အခ်ိဳးအေကြ႔မွလူတခ်ိဳ႕ (၁)

တခ်ိဳ႕မ်ားကေတာ့ ဘ၀ကို အစီအစဥ္တက် စီမံကိန္းေတြခ်လို႔ ျဖတ္သန္းၾကတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ ဘာျဖစ္ရမယ္။ ကိုယ္က ဘာလိုခ်င္တယ္၊ ဘာျဖစ္သင့္တယ္။ ဘယ္လမ္းကိုေလွ်ာက္မယ္။ ဒါအဆင္မေျပခဲ့ရင္ ဘယ္ဟာကို အစားထိုးမယ္။ စသျဖင့္ စည္းစနစ္က်က် စီမံၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိသလို၊ အဆင္ေျပသလိုေလးဆိုၿပီး ေရလိုက္ငါးလိုက္နဲ႔ ၿပီးသြားၾကတဲ့လူေတြလည္း တပံုတပင္ရွိမွာပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္ ဘာျဖစ္ရမယ္။ ဘာညာ မစဥ္းစားထားဘဲ ျဖစ္လာသမွ်ကို အဆင္ေျပသလိုဆိုၿပီး ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ လူအမ်ိဳးအစား။ ခပ္ည့ံညံ့လူေတြလို႔ပဲ သတ္မွတ္ၾကေလမလား။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒုတိယလူအမ်ိဳးအစားထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာၾကီးကို ပါ၀င္ပါတယ္။ စီမံကိန္းေတြ၊ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြဆိုတာလည္း ကၽြန္မနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာပဲ ရွိေနၾကပါတယ္။ ဒီအရြယ္အထိ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္း၊ ကၽြန္မေရာက္ေနတဲ့ေနရာ၊ ကၽြန္မေရြးခဲ့တဲ့အလုပ္ အားလံုးဟာ ကုိယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ျဖစ္ေပမယ့္၊ ဒီအရာေတြအတြက္ ကၽြန္မ [...]

အ၀ါ​ေ​ရာ​င​္ေ​လ​ည​င​္း

လ​မ​္းေ​ဘး​ပ​လ​က​္ေ​ဖာ​င​္း ခပ္က်ယ္က်​ယ​္ေ​ပ​ၚ ေလွ်ာ​က​္ေ​နရ​င​္း တေ​န​ကု​န​္ ျ​ခ​စ​္ျ​ခ​စ​္ေ​တာက္ပူ​ထား​တဲ့ က​တၱ​ရာ​လ​မ​္း​မေ​ပ​ၚ​က အပူ​လက္က်​န​္ေ​တြ​ကို ခု ည​ခ​င​္းေ​ရာက္တဲ့​တို​င​္ တ​ရွိန္ရွိန္ခံ​စား​မိ​ေ​န​ဆဲ။ လာ​နီ​ညာ​ရာသီ​ဥတု​ဆို​ၿ​ပီး တေ​လာ​ေ​လး​က ေႏြေ​ခါ​င​္ေ​ခါင္မိုး​ရြာ​ၿ​ပီး ေ​အး​စက္ခဲ့​တု​န​္း​က​လ​ည​္း “ဟ​င​္.. ေႏြ​က​လ​ည​္း..” ဆို​ၿ​ပီး ျ​ငဴ​စူ​မိ​ခဲ့​ေ​တာ့ ခု​တ​ခါ ေႏြ​ပီပီ​သ​သ ပူ​ျ​ပ​န​္ေ​တာ့ ႏႈတ္ခ​မ​္း​စူ​ရ​မွာ အားနာ​သြား​ျ​ပ​န​္ေ​ရာ။ တ​ရွိန္ရွိန္ပူ​တက္လာ​တဲ့ အပူခ်ိ​န​္ေ​တြ ကေ​လး​ဘ၀​တု​န​္း​ကေ​ရာ ဒီ​ေ​လာက္ပူ​ခဲ့​ဖူး​သလား မ​မွတ္မိ​ေ​တာ့​ျ​ပန္ဘူး။ ကမာ​ၻ​႔ေ​ဂ​ဟ​စ​န​စ​္​ၾ​ကီး ယို​ယြ​င​္း​လာ​ၿ​ပီး၊ ရာသီ​ဥတု​ေ​တြ ေ​ဖာ​က​္ျ​ပ​န​္၊ ငလ်​င​္​ၾ​ကီး​ေ​တြ​လႈ​ပ​္၊ ေ​ရေ​တြ​ၾ​ကီး​နဲ​႔ ေခ်ာ​င​္း​တ​ဟြတ္ဟြ​တ​္ ကမာ​ၻ​ၾ​ကီး​အတြ​က​္ သစ္ပင္တစ္ပ​င​္ေ​တာ​င​္ မ​စို​က​္ေ​ပး​ဖူး​ပါ​ဘဲ​နဲ​႔ ပ်က္စီး​လာ​ရေကာ​င​္း​လား​ဆို​ၿ​ပီး ေျ​ခေ​ဆာ​င​့္​ဖို​႔​လ​ည​္း မျ​ဖ​စ​္ျ​ပန္ဘူး။ အ၀ါႏ​ုေ​ရာ​င​္ ငု​ပ​န​္းေ​တြ။ အစိ​မ​္း​ရ​င​့္ေ​ရာ​င​္ အရြ​က​္ေ​တြ​နဲ​႔ အ၀ါ​ေ​ရာင္ပ​န​္း​ခို​င​္ေ​တြ။ မ်က္စိ​ပ​ဒသ ရွိ​လို​္က္တာ။ အေ​ရာင္အ​ဆ​င​္း၊ အခ်ိန္အ​ခါ​ေ​တြ​ကို လိုက္ဖက္ညီ​ေ​အာ​င​္ ဖန္တီး​ေ​ပး​ထား​ႏိုင္တဲ့ သဘာ၀​တရား​ၾ​ကီး။  ခံႏ​ုိင္ရည္န​ည​္း​ၿ​ပီး ေပ်ာ့​ေျ​ပာ​င​္း​ပံု​ရ​တဲ့ [...]

