Body Tempo

ဇီ၀နာရီ

ကမာၻႀကီးဟာ က်ဥ္းေျမာင္းလာတာနဲ႔အမွ် လူသားေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေဘာင္ဟာလည္း က်ယ္ျပန္႔လာပါတယ္။ အတိတ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြဟာလည္း ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သြားႏိုင္လာၿပီး၊ ေမြးရပ္ေျမလြမ္းတဲ့ကဗ်ာတို႔ သီခ်င္းတို႔ဆိုတာလည္း အတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါၿပီ။ ပံုျပင္ေတြထဲကလို လနတ္သမီးက လကမာၻကို ျပန္သြားလို႔ လိုက္သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ လိုက္သြားလို႔ရႏိုင္တဲ့ ေခတ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေ၀းမွာ ရွိတဲ့အရာကို နီးေအာင္လုပ္တယ္ဆိုိတဲ့ေနရာမွာလည္း ခႏၶာကိုယ္တင္မက စိတ္ကိုပါ အလြန္အကၽြံျဖစ္ေစတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ပါလား။

ခုတေလာ ဇီ၀ကမၼေဗဒပညာရွင္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာစကားကို ဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ လူသားေတြရဲ႕ ႏွလံုးဟာ အၾကမ္းအားျဖင့္ ၁ စကၠန္႔မွာ ၁ ႀကိမ္ခုန္ၿပီး၊ ႂကြက္ေတြက ၀.၁ စကၠန္႔မွာ ၁ ႀကိမ္ ခုန္ပါတယ္။ ဆင္ေတြကေတာ့ ၁ ႀကိမ္ ႏွလံုးခုန္ဖို႔ ၃ စကၠန္႔ ၾကာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဘ၀လံုးရဲ႕ ႏွလံုးခုန္တဲ့အေရအတြက္က အားလံုးမွာ 1.5 ဘီလ်ံ ႀကိမ္ရွိပါတယ္။ သတၱ၀ါအားလံုးဟာ တစ္ဘ၀လံုးအတြင္းမွာ အသံုးျပဳရမယ့္ စြမ္းအင္ဆိုတာကလည္း သတ္မွတ္ထားၿပီးသားပါ။ ေသးငယ္တဲ့ ႂကြက္ေတြက ဘ၀ကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ျဖတ္သန္းၿပီး၊ ဆင္ေတြကေတာ့ ျဖည္းျဖည္းေဆးေဆး နားနားေနေန အသက္ရွင္ၾကပါတယ္။ လူသားေတြအတြက္လည္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဇီ၀နာရီ ဆိုတာရွိေပမယ့္ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားေတြဟာ အဲဒါကို computer တို႔၊ အေ၀းေျပးရထားလမ္းစတာေတြကို သံုးၿပီး ပိုပိုျမန္လာေအာင္ လုပ္ေနတာေၾကာင့္ ဇီ၀နာရီ နဲ႔ တကယ့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကားရွိတဲ့အခ်ိန္ရဲ႕ ကြာဟမႈကေန စိတ္ဖိစီးမႈ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေနလူထုရဲ႕ ေနထိုင္မႈဘ၀ဟာ သဘာ၀မဟုတ္ပါဘူး။ ပံုမွန္ရွိရမယ့္ လူဦးေရရဲ႕ သံုးဆေလာက္နဲ႔ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ ေျမေအာက္ရထားေတြဟာလည္း ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ အဲဒီလုိမ်ိဳး သိပ္သည္းဆမွာ ေနရတာဟာ ျခင္လိိုေသးငယ္တဲ့ သတၱ၀ါေတြေလာက္ပဲ ျဖစ္ရမွာပါ။ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ ရထားစီးၿပီး ဆင္ေျခဖံုးေတြကေန ၿမိဳ႕ထဲကို အသြားအျပန္လုပ္ရတာဟာ ေလွာင္အိမ္ထဲသြတ္သြင္းခံရတဲ့ ပိုးေကာင္ေတြလို ျဖစ္ေနၿပီး၊ အဲဒီပိုးေကာင္ေလးေတြက ဆင္ေတြရဲ႕ က်ယ္၀န္းလွတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေဘာင္မွာ လႈပ္ရွားသြားလာရသလို ျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ လူသားေတြဟာလည္း ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ဇီ၀နာရီအတိုင္း ေနထိုင္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ေတြးမိေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀မွာေတာ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ေပၚေပါက္ေစတဲ့ computer တို႔၊ အေ၀းေျပးေျမေအာက္ရထားတို႔ကို အသံုးမျပဳလို႔ မရျပန္ပါဘူး။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္ႏိုင္တာေလးတစ္ခုကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က မျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၿပီး၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ေလ်ာ့ခ်ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းကို စဥ္းစားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

