနာက္သူတို႔ေတြ
ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ေျမပံုၾကီးေရွ႕ရပ္ၾကရင္း ဆက္သြားမယ့္ ခရီးအတြက္ေမးျမန္းၾကပါတယ္။ ကားနဲ႔ နည္းနည္းသြားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္လည္းဆိုေရာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာသြားမွာ အတပ္သိလိုက္ေသးတယ္။

စစခ်င္းေရာက္တာက ေဘာေဘာၾကီးဘုရား၊ ထုထည္ၾကီးၾကီးနဲ႔ခန္႔ခန္႔ၾကီး၊ ေနာက္ ဘဲဘဲေလးဘုရားနဲ႔ ဗိသႏိုးမိဖုရားဂူဆိုလားေရာက္တယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး လည္း ေနေတြပူ။ ထီးပါတဲ့သူကထီးေဆာင္း၊ ဦးထုပ္ေဆာင္းသူေဆာင္း၊ ဘာမွမေဆာင္းသူလည္းရွိပါရဲ႕။ သြားရင္းနဲ႔လည္း ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကအေၾကာင္းေတြ ထင္တာျမင္တာေတြ ေျပာၾကရင္း စၾကရင္းနဲ႔မို႔လို႔ ပင္ပန္းတယ္၊ ေမာတယ္ညည္းသံတခ်ိဳ႕ၾကားေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ဆိုတာမလြဲပါဘူး။ အဲဒီၾကားထဲ အဆိုးဆံုး ေ၀ဒနာက ဗိုက္သိပ္ဆာလာတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ထင္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္သြားခ်င္ေသးတယ္။ လူေတြကေတာ့ ထမင္းစားခ်င္ေနၾကေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ
ေနာက္ထပ္သြားရတဲ့ ေနရာက ထမင္းဆိုင္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

ထမင္းဆိုင္ကထြက္ၿပီး ကားျပန္ထြက္ေတာ့ အားလံုးနည္းနည္းျငိမ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။ ကားရပ္လို႔ ရုတ္တရက္ႏိုးလာေတာ့
ေရႊနတ္ေတာင္ဆိုတဲ့ ဘုရားေရာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သခင္နဲ႔တူတူ ဘုရားေပၚတက္တာေပါ့။ ဘုရားေပၚမွာကလည္း စတုဒီသာ သာကူက်ိဳ တိုက္ေနတာနဲ႔ ၀င္ေသာက္ၾကေသးတာ။ ဘုရားရွိခိုးၾက၊ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးနားေနၾကတာ၊ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ပါပဲ။ အမယ္..သူတို႔ေတြက
ရန္ကုန္ျပန္ဖို႔ေစာေသးတယ္ဆိုၿပီး ေခ်ာင္းသာသြားဖို႔ေတာင္ ၾကံေသး။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လို ရံုးတက္ရမယ္သူေတြက ကန္႔ကြက္ေနတာနဲ႔ပဲ မသြားရတာ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္နဲ႔သာဆို လိုက္သြားေရာေပါ့။ သခင္ကမသြားဘူးဆိုလို႔သာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေရျပာကၽြန္းဆိုလား၊ အဲဒီမွာနားၾကမယ္ဆိုၿပီး သြားၾကပါေလေရာ။ ေရႊနတ္ေတာင္က ေရျပာကၽြန္းအသြား လမ္းေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေပ်ာ္ဆံုးပါပဲ။ ကားေရွ႔ပိုင္းနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းခြဲၿပီး သီခ်င္းေတြဆက္ဆိုတမ္း ကစားၾကတာ၊ ေအာ္လိုက္၊ ဟစ္လိုက္၊
ျငင္းလိုက္၊ ခုန္လိုက္နဲ႔ စင္ေပၚက ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ၀င္ေအာ္ခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္။

ေရျပာကၽြန္းလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကားေပၚမွာထားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေပၚက ျမင္ရသေလာက္ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ စကားေျပာတဲ့သူေတြ၊ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့သူေတြ၊ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္တဲ့သူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ကေတာ့ အပင္ေအာက္ ငိုက္ေနေလရဲ႕႔။ ညေနလည္းက်ေရာ၊ ကားေပၚဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႔ ေရခ်ိဳးၾက၊ အ၀တ္လဲၾကနဲ႔ေပါ့။ ညေနစာလည္း အဲဒီမွာပဲစားၾကတာ ေတြ႔ပါတယ္။ ည၇နာရီေလာက္မွ
အုပ္စုလိုက္ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတာေတြ႔ၿပီး ေနာက္ဆံုး ကားေပၚျပန္တက္လာၾကပါတယ္။