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ..

ေအးစက္စက္ေလေတြ မ်က္ႏွာကိုျဖတ္တိုက္သြားမွ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိတယ္။ ေခါင္းေအာက္မွာ ေကြးၿပီးအအံုးခံထားရတဲ့ ညာဘက္လက္ရဲ႕ ထံုက်င္မႈအတိုင္းအဆကိုၾကည့္ရင္ ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားပံုရတယ္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကလည္း ဒီအတိုင္းေဘးမွာ ဖရိုဖရဲက်လို႔။ ဒီအခ်ိန္ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ ခႏၶာကိုယ္က သစ္သားခံုတန္းရွည္ေပၚမွာ ထိုင္လ်က္ျဖစ္ေနၿပီး လက္က စာအုပ္ကို ျပန္ေကာက္ၿပီးေနၿပီ။ ပြေယာင္းေယာင္းျဖစ္ေနမယ့္ ဆံပင္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ လက္နဲ႔သပ္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့မွ ကၽြန္မကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုကို ခလုတ္တိုက္မိေတာ့တယ္။ ဒီအမ်ိဳးသမီး ဘယ္တုန္းကတည္းက ၾကည့္ေနတာပါလိမ့္။ ခပ္ရွက္ရွက္၊ မလံုမလဲ၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္ၿပံဳးျပမိသြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သူမ ကၽြန္မရွိရာ ခံုတန္းရွည္ရဲ႕ တဖက္စြန္းကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ဘာစကားမွလည္းမဆို လႈပ္ရွားမႈလည္းမရွိ အတန္ၾကာ ထိုင္ေနရာကေန ဘာရယ္မဟုတ္ ကၽြန္မ အိမ္စာေတြ [...]

အိမ္မက္ေတြထဲက အမည္းေရာင္ေလးတစ္ေကာင္..