Excessive Wrapping

အလြန္အကၽြံထုပ္ပိုးျခင္း

ကုန္တိုက္မ်ား၊ ေစ်းဆိုင္မ်ား၌ ေစ်း၀ယ္ၾကရာတြင္ ၀ယ္ယူေသာပစၥည္းမ်ားကို ဆိုင္မွ စကၠဴျဖင့္ထုပ္ပိုးေပးသည္။ တဖန္ ပလတ္စတစ္အိတ္တြင္ ထည့္သည္။ စကၠဴႏွင့္ ပလတ္စတစ္မ်ားကို အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသံုးျပဳသည့္ အခါမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ ထိုသို႔အထပ္ထပ္ထုပ္ပိုးျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ မထူးဆန္းေသာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ သာမန္ကိစၥဟုသာထင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္မ်ားသည္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ပါသလား။ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ၿပီး ၀ယ္ယူလာေသာပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္ယူသည့္အခါ အိမ္ရွိအမႈိက္ျခင္းသည္ စကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လာေတာ့သည္။

ယခုအေတာအတြင္း အမိႈက္ကိုေလ်ာ့ခ်ရေအာင္ ဆိုေသာအေတြးအၾကံသည္ အားေကာင္းလာခဲ့သည္။ ထုပ္ပိုးစကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္အိတ္မ်ားသည္ မ်ားျပားေသာအမႈိက္ကိုျဖစ္လာေစသည္ ဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုန္တိုက္မ်ားတြင္လည္း ထိုသို႔ အလြန္အကၽြံထုပ္ပိုးျခင္းကို တစတစေလ်ာ့ခ်လာၾကသည္။ ကုန္တိုက္ႀကီးမ်ားတြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ တီထြင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို စတင္လာခဲ့ၾကသည္။ တခုေသာကုန္တိုက္သည္ ေစ်း၀ယ္လာသည့္အခါ မိမိကိုယ္ပိုင္အိတ္ကို ယူေဆာင္လာလွ်င္ ကဒ္ျပား၌အမွတ္အသားလုပ္ေပးၿပီး၊ ထိုအမွတ္အသားမ်ားျပည့္လာလွ်င္ အခမဲ့ေစ်း၀ယ္ခြင့္လက္မွတ္ႏွင့္ လဲေပးသည္။ တျခားကုန္တိုက္တခုတြင္မူ ျပန္လည္အသံုးျပဳထားေသာစကၠဴ(recycled paper) ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အိတ္မ်ားကို အသံုးျပဳလာသည္။ ထို႔ျပင္ အ၀တ္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ေစ်း၀ယ္အိတ္မ်ားကိုလည္း ေရာင္းခ်လာၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကုန္တိုက္စသည့္ေနရာမ်ားတြင္ ေစ်း၀ယ္သည့္အခါ “ပလတ္စတစ္အိတ္ မလိုပါ” ဟု တစ္လတစ္ၾကိမ္သာ ေျပာလွ်င္ပင္ တစ္ႏွစ္ၾကာသည့္အခါ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာအိတ္မ်ားကို အသံုးမျပဳဘဲခ်န္ထားျဖစ္လိမ့္မည္။ အလြယ္ကူဆံုးေသာ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းျခင္းပင္ ျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။ ။

Excessive Wrapping

အလြန္အကၽြံထုပ္ပိုးျခင္း

ကုန္တိုက္မ်ား၊ ေစ်းဆိုင္မ်ား၌ ေစ်း၀ယ္ၾကရာတြင္ ၀ယ္ယူေသာပစၥည္းမ်ားကို ဆိုင္မွ စကၠဴျဖင့္ထုပ္ပိုးေပးသည္။ တဖန္ ပလတ္စတစ္အိတ္တြင္ ထည့္သည္။ စကၠဴႏွင့္ ပလတ္စတစ္မ်ားကို အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသံုးျပဳသည့္ အခါမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ ထိုသို႔အထပ္ထပ္ထုပ္ပိုးျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ မထူးဆန္းေသာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ သာမန္ကိစၥဟုသာထင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္မ်ားသည္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ပါသလား။ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ၿပီး ၀ယ္ယူလာေသာပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္ယူသည့္အခါ အိမ္ရွိအမႈိက္ျခင္းသည္ စကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လာေတာ့သည္။

