ေပးစာ (၁)

ခ်စ္ေရ..
ဘာလိုလိုနဲ႔ ငါ စာမေရးျဖစ္တာ ကာလတခုၾကာခဲ့ျပီပဲ။
တစ္ႏွစ္လား ႏွစ္ႏွစ္လား သံုးႏွစ္လား။ ေလးႏွစ္လား။ အဲဒီထက္ ပိုၾကာခဲ့ျပီလား။
ငါ မတြက္ထားမိဘူး။ ခ်စ္လည္း မွတ္မိမယ္ မထင္ဘူး။
ခ်စ္ က်န္းမာျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနမယ္လို႔ အၾကြင္းမဲ့ယံုတယ္။
ငါတို႔တခါမွ မေတြးထားဖူးတဲ့ အရပ္မွာ ငါလည္း အဆင္ေျပေျပပါပဲ။ ငါတို႔တခါမွ မေတြးထားဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပံုစံနဲ႔ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပါပဲ။

ဒီအရပ္က ငလ်င္ေတြ သိပ္လႈပ္တယ္။ မုန္တိုင္းေတြ မၾကာခဏျဖတ္တယ္။ ရာသီဥတုအေျပာင္းအလဲ အပူအေအး သိပ္ျမန္တယ္။ ခ်စ္သိတဲ့အတိုင္း သန္သန္မာမာၾကီးလို႔ ထင္ရတဲ့ ခပ္ယဲ့ယဲ့ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ခမ်ာေတာ့ ပံုမွန္ခ်ဴခ်ာရွာတယ္။ ခ်စ္သိတဲ့အတိုင္း ေနမေကာင္းျဖစ္တိုင္း ခ်စ္ကိုသတိရတတ္တယ္။ ခ်စ္သိတဲ့အတိုင္း ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီစာေရးျဖစ္တယ္နဲ႔ တူပါတယ္ လို႔ ငါေျပာမယ္။ “တူပါတယ္” လို႔ သံုးလို႔လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ မသိဘူးလားဆိုျပီး ခ်စ္ေျပာေတာ့မယ္။ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ ခုခ်ိန္ထိလည္း တူပါတယ္ေတြခ်ည္း ငါသံုးျဖစ္ေနေသးတယ္ဟ။

ငါေနတဲ့အရပ္မွာ ရာသီတစ္ခု ကူးျပန္ျပီ ခ်စ္ရယ္။ သိပ္လွတယ္ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေဆာင္းဦးရာသီေပါ့။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူကံဆိုးတယ္။ မုန္တိုင္းက သူ႕ကို ၾကိဳေနေတာ့ သူလွတဲ့ရက္က ခုထိကို ခပ္နည္းနည္းရယ္ေလ။ ငါယံုပါတယ္ သူ႔ကို။ သာယာတဲ့ရက္ေတြ သူတကယ္ကို ေပးႏိုင္ဦးမယ္လို႔။ ငါယံုတယ္။ ငါယံုတယ္ဆိုလို႔ ငါခဏခဏယံုခဲ့တယ္ေနာ္။ ခ်စ္ကိုလည္း ယံုတယ္။ ငါခ်စ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ယံုခဲ့တယ္။ ငါ့ကိုခ်စ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ယံုခဲ့တယ္။ ငါ့အနားက လူေတြကိုလည္း ယံုခဲ့တယ္။ ငါအယံုၾကည္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းကလည္း ငါမယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္သြားဖူးျပီ။ ငါ့ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့လူေတြရဲ႕ အံ့ၾသစရာ တံု႔ျပန္မႈေတြကိုလည္း ငါၾကံဳဖူးခဲ့ျပီ။ ငါ့ခ်စ္တဲ့သူေတြကလည္း ထားသြားခဲ့ႏိုင္ၾကျပီ။ ခ်စ္.. နင္ကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပဲ ေျပာလိမ့္ဦးမယ္။ အကုန္ ငါ့အျပစ္၊ ငါ့လုပ္ရပ္၊ ငါ့အသံုးမက်မႈေတြေၾကာင့္ပဲလို႔။ တကယ္ပဲ ငါတို႔ေတြ ေနထိုင္မႈပံုစံမတူခဲ့ၾကေလသလား။

