ေမ ၃၁

အေအးဓါတ္တစ္စက္ကေလးမွ ရွိမေနတဲ့ ေန႔လည္ခင္း။
မနက္အိပ္ရာႏိုးကတည္းက မရပ္မနား ထပ္ခါတလဲလဲ ဆိုျပေနရွာတဲ့ ကိုမ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္။
မိုးေတြလည္း ရြာမေနသလို၊ စိတ္ေတြလည္း ေလမေနပါ။
သို႔ေသာ္..
ဒီေန႔မလုပ္ရင္မရဘူးဆိုတဲ့အလုပ္မရွိဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာကတစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ညလံုး ၾကြက္တက္ထားတဲ့ ေျခသလံုးရဲ႕ ၾကြက္သားနာက်င္မႈေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ ဘာမွကို မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုတဲ့စိတ္ကို အဓိကအေၾကာင္းထားျပီး၊ မြန္းလြဲလာသည္အထိ မေရြ႕မလ်ား ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္။
သီခ်င္းထေျပာင္းဖို႔၊ တခုခုထစားဖို႔၊ အဲဒါေတြထက္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးသာ ေနခ်င္ေနေသးသည္။ အေတြးေတြကသာ………. ကမာၻတစ္ဘက္ဆီသို႔………. ေယဘုယ်အားျဖင့္ အိပ္ေမာက်ေနမည့္ သူတစ္ေယာက္ဆီ…..။

ဂစ္တာကိုင္လုိက္ျပီး ဘာသီခ်င္းဆိုျပရမလဲ ေမးလိုက္တိုင္း အေ၀းၾကီးပဲ.. တစ္ပုဒ္ကိုပဲ ဆိုခိုင္းတတ္တဲ့သူ။ ေန႔နဲ႔ည ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနတဲ့အရပ္နွစ္ခုမွာ ကိုယ္နဲ႔သူ။ ခုမ်ားေတာ့တကယ္ကို အေ၀းၾကီးပဲ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းေျပာလိုက္တိုင္း နာမည္ၾကားရင္ေတာင္ အာရံုေနာက္တယ္ဆိုတဲ့ တဆင့္စကားမ်ား။ အလိုက္မသိ Friend Requestေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ပို႔မိလို႔။ ကိုယ့္နာမည္လည္း မၾကားခ်င္၊ သူ႔သတင္းေတြလည္း ေျပာမျပၾကပါနဲ႔ဆိုတဲ့ ေလထဲကအသံမ်ား။ ေဒါသထြက္ စိတ္ရႈပ္တိုင္း နီျမန္းလာတတ္တဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ရင္း Cancelျပန္လုပ္ျပီးတာရဲ႕ေနာက္၊ ကိုယ့္မ်က္စိေရာ နားကိုပါ ပိတ္ထားလိုက္ေတာ့တာ.. တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္။

ခင္ဗ်ားျဖစ္ခ်င္တာ သိပ္မ်ားလြန္းမေနဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သြားရင္ ခင္ဗ်ားခရီးမတြင္ဘူး ထင္ေနတယ္မဟုတ္လား။ ခုခ်ိန္လာေမးရင္လည္း ထိုထိုေမးခြန္းမ်ားေတြအတြက္ အေျဖမရွိေသးပါ။ မိန္းမ၀ါဒီပါဗ်ာ.. နင္နဲ႔ငါ မသံုးစမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ.. စသျဖင့္ ညည္းတြားရင္း ပုခံုးေပၚ ေခါင္းလာမွီတဲ့အခ်ိန္ကို အခ်စ္ဆံုးဆိုတာ ေျပာမယ္ ေျပာမယ္နဲ႔ မေျပာျဖစ္လိုက္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုမ်ား ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တိုုင္ပင္ဖူးလို႔လဲ ဆိုတိုင္း ကိုယ္ျပံဳးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ငါတို႔လည္း နင့္ကို နားမလည္ဘူး ဆိုတဲ့လႈိင္းေတြ ေရာက္လာတုန္းကလည္း ကိုယ္ျပံဳးေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္က ဘုရင္မျဖစ္ေနျပီး၊ သူလိုခ်င္တာက ပန္းတပြင့္ျဖစ္တယ္ ဆိုျပီး ကဗ်ာဆရာ သူငယ္ခ်င္းက သံုးသပ္ျပန္တယ္။ ကိုယ္ျပံဳးရံုသာ။ သတိမရဘူး သီခ်င္းတပုဒ္ကို အက်ယ္ၾကီး ဖြင့္ဖြင့္ထားတတ္တဲ့အေၾကာင္း စာအိတ္နဲ႔ထည့္ထားတဲ့ လက္စြပ္ေလးနဲ႔အတူ  ေရာက္လာတုန္းကလည္း ကိုယ္ျပံဳးေနျဖစ္ခဲ့တယ္။

တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္ရတဲ့လမ္းေတြမွာ ေနသားက်မႈနဲ႔အတူ ေက်နပ္ျခင္းပါထပ္ေပါင္းလို႔။ ေနာက္ျပန္လွည့္ဖို႔ အိပ္မက္ထဲေတာင္ထည့္မမက္မိေသးပါ။ ဘယ္ဘက္လက္သူၾကြယ္ကို ျမင္ျပီး၊ ဇေ၀ဇ၀ါအၾကည့္ခံရတိုင္း၊ မ်က္ႏွာကို ခပ္ေမာ့ေမာ့ထားပစ္လိုက္ဖို႔သာ အက်င့္လုပ္ထားျဖစ္တယ္။ လြန္ေလေသာ ႏွစ္ေတြကအတိုင္း ရွိေနဆဲ ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ေအာက္က စည္းခ်က္ေတြကိုလည္း အလို.. ဘာမွကိုၾကားရေတာ့ပါလားလို႔ မွတ္ဥာဏ္ကို သတင္းပို႔ အယံုသြင္းႏိုင္ခဲ့ျပီ။ သူေျပာေနက်.. သိပ္မာတဲ့ေခါင္းနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ ေတာက္ပခ်င္တဲ့ ၾကယ္..။ တသက္လံုးသာ ကိုယ့္အစြမ္းနဲ႔ကိုယ္ ေတာက္ပဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔.. တကယ္ကို ကုိယ္မလြမ္းတတ္ပါ။