…တူးပို႔.. တူးပို႔.. တူးသံျမဴးသာယာ… .. ေရမပက္တဲ့ အပ်ိဳေတြ မုဆိုးဖိုနဲ႔ညားပါေစ.. ဗြမ္း.. ဟိုမွာ ဟိုမွာ.. ဟိုကားေပၚက ေခြးကေလး တစ္ေကာင္က်က်န္ခဲ့တယ္.. လမ္းအလယ္မွာေလ.. သြားေခၚထားလိုက္ပါ.. အိုး.. ျမန္ျမန္.. ကားေတြတိုက္သြားဦးမယ္.. တစ္ကိုယ္လံုး မည္းနက္ေနတာပဲ.. ၾကည့္စမ္း.. တကယ့္ blackyပဲ.. ျပဳတ္က်သြားတာ သိရင္ လာျပန္ရွာမယ္ထင္တယ္.. ဒီမွာပဲ ထားထားလိုက္မယ္ေလ.. ခ်စ္စရာေလးေနာ္.. ေခြးေပါက္စနကေလးပဲ ရွိေသးတာ.. သၾကၤန္လည္တယ္ေပါ့ေလ… ေဟးေဟး ………………………………….. တီ..တီ..တီ… ကိုကိုၾကီးထင္တယ္.. ျခံတံခါးသြားဖြင့္ေပးလိုက္ဦးမယ္… ဟဲ့… အဲဒါ မေန႔က ေခြးကေလး မဟုတ္လား.. သူ႔သခင္က လာျပန္မေခၚဘူးလား .. ေအး.. လာမေခၚဘူး.. အိမ္မွာေမြးလိုက္ေတာ့မယ္.. ရိုးရိုးေခြးေလးလား.. စပ္ထားတာလား မသိဘူးေနာ္.. အင္း.. ဒိုဘာမင္နဲ႔စပ္ထားတယ္လို႔ ေျပာတယ္ဟ.. ဆိုးမယ့္ရုပ္ေလးေနာ္..ေမြးထားလိုက္မယ္ေလ… [...]

ေအာက္ဆီဂ်င္ပါးရွားသြားေသာ ညေနခင္းမ်ားနွင့္ ကုစားျခင္း

တေနရာတည္းတူတူရွိေနတဲ့ လူခ်င္းတူတူ၊ အသက္ရွဴေနတဲ့ေလထုခ်င္းတူတူ၊ အားလံုးထဲမွာမွ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းအတြက္သာ ေအာက္ဆီဂ်င္နည္းပါးသြားမယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကို အရင္က အိမ္မက္ထဲေတာင္ ထည့္မမက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္… အဲဒီလိုေန႔ တကယ္ကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ညေနခင္းေလးတစ္ခုမွာေပါ့။ အဲဒီေန႔က……… တေန႔လံုး ေခါင္းမေဖာ္တမ္းလုပ္တာေတာင္ မၿပီးဆံုးႏိုင္ေသးတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကိုေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာေတြမရွိတဲ့ အလုပ္ဆင္းခါနီးအခ်ိန္ေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့အတိုင္း ဟိုစားပြဲ ဒီစားပြဲကူးလို႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္ေနတဲ့လူေတြၾကား နိမိတ္ျပအေနနဲ႔ေပလား ကၽြန္မအာရံုေတြ ထူးထူးျခားျခား ျငိမ္သက္ေနခဲ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ တခုခုေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႔ ေက်ာေနာက္ဘက္ဆီ လွည့္အၾကည့္မွာ အဲဒီမ်က္၀န္းေလးကို ျမင္လိုက္ရတာပါပဲ။ တက္ၾကြမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ လန္းဆန္းမႈ၊ ၾကည္လင္မႈ၊ ခၽြဲႏြဲ႔မႈ၊ အသက္၀င္မႈ တို႔နဲ႔ဆြဲေဆာင္မႈရွိေနတဲ့ သူမရဲ႔ ၿပံဳးေနတဲ့မ်က္၀န္းေလးကိုပါ။ သူရဲ႔မ်က္ႏွာကေတာ့ သူမနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ကၽြန္မနဲ႔ ခပ္ေစာင္းေစာင္းအေနအထား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔မ်က္၀န္းကို ျမင္ခြင့္ရဖို႔ [...]

ေစာင့္ဆိုင္းျခင္း

အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ တကယ့္ကို သာယာတဲ့ ရာသီဥတုပါ။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတို႔အတန္းရဲ႔Ferryကလည္း ထံုးစံအတိုင္း သူမ်ားFerryထက္ ေနာက္က်ၿပီးလာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ပံုမွန္အတိုင္း ေက်ာင္းတက္တယ္။ အားလံုးလည္း ပံုမွန္အတိုင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပါပဲ။ Ferry ကားကလည္း ေမာ္လၿမိဳင္ ကြန္ပ်ဴတာေကာလိပ္၀င္းထဲကို ပံုမွန္အတိုင္း ခပ္ျဖည္းျဖည္း၀င္လာတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဒုတိယႏွစ္ စာသင္ခန္းေရွ႔မွာ ပံုမွန္အတိုင္းရပ္တယ္။ ပံုမွန္အတိုင္း ကားေပၚကေန ခုန္ေပါက္ဆင္းၾကတယ္။ ေဟာ မုဒံုဘက္ကလာတဲ့ ေက်ာင္းကားလည္း ေရာက္ေနၿပီ။ ဒါဆို အတန္းထဲမွာ မုဒံုနဲ႔ဖားေအာက္က ေက်ာင္းသားေတြေရာက္ေနတာ ေသခ်ာၿပီ။ ကၽြန္မအတန္းထဲကို လွမ္းအ၀င္ “ဂ်က္ ခဏေလာက္” တဲ့။ အိုေက။ လြယ္အိတ္သြားထားဦးမယ္။ ျပန္ထြက္လာမယ္။ ဒီေန႔ပထမဆံုးအတန္းခ်ိန္က Teacherၾကီး အခ်ိန္ပါ။ ထံုးစံအတိုင္း Teacherၾကီးက ေနာက္က်မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အတန္းထဲမွာေတာ့ ထမင္းစားတဲ့သူနဲ႔ [...]