ယခုအေတာအတြင္း အမိႈက္ကိုေလ်ာ့ခ်ရေအာင္ ဆိုေသာအေတြးအၾကံသည္ အားေကာင္းလာခဲ့သည္။ ထုပ္ပိုးစကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္အိတ္မ်ားသည္ မ်ားျပားေသာအမႈိက္ကိုျဖစ္လာေစသည္ ဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုန္တိုက္မ်ားတြင္လည္း ထိုသို႔ အလြန္အကၽြံထုပ္ပိုးျခင္းကို တစတစေလ်ာ့ခ်လာၾကသည္။ ကုန္တိုက္ႀကီးမ်ားတြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ တီထြင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို စတင္လာခဲ့ၾကသည္။ တခုေသာကုန္တိုက္သည္ ေစ်း၀ယ္လာသည့္အခါ မိမိကိုယ္ပိုင္အိတ္ကို ယူေဆာင္လာလွ်င္ ကဒ္ျပား၌အမွတ္အသားလုပ္ေပးၿပီး၊ ထိုအမွတ္အသားမ်ားျပည့္လာလွ်င္ အခမဲ့ေစ်း၀ယ္ခြင့္လက္မွတ္ႏွင့္ လဲေပးသည္။ တျခားကုန္တိုက္တခုတြင္မူ ျပန္လည္အသံုးျပဳထားေသာစကၠဴ(recycled paper) ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အိတ္မ်ားကို အသံုးျပဳလာသည္။ ထို႔ျပင္ အ၀တ္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ေစ်း၀ယ္အိတ္မ်ားကိုလည္း ေရာင္းခ်လာၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကုန္တိုက္စသည့္ေနရာမ်ားတြင္ ေစ်း၀ယ္သည့္အခါ “ပလတ္စတစ္အိတ္ မလိုပါ” ဟု တစ္လတစ္ၾကိမ္သာ ေျပာလွ်င္ပင္ တစ္ႏွစ္ၾကာသည့္အခါ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာအိတ္မ်ားကို အသံုးမျပဳဘဲခ်န္ထားျဖစ္လိမ့္မည္။ အလြယ္ကူဆံုးေသာ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းျခင္းပင္ ျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။ ။

မိုးပ်ံပူေဖာင္း

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္း ကမ္ဆိုင္ေဒသရွိ မူလတန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ား၌ မိုးပ်ံပူေဖာင္း လႊတ္တင္ျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းထားခဲ့သည္။

အျပာေရာင္ေကာင္းကင္သို႔ လြင့္တက္သြားေသာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းကို ၾကည့္ရႈရျခင္းသည္ ကေလးမ်ားအတြက္သာမက လူႀကီးမ်ားအတြက္ပါ စိတ္ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာေသးခင္က ထိုမိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားသည္ ျပသနာမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစေၾကာင္း ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကသည္။ မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားသည္ ထင္ထားသည္ထက္ပိုေ၀းေ၀းသို႔ လြင့္သြားၾကၿပီး မည္သည့္ေနရာတြင္ ေအာက္သို႔က်မည္ကို မသိႏိုင္ၾကေပ။ ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ ျပဳတ္က်ေနေသာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားကို ေ၀လငါး၊ လိပ္ စေသာ သတၱ၀ါမ်ားက စားမိၾကရာ အစာအိမ္၊ အူ တို႔တြင္ မိုးပ်ံပူေဖာင္းပိတ္ဆို႔၍ ေသၾကရေသာ ကိစၥမ်ားကိုလည္း အမ်ားအျပားေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။

ထိုမူလတန္းေက်ာင္းတစ္ခုတည္းတြင္သာမက မိုးပ်ံပူေဖာင္း လႊတ္တင္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေျပာဆိုမႈမ်ားသည္ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနသည္။ ေသးငယ္ေသာကိစၥျဖစ္ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ပ်က္စီးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္မည္ဆိုလွ်င္ မိုးပ်ံပူေဖာင္းလႊတ္တင္ျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းသင့္သည္ဟု ေျပာဆိုၾကသူမ်ားရွိသည္။ ပို၍ႀကီးမားေသာ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးဘက္က စဥ္းစားသင့္သည္ဟု ဆိုေသာလူမ်ားရွိသကဲ့သို႔ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ကူးအိမ္မက္ျဖစ္သည့္အတြက္ ခ်န္လွပ္ထားသင့္သည္ဟု ေျပာဆိုၾကသူမ်ားလည္း ရွိၾကသည္။

