ရန္သူမ်ိဳး ၅ပါးဓံ
အနီးအေ၀းဓံ ပူျခင္း ေအးျခင္းဓံ
ဘယ္ဓံမွ မကပ္ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း အာမခံခ်က္နဲ႔…

ရုပ္၀တၳဳမဟုတ္ျခင္းတခုတည္းနဲ႔
သခၤါရနဲ႔ မအပ္မရာ
ပြန္းပဲ့ရာ ကင္းႏိုင္ေၾကာင္း ယံုၾကည္မႈအျပည့္..

ရွိျခင္းဆိုတာနဲ႔ ပ်က္ျခင္းကပ္ေနေၾကာင္း
အေျခခံအသိဥာဏ္ေတြပါ
ပါးရွားခဲ့တဲ့ အျဖစ္..

ဘယ္အရာနဲ႔မွ မသက္ဆိုင္ဘဲ
အေရာင္ေတြ ေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ ရွိတယ္..
အေရာင္ေတြ ျပယ္တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ ရွိတယ္..

ဆြဲမထားရက္ဘူး
ရုန္းမပစ္ရက္ဘူး
လႊတ္မေပးရက္ဘူး..

ကၽြန္မရဲ႕ စိတၱဇနာမ္ေလးပါ..
အေရာင္ေတြ ျပယ္ခ်ိန္ေတာင္
ဖြဖြေလး နက္ရႈိင္းေနတုန္း..
သာသာေလး ကပ္ျငိေနတုန္း..

၂။
လိုအပ္ျခင္းေတြ ျပည့္စံုတဲ့ အဲဒီအရပ္မွာ
ေက်နပ္ျခင္းေတြ ေ၀ဆာပါရဲ႕လား..

သာယာျခင္းေတြ  လန္းျဖာတဲ့ အဲဒီအရပ္မွာ
ရင္ခုန္ျခင္းေတြ မွန္ကန္ပါရဲ႕လား..

အေပးအယူ ေပါလွ်ံတဲ့ အဲဒီအရပ္မွာ
ေႏြးေထြးျခင္းေတြ ျဖဴစင္ပါရဲ႕လား..

ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴလြတဲ့ အဲဒီအရပ္မွာ
ခၽြတ္ထားတဲ့ အေရာင္ေတြအေၾကာင္း သတိျပဳမိပါရဲ႕လား..

၃။
ေနေပ်ာ္ပါရဲ႕လား အခ်စ္ရယ္
မလိုအပ္တာေတြနဲ႔ ေ၀းရာ အဲဒီအရပ္မွာ..

ပ်ံသန္းႏိုင္ပါရဲ႕လား အခ်စ္ရယ္
ေလဟာနယ္ေတြ မ်ားတဲ့ အဲဒီအရပ္မွာ..

လန္းဆန္းပါရဲ႕လား အခ်စ္ရယ္
ၾကိဳးရႈပ္ရႈပ္ေတြနဲ႔ ကင္းရာ အဲဒီအရပ္မွာ..

ၾကည္လင္ပါရဲ႕လား အခ်စ္ရယ္
ျပန္ဆံုျခင္းေတြ မႈန္မိႈင္းတဲ့ အဲဒီအရပ္မွာ..

၁။
သာယာပါေစ အခ်စ္ရယ္
ငါ့အလြမ္းေတြ ကင္းေ၀းရာ အဲဒီအရပ္မွာ..

ေနရာသစ္တစ္ခုေရာက္တိုင္း ေတာ္ရံုေနသားမက်ႏိုင္တာကလည္း အက်င့္ဆိုးဆိုးတစ္ခု။ အလုပ္ခြင္ဆိုေပမယ့္ အရာအားလံုးက ထူေထာင္ခါစမို႔လို႔ ပံုေသအရာမရွိေသး။ မနက္ ၈နာရီကစ စာေတြသင္လိုက္၊ သင္တန္းရွိရာေျပးတက္လိုက္၊ စည္းမ်ဥ္းေတြေလ့လာလိုက္နဲ႔ ညေန၅နာရီဆို အိမ္ျပန္။  ေလ့က်င့္ေရးေတြနဲ႔ခ်ည္း တေနကုန္ေတာ့ အလုပ္ခြင္ထက္ စာသင္ေက်ာင္းနဲ႔သာ ပိုတူေနပါေသးတယ္။ ေနသားမက်တက်၊ အခ်င္းခ်င္းကလည္း ရင္းႏွီးကာစ၊ အသြားအျပန္လမ္းခ်င္းတူတဲ့ တခ်ိဳ႕တေလနဲ႔ ကားေပၚဆံုေတာ့လည္း အေတြ႔အၾကံဳဖလွယ္ရင္း စကားစျမည္ေပါ့။