အထက္တန္းေက်ာင္း ႏွင့္ ကၽြန္မ

(၆) အ.ထ.က၊ ေမာ္လၿမိဳင္။ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႔၊ စစ္ကဲကုန္းရပ္မွာတည္ရွိၿပီး၊ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႔မွာဆိုရင္ေတာ့ အက်ယ္ဆံုးေက်ာင္းပါပဲ။ အဂၤလိပ္ေခတ္က ေက်ာင္းျဖစ္လို႔ တိုင္လံုးၾကီးေတြနဲ႔ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ပါ။ အေဆာင္ေတြနာမည္ကလည္း ျမစိမ္းေဆာင္၊ ပတၱျမားေဆာင္၊ သိဂႌေဆာင္၊ နီလာေဆာင္၊ ပုလဲေဆာင္ စသည္ျဖင့္ပါ။ အေတာ္ဆံုးနဲ႔ Top Ten စာရင္း၀င္ ေက်ာင္းသားေတြ ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိုင္ ေက်ာင္းၾကိဳပို႔ယာဥ္ရွိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ေက်ာင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္ကေက်ာင္းေတြက မိန္းကေလးေတြဆိုရင္ ၅တန္းေလာက္က်ရင္ ဆံပင္ႏွစ္ဖက္စည္းၿပီး ဖဲၾကိဳးခ်ည္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းနဲ႔လိုက္ၿပီး ဖဲၾကိဳးအေရာင္ကြဲပါတယ္။ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကိုျမင္ရင္ သူ႔ဖဲၾကိဳးၾကည့္ၿပီး ဘယ္ေက်ာင္းကလည္း တန္းသိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အမွတ္(၆)ကေတာ့ ဖဲၾကိဳးအနီေရာင္ပါ။ သူငယ္တန္းကေနဆယ္တန္းအထိ (1990 ကေန 2001) ကၽြန္မရဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ထဲက အမွတ္ရစရာ အားလံုးဟာ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔အိမ္နဲ႔ [...]

ဆုိင္ကယ္ ႏွင့္ ကၽြန္မ

ဆိုင္ကယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘာသာစီးတတ္ေအာင္ သင္ဖို႔တခါမွ မစဥ္းစားဖူးဘူး။ အေဖ၊ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႔တင္ ကၽြန္မအတြက္ သြားဖို႔လာဖို႔ အဆင္ေျပေနပါၿပီ။ ကၽြန္မပိစိကေလးတုန္းကေတာ့ အေဖ့ဆိုင္ကယ္ကို ကၽြန္မတို႔ မိသားစု ၅ ေယာက္လံုးစီးၾကတာေလ။ အေဖကေရွ႔က၊ အေမကေနာက္က၊ ကိုကိုၾကီးက ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ၊ ကိုကိုငယ္က အေဖ့ေရွ႔မွာ၊ ကၽြန္မက အေမ့ေပါင္ေပၚမွာေပါ့။ အဲဒါကေတာ္ေတာ္ငယ္တုန္းကပါ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလိုဘယ္ရေတာ့မလဲ။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဆုိင္ကယ္ဆိုရင္ အေဖ့ေနာက္က လိုက္စီးရမွ လံုျခံဳတယ္လို႔ထင္တာပဲ။ ကိုကိုငယ္ ဆိုင္ကယ္စီးတတ္လာေတာ့လည္း ကၽြန္မကအလိုလို ဆိုင္ကယ္ေနာက္ေရာက္ရတာပါပဲ။ စက္ဘီးနဲ႔တုန္းက ကိုကိုၾကီးေနာက္ တခါမွ မစီးဖူးလိုက္ေပမယ့္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔က်ေတာ့ အခါခါစီးဖူးခဲ့ပါတယ္။ ကိုကိုၾကီးက ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္ သီခ်င္းဆုိတတ္တယ္။ ကိုကိုငယ္က်ေတာ့ ကၽြန္မေျပာသမွ်စကားကိုပဲ နားေထာင္ေနတတ္တယ္။ တကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ေရာက္မွသာ သူငယ္ခ်င္းေတြေနာက္ လိုက္စီးဖူးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ပထမဆံုးက ခ်ိဳမာ ပါ။ [...]