ေသခ်ာသည္မွာ ကေလးဘ၀၌ ပန္းမ်ိဳးေစ့၊ စာ စသည္တို႔ကို မိုးပ်ံပူေဖာင္းတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္ၿပီး ထိုအရာမ်ားကို ေကာက္ရသူတစ္ဦးဦးထံမွ ျပန္စာလာႏိုးႏိုးႏွင့္ ေန႔တိုင္းေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသို႔ ျပန္စာလာေသာ ကိစၥမ်ိဳးကိုမူ တခါတရံမွ် မၾကားဖူးေခ်။ ထိုမိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားသည္သာ မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္သည့္ျပသနာကို ျဖစ္ေစမည္ဟု မသိႏိုင္ၾကေပ။ ။

/* ကၽြန္မသင္တန္း Text Book ထဲက စာပိုဒ္ေလးေတြပါ။ ဒီလိုပဲ ေနာက္လည္း ႀကိဳက္တဲ့စာပိုဒ္ေတြကို တင္သြားပါ့မယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာ ေထာင့္ေနရင္ေတာ့ ကၽြန္မညံ့လို႔ပါ။ သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးပါဦး။ */

My Star

ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ၾကယ္ေလးတစ္လံုးရွိပါသည္။ ကၽြန္မပိုင္ဆိုင္ေသာ ၾကယ္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ခပ္ေ၀းေ၀းတြင္ လင္းလင္းေလးလက္ေနေသာ ၾကယ္ေလးသာျဖစ္ပါသည္။

ထူးခၽြန္ေသာ၊ လူသိမ်ားေသာ၊ လင္းလက္ေသာ၊ တန္ဖိုးႀကီးေသာ၊ ပိုင္ရွင္ရွိေသာ ၾကယ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲကမွ ကၽြန္မ၏ၾကယ္ေလးကို မရွာေဖြဘဲ ေတြ႔ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ၾကယ္ေလး၏ အတၳဳပတၱိ၊ ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ပိုင္ရွင္ရွိျခင္း၊ မရွိျခင္း ဘာဆိုဘာကိုမွ ကၽြန္မမသိခဲ့ပါဘူး။ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရံုျဖင့္ ၾကည္ႏူးရျခင္းတစ္ခုတည္းႏွင့္ပင္ ကၽြန္မ၏ၾကယ္အျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၾကယ္ေလး၏ မာန၊ အတၱ၊ လင္းလက္မႈ၊ အားလံုးကို ကၽြန္မခ်စ္ပါသည္။ ကၽြန္မတြင္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာၾကယ္ေလးတစ္လံုး ရွိတယ္ဆိုေသာ အသိတစ္ခုႏွင့္ပင္ အဓိပၸာယ္ရွိေနပါသည္။ ငံု႔ၾကည့္မွသာ ျမင္ႏိုင္မယ့္ ကၽြန္မကို ၾကယ္ေလးငံု႔ၾကည့္ျခင္း၊ မၾကည့္ျခင္းက အေရးမပါပါ။ ၾကယ္ေလးကို ထိကိုင္ၾကည့္ဖို႔လည္း စိတ္ကူးမရွိပါ။ အားက်တဲ့စိတ္နဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းက ၾကည့္ေနရျခင္းကိုပင္ ကၽြန္မေက်နပ္ပါသည္။
အလြန္ရွားပါးေသာ တခါတခါမွာေတာ့ ၾကယ္ေလးနားေရာက္ခ်င္ေသာ အတၱေလးတစ္ခုႏွင့္ပင္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ၾကယ္တစ္လံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္ဖူးပါသည္။ ဒါေပမယ့္ နီးကပ္လြန္းလွ်င္ လင္းလြန္းမွာစိုးေသာေၾကာင့္ရယ္၊ အနားေရာက္သြားလွ်င္ အျပစ္ေတြ၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ျမင္လာႏိုင္တဲ့ သေဘာကုိသိလြန္းေသာေၾကာင့္ရယ္ အဲဒီအတၱေလးက ျပန္ျပန္ေပ်ာက္သြားတတ္ပါသည္။ ကၽြန္မက ကၽြန္မ၏ၾကယ္ေလးကို ဘာအျပစ္မွ မျမင္လိုဘဲ၊ လင္းလင္းေလးလက္ေနျခင္းကိုသာ ျမင္္လိုပါသည္။ ခပ္ေ၀းေ၀းကသာၾကည့္လိုသည္။

ဒါေၾကာင့္…………. ကၽြန္မတြင္ ၾကယ္တစ္လံုးရွိသည္။ ဒါ့ထက္ပို၍… ေမာ့ၾကည့္ရင္းပင္ရင္ခုန္ရေသာ ၾကယ္တစ္လံုးရွိသည္။