အသင္းေတြ အသီးသီးခြဲထားတဲ့အတိုင္း ေနရေတာ့ ကၽြန္မက ခပ္ေအးေအး တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသင္းမွာ အသင္းသားတစ္ေယာက္။ လူေတြအကုန္က ခပ္ေအးေအး။ အဆင္ေျပေျပပါပဲ။ အျပန္လမ္းမွာ အတူတူဆံုေနၾက ေကာင္မေလးကေတာ့ ကၽြန္မထက္ နံပါတ္တစ္ခုငယ္တဲ့ အသင္းက အသင္းသား။ သူ႔အသင္းအေၾကာင္း ခဏခဏ ေျပာေျပာျပေနတဲ့အထဲ “အစ္မ သိလား.. အဲတစ္ေယာက္ကေလ.. ေျပာတယ္.. သူ႔အနားသိပ္မကပ္နဲ႔.. သူ ပူအိုက္တယ္တဲ့.. ခပ္ေ၀းေ၀းထိုင္ပါတဲ့.. ဘယ္သူက ကပ္ခ်င္မလဲ.. ေနရာေတြက ဒီလိုပဲ ကပ္ေနတာကိုေနာ္.. ေနာက္ ေရေသာက္ရင္လည္းေလ. သူ႔ခြက္နဲ႔သူ.. သူ႔ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုဆို လက္နဲ႔ထိတာေတာင္ မၾကိဳက္တဲ့ပံု..” စသျဖင့္။ ကၽြန္မကေတာ့ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ နားေထာင္ရင္း “အင္း.. ကိုၾကီးက်ယ္ ေနမွာေပါ့” စသျဖင့္။ သူေျပာတဲ့ ေကာင္ေလးကိုလည္း သတိထားမိသြားတယ္။

ေနာက္တစ္လေလာက္အၾကာ အသင္းေတြျပန္ခြဲေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေကာင္ေလးရွိတဲ့အသင္းထဲ ေကာက္ကာငင္ကာ ေရာက္ေလသတည္းေပါ့။ အသင္းေခါင္းေဆာင္ အစ္ကိုၾကီးၾကည့္ရတာလည္း ဆူမယ့္ပံု။ ဂြက်က်လူေတြလည္း ရွိမယ့္အသင္း။ စိတ္ပိန္လိုက္တာ စိတ္ပိန္လိုက္တာ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ေပါ့။ ကံဆိုးၿပီထင္ရင္ ဆက္တိုက္ဆိုးသလို ေနရာခ်ေတာ့လည္း ဂြက်က်လူေဘး ထိုင္ရတယ္။ ေရွးကၾကားဖူးၿပီးသား စကားရွိေလေတာ့ သူ႔အနားကပ္မိတယ္ မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ကိုတတ္ႏိုင္သမွ် ခ်ဳံ႕ထားရေသးတယ္။ အဲဒီေကာင္ေလးကလည္း အေကာင္ၾကီးၾကီး၊ ထိုင္ရင္လည္း  က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ထိုင္ေလေတာ့ ကၽြန္မမွာ သူ က်ယ္က်ယ္ထိုင္သေလာက္ က်ံဳ႕က်ဳံ႕သြားရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ အသင္းတစ္ခုတည္း ဆိုရာကေနစ၊ နည္းနည္းခ်င္းစီ သူ႔အေၾကာင္းသိသိလာတယ္။ Team Wrok Team Work ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္ ရံုးတြင္းတင္မက၊ အျပင္မွာပါ အုပ္စုလိုက္ၾကီး ေလွ်ာက္လည္လိုက္၊ စားလိုက္၊ ေသာက္လိုက္နဲ႔ (၇)ဂဏန္းတစ္စု တျဖည္းျဖည္းရင္းႏွီးလာတယ္။

အဲလိုနဲ႔ အဲလိုနဲ႔.. ကာလေတြေရြ႔လ်ားေတာ့ တကယ္အလုပ္ေတြလည္း လုပ္ရၿပီ။ အသင္းေတြလည္း ဟိုဒီထပ္ေျပာင္း၊ လူေတြလည္း ဟိုစားပြဲေရာက္ ဒီစားပြဲေရာက္။ တရံုးရံုးနဲ႔ အားလံုးရင္းႏွီးလာၾကတဲ့အထဲ ဂြက်က်သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္္လည္း ပါကိုပါလာေတာ့တာေပါ့။ တကယ္က စိတ္ရင္းလည္း ေကာင္းသလို၊ တကယ္ကို ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ လူတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ အတုယူစရာ အရည္အခ်င္းအမ်ားၾကီး ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး၊ တကယ္လည္း အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ၂ႏွစ္အတြင္း ပေရာဂ်က္ေခါင္းေဆာင္၊ ေနာက္ မန္ေနဂ်ာအဆင့္အထိ ေရာက္ၿပီး သူ႔အရည္အခ်င္းေတြ ျပႏိုင္ခဲ့တာေပါ့။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တာေရာ။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြကိုပါ ကၽြန္မ သူ႔ဆီက သင္ယူခဲ့ရတာေတြ အမ်ားၾကီး။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သူဟာ စာအုပ္တစ္အုပ္။ သူ႔ဆီက အားအက်ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရယ္၊ ဘာလုပ္လုပ္ ကိုယ့္ပံုစံနဲ႔ကိုယ္ ရဲရဲၾကီး လုပ္ရဲတာရယ္။ ကၽြန္မမွာ မရွိတဲ့အရည္အခ်င္းေတြအျပည့္ရွိတဲ့ ေလးစားအားက်ေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆံုဖူးသည္ေပါ့။