အျပန္လမ္းမွာ ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕က ဘုရားပြဲကိုလည္း ၀င္ေလွ်ာက္ခဲ့ေသးတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မက်န္ခဲ့ပါဘူး။ မိုးတစြတ္စြတ္ရြာထားတဲ့ၾကားထဲ
ေလွ်ာက္ရတာဆိုေတာ့ သိပ္ၾကာၾကာလည္း မေလွ်ာက္ျဖစ္ပါဘူး။ ေပါင္းတည္ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ ေနာက္တေခါက္ခရီးအတြက္ ေျပာၾကဆိုၾကနဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စိုးရိမ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က အဲဒီက်ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွ ေခၚပါေတာ့မလား။ သခင္ဖက္ထားတဲ့ၾကားကေန ကၽြန္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကို
ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနတာသာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီဘုရားေပၚမွာပဲ သူတို႔ေတြ ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့ တစ္ေယာက္အတြက္ ရွိခိုးဆုေတာင္းၾကေသးတယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး မိုးေတြမရြာလာတာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကံေကာင္းတာပါပဲ။ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က စိုစိစိျဖစ္ၿပီးရင္ သိပ္ေနရခက္တာ။

ေနာက္ဆံုးအျပန္လမ္းကားေပၚမွာေတာ့ လူအားလံုး တေခါက္ျပန္မိတ္ဆက္ၾကပါေရာလား။ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ စိတ္၀င္စားဖို႔အေကာင္းသား။ ေနာက္ေတာ့
မီးမွိန္မွိန္ေအာက္မွာ သရဲအေၾကာင္းေတြေျပာၾကေသး။ အလာလမ္းထက္စာရင္ အျပန္လမ္းက စကားသံေတြက ပိုစိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း
အိပ္ငိုက္ဖို႔ ေမ့ေမ့သြားေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခုမွာရပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကားတစ္စီးလံုး ျပန္ျငိမ္သြားလိုက္တာ မနက္ ၄နာရီ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…….. ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေလး အဆံုးသတ္ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလိုက္ေရာ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာကိုမွန္းမသိ လြမ္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တေခါက္ဆိုရင္.. ဆိုတဲ့ခံစားမႈကလည္း ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေတြးလည္းပဲ …….

Plan for Holidays

Aprilလ 11ရက္ေန႔ကစ 21ရက္ေန႔အထိျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အရွည္ဆံုးေသာ အစိုးရရံုးပိတ္ရက္ၾကီးေရာက္လာျပန္ပါၿပီ။ ကိုယ္စီကုိယ္စီ သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူ ျဖစ္ေနေလာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္မေရာ.. ။ ရွိတာေပါ့။
(၁) စာက်က္မယ္။ ေမလမွာ ျပန္တက္ရမယ့္ အတန္းမွာ စာလိုက္ႏိုင္ေအာင္ ေပါ့ေပါ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနထားတဲ့စာေတြကို ျပန္က်က္ရမယ္။
(၂) စာဖတ္မယ္။ စာမဖတ္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ebook ေတာ့မဖတ္ခ်င္ဘူး။ စုထားတဲ့ စာအုပ္ေတြဖတ္ရမယ္။ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။
(၃) အိပ္မယ္။
ဒါေလာက္ပါပဲ။
အားလံုးပဲ သၾကၤန္ကာလအတြင္းမွာ အႏာၱရယ္ကင္းကင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

Current

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာ ေငြေဆာင္မွာေရာက္ေနခဲ့တယ္။ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အလုပ္ေရာ၊ သင္တန္းေရာ၊ လူမႈေရးေတြပါ ပိေနတဲ့အျပင္ အလြန္တရာ ေသာင္းက်န္းခဲ့တဲ့ အရွိန္နဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ခုထိ အိပ္ေရးမ၀ေသးပါ။ စာေရးခ်င္ေပမယ့္ မေရးႏိုင္ဘူး ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြားလို႔။
စိတ္ထဲမွာ ေရးစရာစာေတြ၊ ေပၚလာေနတဲ့ ကဗ်ာအပိုင္းအစေတြရွိေနေပမယ့္ ခ်မေရးျဖစ္ဘူး။ လြင့္သြားေတာ့မွာပဲ။
ေလာေလာဆယ္ လုပ္ျဖစ္ေနတာက —
သီခ်င္းကေတာ့ လူလည္အာရွသားကို ေရေရလည္လည္ နားေထာင္ေနတယ္။ (အဲဒီထဲက သီခ်င္းေတြဆိုၿပီး ကေတာင္ကခဲ့ေသးတယ္ ေငြေဆာင္မွာ အဟက္ အဟက္)
ေ၀မွဴးသြင္ရဲ႔ အသဲကြဲလူရႊင္ေတာ္ ဖတ္ေနတယ္။ အေဟာင္းပါ။ (တေန႔ ၅ရြက္ႏႈန္းနဲ႔)
က်န္တာေတာ့ အလုပ္သြားတယ္။ အိပ္တယ္။ အိပ္တယ္။
ကဲ … ေနာက္မွပဲ။