စက္ဘီးႏွင့္ ကၽြန္မ

ဟိုနားသြား ဒီနားသြား ဘာစီးသြားမလဲ။ ခုခ်ိန္ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္သံုးရတာ အၾကိဳက္ဆံုး။ (ကားတိုးစီးရတာ စိတ္ညစ္တာလဲ ပါပါတယ္္။) ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ နယ္မွာေနေတာ့ လိုင္းကားထက္စာရင္ စက္ဘီးနဲ႔ပိုရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ေနာက္ ဆုိင္ကယ္ေခတ္စားလာေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေပါ့။ ကၽြန္မ ၅ တန္းေလာက္ကတည္းက စက္ဘီးစီးသင္ခဲ့ပါတယ္။ ေဘာလံုးကြင္းထဲပတ္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းစီးတတ္ေပမယ့္ လမ္းေပၚမွာေတာ့ မစီးရဲဘူးေလ။ ေဘးကေန ကားလာရင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္တာရယ္၊ ေကြ႔ေတာ့မယ္ဆို မေကြ႔တတ္တာရယ္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာ စက္ဘီးစီးၿပီး မသြားပါဘူး။ အဲဒီလို ကၽြန္မကို ဘယ္သြားခ်င္ခ်င္ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ တင္သြားတတ္တာ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္ကိုငယ္ပါ။ စာအုပ္ဆိုင္၊ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ စတာေတြကို သြားခ်င္ရင္ ခ်က္ခ်င္း မညည္းမညဴပို႔ေပးခဲ့တာပါပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာ စီးတတ္တာပဲ စီးသြားပါလား ဆိုလည္း္ ဘယ္ေတာ့မွ မစီးပါဘူး။ သူမ်ားေနာက္ ထိုင္လိုက္ရတာပဲ [...]

Love and Dream

” ဂ်က္ “တစ္ေယာက္ေယာက္ေခၚေနသလိုပဲ။ အာ……. ဘာမွလည္းမျမင္ရဘူး။ ျမဴေတြလား။ ပိတ္ေနလိုက္တာ။ ဒါဘယ္ေနရာပါလိမ့္။ ” ဂ်က္ “ဟုတ္တယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေခၚေနတာ ေသခ်ာတယ္။ ဟာ ………….” နင္.. နင္… ဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲ။ ဘယ္တုန္းကလာတာလဲ။ ၾကည့္စမ္း။ ငါ့ကို အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ “အံံၾသလြန္းလို႔ ေမးခြန္းေတြတရစပ္ဘယ္လိုထြက္သြားမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။” ဂ်က္ . နင္ဘာမွမေျပာင္းလဲေသးဘူး ” ဆိုၿပီး အားရပါးရၿပံဳးျပတယ္။ ဒီအၿပံဳးမ်ိဳးကို ငါမွတ္မိတယ္ ။ နင္စိတ္လိုလက္ရ႐ွိမွ ၿပံဳးတတ္တာေလ။ ဒါဆို နင္ေပ်ာ္ေနတာမ်ားလား။ ” ဆံပင္အ႐ွည္မထားေတာ့ဘူးလား။ ကတီၱပါဖိနပ္အပါးနဲ႔ပဲ လိုက္ပါတယ္ဆိုမွ။ ဘာဖိနပ္ႀကီးလဲ ခုစီးထားတာ။ “” ေအာင္မယ္.. ငါဘာသာ ငါဘယ္လိုေနေနေပါ့။ ေနပါဦး နင္က ခုမွဘယ္ကေပၚလာတာလဲ။ ငါက နင္မိန္းမေတာင္ရေနၿပီထင္တာ။ “နင့္မ်က္ႏွာေပၚက [...]