လူ ၂။

အဲဒီေကာင္မေလးကိုေတာ့ အလုပ္မ၀င္ခင္ သင္တန္းတက္စဥ္ကာကတည္းက မ်က္မွန္းတန္းမိတယ္။ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ စ စကားေျပာဖူးတာက… တစ္ရက္ သင္တန္းသားေတြကို သင္တန္းကအျပန္ အလုပ္က ေျပာျပစရာရွိလို႔ ဆိုၿပီး စုခိုင္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လိုဂိုဒီဇိုင္း၀င္ၿပိဳင္လို႔ရတယ္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ ေနာက္ဆံုးရက္။ ျပိဳင္မယ့္သူေတြက ျပိဳင္ပြဲ၀င္လိုဂို အပ္ရေတာ့မယ့္ရက္ေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီဇိုင္းဆို ဖိုတိုေရွာ့ ဖြင့္တာေတာင္ မေျဖာင့္ခ်င္တဲ့သူဆိုေတာ့ စိတ္၀င္တစားရွိမေနဘူး။ အဲဒီေန႔ သင္တန္းက အျပန္ စုခိုင္းတဲ့ေနရာကို ၅ေယာက္လား ၆ေယာက္လားမသိ တူတူသြားျဖစ္တယ္။ မနက္ ၇နာရီက ၉ခြဲအထိသင္တန္းမွာေနၿပီး မနက္စာ မစားရေသးတဲ့လူပဲ မ်ားေနေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးအရင္ ၀င္စားမယ္လည္း ဆိုေရာ၊ အဲေကာင္မေလးက သူမစားဘူး သြားႏွင့္မယ္တဲ့ဆိုၿပီး သူတစ္ေယာက္တည္း အရင္လမ္းခြဲသြားတယ္။ ကၽြန္မက ေအာ္ မစားလည္းထိုင္လိုက္တာမဟုတ္ ေစာေသးတာကိုလို႔ ေတြးမိရံု။ စားၿပီး အခန္းထဲေရာက္တာေတာင္ ေစာေသးတာကိုး။ အခန္းထဲေရာက္လည္း ဟိုေျပာ ဒီေျပာနဲ႔ေနတုန္း မီးပ်က္သြားတယ္။ ေန႔ခင္းၾကီးေပမယ့္ အလင္းေရာင္ မေကာင္းေတာ့ မီးမရွိတာနဲ႔ ေမွာင္က်သြားေရာ။ အဲဒီက်မွ အခန္းေထာင့္မွာ အမ္ပီဖိုးတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ဟိုေကာင္မေလးကို သတိထားမိတယ္။ ေမွာင္ထဲမွာေတာင္ အမ္ပီဖိုးၾကီးၾကည့္ေနတာကို ေတြ႔မွ။ အာ.. သူလိုဂို ၿပိဳင္မလို႔ဘဲ။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ဒီလိုဒီဇိုင္း၊ ဒီကာလာေရြးျဖစ္တယ္ စသျဖင့္ပါ ေရးေပးရမွာကိုး။ ေကာင္မေလး မေရးရေသးဘူး ထင္ပ။ အဲလိုနဲ႔ သတိထားမိသြားတယ္။

ကၽြန္မထက္ တစ္လေနာက္က်ၿပီး အလုပ္၀င္လာၿပီး၊ ကၽြန္မတို႔ စားပြဲတစ္၀ိုင္းထဲ ထိုင္ျဖစ္တဲ့ တစ္ညေန။ အခ်င္းခ်င္း ဟိုေျပာ ဒီေျပာနဲ႔။ ဥာဏ္သံုးတြက္ရတဲ့ သခ်ၤာ ပေဟဌိေမးခြန္းေတြနဲ႔ ကစားၾကေတာ့။ သူမ ေသေသခ်ာခ်ာ အာရံုစိုက္ေျဖတာ ေတာ္ေတာ္ေလးသတိထားမိၿပီး၊ အဲဒီေနရာမွာ ဥာဏ္ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာလည္း သတိထားမိသြားတယ္။ ဥာဏ္ေျပးတဲ့ မိန္းမေတြကို သေဘာက်တတ္တဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မစိတ္ထဲ သူမကို ႏွစ္သက္တဲ့စိတ္က အလိုလို၀င္လာတဲ့ေန႔ေပါ့။