ငါလည္း အသက္ေတြ ထိပ္စီးေျပာင္းလို႔ အန္တီအေခၚခံတဲ့အရြယ္ကို တိတိက်က်ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ခ်စ္ ခဏခဏ ၾကည့္မရျဖစ္တဲ့ ဂစ္တာၾကီးလည္း မကိုင္ေနျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ထစ္ခနဲရွိ မ်က္ရည္က်တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ကမာၻထဲမွာ ငါ့အလုပ္ရွိတယ္။ အပန္းေျဖစရာ သီခ်င္းသံအျမဲလြင့္ေနတဲ့အခန္းတစ္ခန္းရွိတယ္။ ေလာကၾကီးထဲ ျပန္ေခ်ာင္းၾကည့္စရာ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးရွိတယ္။ ငါေနေပ်ာ္ေနတယ္။ လူေတြရဲ႕ အတၱေတြအေၾကာင္း ငါသင္ၾကားတတ္ေျမာက္သင့္တာထက္ပို သင္ၾကားခဲ့ဖူးျပီ။ လူေတြရဲ႕ မသိစိတ္ေတြအေၾကာင္း ငါတိတ္တဆိတ္ ၾကည့္ေနခဲ့ဖူးျပီ။ ေျခကုန္လက္ပန္းက်တဲ့အထိပဲ ဆိုပါေတာ့။ မျငိမ္းမခ်မ္းႏိုင္ဘဲ ဆိုပါေတာ့။ ခုေတာ့ ငါေပ်ာ္ေအာင္ ေနတတ္လာျပီ။ ဆစ္ခနဲ ျပန္ျပန္နာတတ္တဲ့ ေနာက္ေက်ာက ဒဏ္ရာေတြလည္း တခါမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူးလို႔ ထားခဲ့လိုက္ျပီ။ မ်က္စိထဲ အဆင္မေျပတာေတြကိုလည္း ၾကည့္ရံုၾကည့္ေနႏိုင္ေအာင္ ေနတတ္ခဲ့ျပီ။ မ်ားမ်ားစားစား ျပံဳးႏိုင္ျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အသက္ရွဴႏိုင္ေနခဲ့ျပီဆိုပါေတာ့။

ခ်စ္ေရ..
ဘ၀ဆိုတာ တိုတိုေလးပါတဲ့။ လူတိုင္းကေတာ့ မၾကာမၾကာ ေရရြတ္တတ္ၾကတယ္။ အဲဒီတိုတိုေလးမွာ ေနခ်င္သလို ပစ္စလတ္ခတ္ေနၾကမယ့္သူေတြလည္း ပံုလို႔။ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ သြားၾကသူေတြလည္း မ်ားလို႔။ မသိမသာေက်ာ္တက္ ခြတက္ခ်င္သူေတြလည္း ခပ္မ်ားမ်ား။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ေတြလည္း မရွိမရွား။ တခါတေလလည္း ငါတို႔သိရက္နဲ႔ တမင္တကာ ေမ့ေမ့ေနၾကတာေတြလည္း မ်ားလြန္းမက မ်ားလို႔။ ေနာက္ၾကံဳရင္ ခ်စ္ကို ဘ၀နဲ႔လူေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါဦးမယ္။ ခု ငါေနတဲ့အရပ္အေၾကာင္း ေျပာျပပါဦးမယ္။ စားစရာအထူးအဆန္းေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါဦးမယ္။ နည္းပညာ အသစ္အဆန္းေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါဦးမယ္။ ခ်စ္မခံစားတတ္တဲ့ ငါၾကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာလွလွေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပပါဦးမယ္။ ငါ သြားျဖစ္မယ့္ ခရီးေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါဦးမယ္။ ငါခ်စ္တဲ့ ေခြးေလး၊ ေၾကာင္ေလး၊ ဟိုအေကာင္ေလး ဒီအေကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါဦးမယ္။
ကဲ.. ခ်စ္လည္း တိမ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ အဲဒီအရပ္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ။

P.S. ငါ ခ်စ္ကို သတိရေနေသးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္ကို ခ်စ္ဆိုတာကလြဲရင္ နာမည္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ တဆိတ္.. စိတ္စႏိုးစေနာက္ မျဖစ္ပါနဲ႔။

လမ္း

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s