hololodilolo

ကၽြန္မခုတေလာ စာေတြလည္းမေရးျဖစ္သလို ဖတ္လည္းမဖတ္ျဖစ္ဘူး။ အပ်င္းပိုးေလး ျဖစ္ေနတာ။

ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုေလးကိုလည္း banner ကအစ ျပန္ေျပာင္းမယ္ စဥ္းစားထားေပမယ့္ ထိကိုမထိျဖစ္ဘူး။ ခုထားထားတဲ့ banner ကလည္း ယာယီဆိုၿပီး ထည့္ထားတာ။ ၿပီးမွ ျပန္ေျပာင္းမယ္ဆိုတာ ႏွစ္ေတာင္ေပါက္ေတာ့မယ္။ blogspot ကလည္း၀င္ရတာ လက္ေပါက္ကတ္တယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းဆို ကိုယ့္ရဲ႔ dashboard ထိေတာင္ မေရာက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ အားလံုး mail to blogger ပဲလုပ္ေနတာ။ တင္ထာတဲ့ စာေတြလည္း alignment ေတြ မညီတာ ဒီအတိုင္း ထိုင္ၾကည့္ေနျဖစ္တယ္။ cbox မွာ ႏႈတ္ဆက္တဲ့သူ ပိုပို ရွားလာတာ။ visitor count မတက္လာတာေတြကိုေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ထားေတာ့တယ္။ အရင္က အသားကုန္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ blog ေတြကိုလည္း google reader ေလးအားကိုးနဲ႔ပဲ တိတ္တဆိတ္ ဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ကၽြန္မက စာေရးခ်င္လို႔ blog ေရးတာပါ။ ခုေတာ့အဲဒီ sense ေလးပါ ေပ်ာက္ေနတယ္။ ညဘက္က် ကဗ်ာေလးတပိုင္းတစ စဥ္းစားမိလိုက္ ျပန္ျပန္ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔။ စာေတြမဖတ္ျဖစ္တာလည္း ပါလိမ့္မယ္။ အင္း မအိပ္ခင္ စာအုပ္ဖတ္ၿပီး အိပ္တဲ့အက်င့္ေလး ျပန္လုပ္ဦးမွ။ အိပ္မေပ်ာ္မွာေၾကာက္တာနဲ႔ပဲ စာမဖတ္ျဖစ္တာၾကာၿပီ။ ျပန္လုပ္ဦးမွပါ။

25th Dec 2008

My Web My Style ဆိုတဲ့ျပိဳင္ပြဲ၊ ၿပပြဲေလးကို ဒီေန႔ MICT မွာျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုဘလာေဂါက္ဦးစီးတဲ့ တကိုယ္ေရအင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ားျပပြဲဆိုတာပါ။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဆိုဒ္ေတြထဲက ေနာက္ဆံုး စကာတင္ဆိုဒ္ 15ခုကို ျပထားၿပီး ပရိသတ္ေတြရဲ႔မဲစနစ္နဲ႔ဆုေပးပါတယ္။ ပရိသတ္အၾကိဳက္ဆံုးဆုရသြားသူကေတာ့ ကိုမ်က္လံုး၊ ဒုတိယက ကိုေမာင္လွ၊ တတိယက 969 က ေမာင္ခပါ။ ပြဲအေၾကာင္းကိုေတာ့ မယမင္းရဲ႔ ေရႊျမန္မာ မွာလည္းဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
အဓိကေရးခ်င္တာက ဒီေန႔အရမ္းေပ်ာ္တဲ့အေၾကာင္းပါ။
တခါမွမေတြ႔ဘူးေသးတဲ့ mysteryzillion ကလူေတြကိုနဲ႔လည္း ဆံုရေတြ႔ရတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ရတယ္။
ေနာက္ 969 ကေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ဆီက စကၠဴအရုပ္ေလးရခဲ့တယ္။ (အင္း လုခဲ့တယ္ ဆိုပိုမွန္မလား။) ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ အဲဒါအေပ်ာ္ဆံုးပဲ။ မနက္ပြဲစကတည္းက အဲဒီအရုပ္ကေလးကို သေဘာက်ေနတာေလ။ ေတာင္းရမွာအားနာလို႔။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ကမခ်တာနဲ႔ ေပးလိုက္ၾကတာျဖစ္မွာပါ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သိပ္၀မ္းသာပါတယ္။ (thz nanda and maung kha)
ေနာက္မယမင္းနဲ႔ လမ္းေတြေလွ်ာက္လိုက္ၾကတာ Christmas Walking ပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ေပါ့။

Current

အၾကိဳက္ဆံုး၊ သေဘာအက်ဆံုးအခ်ိန္၊
ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ျပန္ဦးမယ္။
ေအးတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြေရာ။ အားလံုး။
၀ိုင္း၀ိုင္းရဲ႔ အိမ္လြမ္းသူ သီခ်င္းပဲ နားထဲၾကားေယာင္တယ္။