ကံေကာင္းစြာနဲ႔ သူမသည္လည္း ကၽြန္မတို႔ နံပါတ္(၇)အဖြဲ႔ထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ တရံုးရံုးၾကားမွာ တရင္းႏွီးႏွီးျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။ အလုပ္လုပ္စရာ ကြန္ပ်ဴတာေလးေတြ အၿပည့္အစံုမရခင္ ကၽြန္မတြဲၾကည့္ခြင့္ရတာက သူမကြန္ပ်ဴတာနံပါတ္ ၄၃။ ဟိုကလိဒီကလိ ဟိုဟာစမ္း ဒီဟာစမ္းနဲ႔ သူမရဲ႕ စိတ္ပါ၀င္စားမႈကိုလည္း ထဲထဲ၀င္၀င္ ခံစားမိလာတယ္။

တခါမွ စိတ္တိုတယ္။ စိတ္ဆိုးတယ္။ သူမ်ားအေၾကာင္းေျပာတယ္ဆိုတာ မရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္း။ အသင္းေတြ ျပန္ခြဲလို႔၊ သူမတစ္ေယာက္တည္း ဟိုးဘက္ေရာက္သြားေတာ့ အိမ္သာထဲ၀င္ မ်က္ရည္က်ဖူးသတဲ့။ တကယ္က်ေတာ့လည္း အသင္းေတြကြဲသြားေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕ထဲက အရင္းႏွီးဆံုး၊ ကၽြန္မ အယံုၾကည္ရဆံုး၊ ကၽြန္မေဘးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ သူမရွိေနခဲ့တယ္။ သူမဆီက အားအက်ဆံုးအခ်က္က တကယ့္ကိုေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလး ေတြးတတ္တဲ့စိတ္ေလးနဲ႔ ထက္ျမက္တဲ့ ဥာဏ္ရည္။ ဘယ္အခ်ိန္ စိတ္ဘယ္ေလာက္ ေနာက္က်ိေနပေစ သူမရယ္လို႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ၾကည္လင္သြားေစတဲ့.. ကၽြန္မရဲ႕ ေရသန္႔ေလး ျဖစ္ပါတယ္။

အသင္း ၇။

Team Work ဆိုတဲ့သေဘာတရားကို သင္ယူမိေစတဲ့ ပထမဆံုးအဖြဲ႔အစည္း။ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး၊ အယံုၾကည္ရဆံုး၊ အားအက်ရဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မဆီကိုေပးခဲ့တဲ့အဖြဲ႕။ ခုခ်ိန္ထိ ဘာမဆို အားကိုးတၾကီး တိုင္ပင္ျဖစ္တဲ့ အစ္မေတြ။ တတြတ္တြတ္ တီးတိုးတီးတိုး သဖန္းပိုး ေပါက္ကရေလးဆယ္ တေနကုန္လုပ္ေနလို႔ ဒီ၂ေယာက္ကပ္ရင္ စကားခ်ည္းပဲလို႔ ေျပာရေလာက္တဲ့သူငယ္ခ်င္း။ ေခါင္းခပ္မာမာညီမေလး။ ေၾကာက္သလိုလိုနဲ႔ အၿမဲျပန္ျပန္ေျပာမိေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္။ ေပ်ာ္စရာအမွတ္တရေတြကိုခ်ည္း ေပးခဲ့တဲ့အဖြဲ႕။ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးနဲ႔ အတက္ၾကြဆံုး အခ်ိန္ကို ေထာက္ျပပါဆိုရင္ နံပါတ္၇ နဲ႔တူတူရွိေနတဲ့အခ်ိန္ကို ေထာက္ျပစရာက်န္ေနေအာင္ ရခဲ့တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္တစ္ခု။

၁။
နင္သာတယ္. ငါနာတယ္.. သူညာတယ္.
သူခ်န္ရစ္တယ္.. ငါထြက္သြားတယ္.. နင္ထားခဲ့တယ္..
……….
တြက္ခ်က္ေနရေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္မွ မမ်ားဘဲ။

၂။
ခလုတ္တိုက္မယ္.. ဒူးၿပဲမယ္.. ေခါင္းကြဲမယ္..
ကိုယ့္အနာမွ ဒဏ္ရာမဟုတ္ဘူး
……………..
ဘယ္သူ႔ၾကည့္ၾကည့္ ပလာစတာအရာ ကင္းမွ မကင္းဘဲ။

၃။
နာရင္ငိုမယ္.. ၾကံဳရင္ႏွစ္သိမ့္မယ္..
ပုခံုးတဖက္အတြက္ ကမ္းလက္တစံုအတြက္ ေက်းဇူးတင္မယ္..
……………..
ရပ္ေနလို႔မရတဲ့ခရီးမွာ မွီခိုထားလို႔မွ မရဘဲ။

၄။
အသာလိုတယ္.. မနာလိုတယ္.. အူတိုတယ္..
ဟိုဘက္ ဒီဘက္ အကုန္မွ်တေနတာ..
………..
မျမင္ႏိုင္တဲ့ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကို လက္မခံလို႔မွ မရဘဲ။

__။
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲေပါ့ ခ်စ္ရယ္..
ျပံဳးျပၾကမယ္
ရယ္ေမာၾကမယ္
ေ၀မွ်ၾကမယ္
…..
လိပ္ျပာအျဖဴေလးေတြ ေဆာင္သြားၾကမယ္။ ။

တခ်ိဳ႕..တခ်ိဳ႕ေသာကိစၥေတြမွာ..
အသံေတြကို လက္ခံလိုက္ဖို႔လိုတယ္
ဦးေႏွာက္ကို အသံုးခ်ေနစရာ မလိုဘူး။

တခ်ိဳ႕..တခ်ိဳ႕ေသာကိစၥေတြမွာ..
ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း လိုက္ေနဖုိ႔လိုတယ္
ရင္ဘတ္က တဒိတ္ဒိတ္အသံေနာက္လိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူး။

တခ်ိဳ႕..တခ်ိဳ႕ေသာကိစၥေတြမွာ..
ႏွလံုးသားကို အလုပ္လုပ္ေစဖို႔လိုတယ္
ျမင္တာကိုခ်ည္း လက္ခံေနလို႔ မရဘူး။

လိုတယ္။
မေကာင္းဘူး။
မလိုဘူး။
မျဖစ္ဘူး။
မရဘူး။
အျမင္ေတြေနာက္ခ်ည္း..
အသံေတြေနာက္ခ်ည္း..
စည္းမ်ဥ္းေနာက္ခ်ည္း..
ဆႏၵေတြေနာက္ခ်ည္း..

တကယ္တမ္း..
ဘ၀မွာ သာသာယာယာေနႏိုင္ဖို႔
ခႏၶာကိုယ္အခြံတခုကလြဲၿပီး ဘာဆို ဘာမွကိုမလိုဘူး။

မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေနရက္နဲ႔ကို..
လြမ္းတယ္..

သူ႔ရင္ဘတ္မ်က္ႏွာအပ္ထားရင္းနဲ႔ကို..
လြမ္းတယ္..

ပုခံုးေပၚေခါင္းလာမွီထားရက္ကို..
လြမ္းတယ္..

…………………..
ေနာက္ေတာ့…
…………………..

တံုးတိတိလက္သည္းေလးေတြျမင္ရင္း..
လြမ္းတယ္..

ironing sprayအနံ႔ရရင္ကို..
လြမ္းတယ္..

ေပကပ္ကပ္လုပ္ခ်င္တဲ့အခါတိုင္း..
လြမ္းတယ္..

အနားနားထိုင္ေနရင္းနဲ႔..
လြမ္းတယ္..

စကားတခ်ိဳ႕ေျပာေနရင္းနဲ႔..
လြမ္းတယ္..

ေရေမႊးမ၀ယ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့အခါတိုင္း
လြမ္းတယ္..

ဆံပင္မညွပ္ျဖစ္ေတာ့လည္း
လြမ္းတယ္..

လြမ္းရင္းနဲ႔လည္း..
လြမ္းပါတယ္..

ေနာက္ျပန္လည္၍ ေနာင္တစ္ၾကိမ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္
ထိုသို႔ရွိလွ်င္ပင္ ..
ေလွ်ာက္လွမ္းေသာလမ္းကို ေျပာင္းလဲရန္အေတြးမရွိ။

ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ေျပာင္းျပန္အသံုးခ်ျခင္းျဖင့္
ကသိကေအာင့္ျဖစ္ေစမႈမ်ားကိုသာ
ေ၀ငွမိေလသည္။

အခ်စ္ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္တခုတည္၍
က်ဥ္းက်ပ္မႈမ်ား၊ မြန္းက်ပ္မႈမ်ားျဖင့္သာ
အေႏွာင့္အယွက္ေပးမိေလသည္။

ေျဖာင့္ျဖဴးမွန္ကန္ေနေသာလမ္းတြင္
မလိုအပ္ေသာ မီးအိမ္ထြန္းေပးမႈျဖင့္
ေနွာင့္ေႏွးျဖဳန္းတီးမႈကိုသာဖန္တီးမိေလသည္။

တယူသန္ဆန္စြာ
ေခါင္းမာစြာ
ဆင္ျခင္တံုတရားကင္းမဲ့စြာ
အတၱၾကီးစြာ…
ဥာဏ္ရည္နိမ့္ပါးစြာ..
မိမိခံစားမႈကို ဦးစားေပးခဲ့၏။

ထိုထိုေသာ.. အထိန္းအခ်ဳပ္ကင္းမဲ့မႈမ်ားအတြက္………..
တသက္တာကာလပတ္လံုး….
ဖြင့္ဟညည္းတြားျခင္းမျပဳႏိုင္ေသာ
ပင္ပန္းမႈကို ထုတ္ေဖာ္မျပႏိုင္ေသာ
လူမသိသူမသိ သိမ္ငယ္မႈမ်ားျဖင့္
ခ်စ္ျခင္းမခံရေသာ
ထာ၀ရနာက်င္ေနရေသာ ကိုယ္ျဖစ္ရပါလို၏။ ။

သက္ေရာက္မႈတိုင္းမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈရွိသတဲ့
ေမတၱာဆိုတာ အသြားအျပန္နဲ႔ဆိုပဲ

၀ဋ္ဆိုတာလည္း လည္တတ္တဲ့သေဘာ
အတံု႔အလွည့္.. အသြားအျပန္စသျဖင့္.. စသျဖင့္
အ၀ိုင္းသံသရာ…

ဒီဂရီေစာင္းၿပီးလည္ေနတဲ့အေပၚမွာ
ငါတို႔ရဲ႕အေတြးေတြလည္း ေစာင္းေစာင္းၿပီးလည္ေနတတ္တယ္

၀ိုင္း၀ို္င္းၾကီး ၀ိုင္း၀ိုင္းၾကီးနဲ႔
အဲဒီ ၀ိုင္း၀ိုင္းၾကီးကိုပဲ လိုက္တမ္းေျပးတမ္းကစားေနေရာ

အျပန္အလွန္ အေပးအယူအျပင္..
အ၀ိုင္းသံသရာမွာ
လက္ဆင့္ကမ္းတယ္ဆိုတာပါ.. ပုန္းပုန္းေနတယ္ .. ပိုပုိလာတယ္..

ဒီဘက္ရဲ႕ခံစားခ်က္ကို ဟိုဘက္ေရာက္မွ နားလည္တယ္
ဒီနာက်င္မႈကို ဟိုဘက္ကိုဆြဲေရႊ႔တယ္
ဒီလိုကုသမႈမ်ိဳး တမ္းတမ္းစြဲ မက္ေမာတယ္
ဟိုအထီးက်န္မႈကို ကိုယ္ပိုင္ကိုယ္ဆိုင္လုပ္ပစ္တယ္
ဟိုဘက္ၾကီးက်ယ္မႈနဲ႔ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါေတာက္ခ်င္တယ္
စသျဖင့္ စသျဖင့္ …
အ၀ိုင္းသံသရာ…

တိုေတာင္းလြန္းတာလား
ရွည္လ်ားလြန္းတာလား
သက္ဆိုင္သူ ကာယကံရွင္အသီးသီးနဲ႔သာ..

မႏွစ္ကလည္း ဒီလိုမီးေတြေရာင္စံု
ဒီႏွစ္လည္း ခုလိုမီးေတြပံုစံစံု
အရာရာက ေနသားတက်..

ရင့္က်က္လာရမယ့္ စိတ္ကူးေတြ
တည္ျငိမ္လာရမယ့္ ဘ၀တေကြ႔
တခါတေလ ပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္..

၁လ..
၂လ..
၃လ..
ေနာက္ ၆လ..
ခု.. ၁ႏွစ္.. တဲ့..

ဆက္၍..
ဆက္၍..
ဆက္၍..

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလည္း မရည္ရြယ္ပါပဲ ေလွ်ာက္မိတဲ့ ဒီလမ္းေပၚမွာ ဒီလူေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့ရပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက…

ကၽြန္မက လခခပ္နည္းနည္း၊ သက္ေတာင့္သက္သာ၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ မိသားစုဆန္ဆန္ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္လက္စ။ မထင္မွတ္ဘဲ စိတ္အားထက္သန္လွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အေဖာ္လိုက္ေပးရင္း၊ ေနာက္ဆံုးမွာ သူလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို သူ မလုပ္လိုက္ဘဲ ကၽြန္မက လုပ္ျဖစ္ေတာ့မယ့္ အေနအထား။ အလုပ္မ၀င္ခင္ လိုအပ္တဲ့ ဘာသာစကားသင္တန္းတက္ရတဲ့အခ်ိန္။ လုပ္လက္စ အလုပ္ကလည္း ထြက္ခြင့္မရေသး၊ နားလည္မႈနဲ႔ပဲ အလုပ္ခ်ိန္ကို မနက္၁၀နာရီမတိုင္ခင္ေရာက္ေအာင္ ေျပးေျပးလႊားလႊားေနရတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ေဘးဘီ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ၾကံဳရင္ၿပံဳးျပအေနအထားထက္ပိုၿပီး ဘယ္သူ႔ကုိမွ စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ခဲ့ဘူး။

တစ္ေန႔။ အလုပ္မ၀င္ခင္ လိုအပ္တဲ့ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ဖို႔အတြက္ ညႊန္ၾကားထားတဲ့ ေဆးခန္းကို သြားရမယ္လုိ႔ သိထားတဲ့ေန႔။ မထြက္ရေသးတဲ့ အလုပ္ကေန မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ပဲ ေန႔တ၀က္ခြင့္ေတာင္း။ အဲဒီမွာ ေဆးစစ္ဖို႔ သြားရမယ့္ ေနာက္ထပ္ အေဖာ္ကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ရြယ္တူ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္။ တစ္ေယာက္တည္းထက္စာရင္ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ပိုအဆင္ေျပပါတယ္ေလ။ ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္ေတာ့မွ နာမည္ေမးမိတ္ဆက္။ ေအာ္.. ငါ့ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးပါလားေပါ့။ ငါ့ထက္တစ္လငယ္ရင္ ဒါ ငါ့ထက္အငယ္၊ ငါက အစ္မ။ ငါ့ထက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကီးရင္ေတာ့ ငါနဲ႔ရြယ္တူပဲ ဆုိတဲ့ ကၽြန္မထံုးစံအတိုင္း နင္နဲ႔ငါေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔ကို ကၽြန္မ စသိတယ္။

တကိုယ္လံုး ေဆးစစ္ခ်က္ေတြ လုပ္တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက အဆုတ္အေအးပတ္ထားၿပီး ေခ်ာင္းဆိုး မေပ်ာက္တေပ်ာက္ကာလ၊ ဟိုေကာင္ေလးပံုစံၾကည့္ရတာကလည္း မီးခိုေခါင္းတိုင္အလား၊ အေငြ႔တလူလူ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဓါတ္မွန္clearမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ result တူညီစြာထြက္လာပါေရာလား။ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္တင္ဘယ္ကမတုန္း။ ကၽြန္မတို႔ေနာက္တရက္မွာ ေဆးစစ္ခဲ့တဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကလည္း တူညီစြာပါပဲ။ အဲဒီအစ္မက သင္တန္းမွာ ကၽြန္မနားထိုင္တာပါ။ သူလည္း သူ႔အလုပ္နဲ႔သူ၊ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မအလုပ္နဲ႔ကၽြန္မမို႔လို႔ ေထြေထြထူးထူး ရင္းႏွီးတာေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္တခါ လိုအပ္တဲ့ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြ ထပ္လုပ္ဖို႔သြားေတာ့ အဲဒီအစ္မနဲ႔ တူတူျဖစ္သြားတယ္။ ပိုက္ဆံအကုန္ခံ၊ ေဆးေတြထပ္စစ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ resultကမွ အိုေက သြားေတာ့လည္း အတူတူ။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မတို႔ ေသာက္ဖို႔လိုအပ္တယ္ဆိုၿပီး ေပးလိုက္တဲ့ ေဆးေတြကို စပ္စပ္စုစု ေလွ်ာက္ေမး၊ သူ႔ေဆးနဲ႔ ကိုယ့္ေဆးတိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ အကုန္တူၿပီး၊ ကၽြန္မမွာက အိပ္ေဆးပိုတယ္။ အစ္မမွာက ၀မ္းႏုတ္ေဆးပိုသတဲ့ကြယ္။ အဲဒီေဆးစစ္ခ်က္ကေန အေၾကာင္းျပဳၿပီး အစ္မနဲ႔ကၽြန္မ စရင္းႏွီးခဲ့တယ္။

အဲဒီေနာက္ နဂိုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ထြက္ခြင့္ရသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မလည္း သင္တန္းကေန အရင္လို တက္သုတ္ရိုက္ျပန္စရာမလိုေတာ့မွ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာမိေတာ့တယ္။ ကၽြန္မအေနာက္ ဘယ္ဘက္မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ထုိင္တဲ့ ယူနီေဖာင္းဆင္တူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တမာၻျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္၊ ကၽြန္မအေနာက္တည့္တည့္မွာ ထိုင္တဲ့ စာၾကမ္းပိုးပံုစံ၊ ကၽြန္မထက္ အသက္ၾကီးတယ္ဆိုေပမယ့္ ကေလးမ်က္ႏွာေလးနဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္၊ ေၾကာင္အေၾကာင္းခဏခဏေျပာတတ္တဲ့ ခပ္တုတ္တုတ္ကေလး တစ္ေယာက္၊ အလုပ္မ၀င္ခင္ကတည္းက ထြက္ဖို႔ စဥ္းစားေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္သူ အစ္မ၊ အစ္မနဲ႔ ေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၊ အတန္းထဲမွာ ခပ္ေလာင္ေလာင္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္၊ သူတို႔နဲ႔တြဲတဲ့ ဂစ္တာတီးပံုရတဲ့ ခပ္ေအးေအး ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။ စသျဖင့္ အနားပတ္၀န္းက်င္က တခ်ိဳ႕တေလကို သတိထားမိလာပါတယ္။

ထို႔ထက္ပိုၿပီး..။ သင္တန္းဆင္းၿပီးခ်ိန္တိုင္းမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ၾကတဲ့အေလ့အထ။ မနက္၉ခြဲ သင္တန္းဆင္းတာကေန စထိုင္လိုက္ရင္ ၁၀ခြဲ ၁၁မွ ျပန္ျဖစ္ၾကရင္းကေန ကၽြန္မအတြက္ မွတ္မွတ္ရရ လူႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မဆီေရာက္လာေစခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ အၾကိဳက္မတူ၊ စရိုက္မတူ၊ အၾကိဳက္တူ၊ စရိုက္တူ၊ သူ႔အားက်၊ ကိုယ့္အားက် မ်ိဳးစံုနဲ႔ ရွိၾကတယ္ေလ။ ကၽြန္မအတြက္  သူငယ္ခ်င္းတိုင္းက ခင္မင္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေတြဆီမွာ သေဘာက်တဲ့အခ်က္၊ မၾကိဳက္တဲ့အခ်က္ေတြ ကၽြန္မက သတ္မွတ္ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒါေတြက သူတို႔အေပၚထားတဲ့ ကၽြန္မ ခင္မင္မႈေပၚမွာေတာ့အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမရွိပါဘူး။ လံုး၀မၾကိဳက္တဲ့သူလည္း ကၽြန္မနားမွာ ကၽြန္မအရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္တာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကၽြန္မအားက်တဲ့ အခ်က္ေလးေတြကို သတိထားမိတတ္တယ္။ အားက်တယ္ဆိုေပမယ့္လည္း သူတို႔လိုၾကီး ျဖစ္ေအာင္လိုက္လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးေတာ့လည္း မရွိျပန္ဘူး။ ဒီအတိုင္း အားက်ရံုေလးပဲ။

ေဆးစစ္တာကေန စၿပီးသိခဲ့ေကာင္ေလးကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပံုစံနဲ႔ပဲ သတ္မွတ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾက၊ စကားေတြေျပာၾကရင္းမွ သူ႔ေခါင္းထဲက ထူးျခားတဲ့အေတြးအေခၚတခ်ိဳ႕ကို အသိအမွတ္ျပဳျဖစ္တယ္။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းစာအုပ္ေတြကို အရမ္းဖတ္ခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႔ဆီက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ငွားဖတ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူ႔ဆီက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေျပာလိုက္တဲ့ သူ႔အခ်စ္၊ လက္တြဲေဖာ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဒသနေလးကလည္း ၾကားတုန္းကသာ ဘာမွမထူးျခားတာ တကယ္ကို လက္ခံႏိုင္စရာ၊ ခုထက္ထိ မွတ္မွတ္ရရရွိေနတုန္း။ ေနာက္အလုပ္၀င္ၾကေတာ့ သူအလုပ္လုပ္တဲ့ပံုစံ။ ဘယ္ေတာ့မွ ပ်ာယာမခတ္ဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာ။ တခါတခါ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ။ ကၽြန္မအားက်တဲ့ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့အခ်က္က သက္ေတာင့္သက္သာရွိမႈပဲ။

အစ္မဆီက ကၽြန္မအားက်တာကေတာ့ အစ္မရဲ႕ ရဲရင့္မႈနဲ႔ ျပတ္သားမႈ။ ဘယ္ေနရာမဆို ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာပဲ ကိုယ္လုပ္ၿပီး၊ ဘာမဆို ျပတ္သားစြာ ေျပာရဲတာ။ ေဆးစစ္ရာကေန အလုပ္မ၀င္ခင္စပ္ၾကား၊ ေနာက္ အလုပ္၀င္ၿပီးတဲ့အထိ အစ္မနဲ႔ကၽြန္မတတြဲတြဲရွိခဲ့ၾကတယ္။ ေပ်ာ့ညံ့ည့ံကၽြန္မကို ဆူဆူပူပူ၊ တြဲတြဲထူထူနဲ႔ အစ္မ၊ အစ္မေၾကာင့္ သိခဲ့ရတာေတြလည္း အမ်ားအျပား၊ ကၽြန္မနား အစ္မမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္းလည္း အားငယ္တဲ့အခ်ိန္၊ မျပတ္မသားျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ မၾကာခဏဆိုသလို အစ္မလို ဇြတ္တရြတ္ဆန္ဆန္ ရဲရဲရင့္ရင့္ လုပ္တတ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ေတာင့္ေတာင့္တတနဲ႔ အစ္မကိုခဏခဏ လြမ္းတတ္ပါေသးတယ္။

ဒီလိုပဲ… ရုတ္တရက္ အနားေရာက္လာလိုက္၊ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းနီးကပ္လာလိုက္၊ ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ထြက္သြားလိုက္၊ မသိမသာေ၀းကြာသြားလိုက္နဲ႔ ပံုစံစံု၊ အသြင္စံုလူေတြၾကား၊ စြဲစြဲထင္ထင္လူတခ်ိဳ႕၊ အားက်စရာလူတခ်ိဳ႕၊ အမွတ္တရခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔.. ဒီလမ္းေပၚဆက္ေလွ်ာက္ဆဲ..