hololodilolo
လူ ၁။ ေနရာသစ္တစ္ခုေရာက္တိုင္း ေတာ္ရံုေနသားမက်ႏိုင္တာကလည္း အက်င့္ဆိုးဆိုးတစ္ခု။ အလုပ္ခြင္ဆိုေပမယ့္ အရာအားလံုးက ထူေထာင္ခါစမို႔လို႔ ပံုေသအရာမရွိေသး။ မနက္ ၈နာရီကစ စာေတြသင္လိုက္၊ သင္တန္းရွိရာေျပးတက္လိုက္၊ စည္းမ်ဥ္းေတြေလ့လာလိုက္နဲ႔ ညေန၅နာရီဆို အိမ္ျပန္။ ေလ့က်င့္ေရးေတြနဲ႔ခ်ည္း တေနကုန္ေတာ့ အလုပ္ခြင္ထက္ စာသင္ေက်ာင္းနဲ႔သာ ပိုတူေနပါေသးတယ္။ ေနသားမက်တက်၊ အခ်င္းခ်င္းကလည္း ရင္းႏွီးကာစ၊ အသြားအျပန္လမ္းခ်င္းတူတဲ့ တခ်ိဳ႕တေလနဲ႔ ကားေပၚဆံုေတာ့လည္း အေတြ႔အၾကံဳဖလွယ္ရင္း စကားစျမည္ေပါ့။ အသင္းေတြ အသီးသီးခြဲထားတဲ့အတိုင္း ေနရေတာ့ ကၽြန္မက ခပ္ေအးေအး တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသင္းမွာ အသင္းသားတစ္ေယာက္။ လူေတြအကုန္က ခပ္ေအးေအး။ အဆင္ေျပေျပပါပဲ။ အျပန္လမ္းမွာ အတူတူဆံုေနၾက ေကာင္မေလးကေတာ့ ကၽြန္မထက္ နံပါတ္တစ္ခုငယ္တဲ့ အသင္းက အသင္းသား။ သူ႔အသင္းအေၾကာင္း ခဏခဏ ေျပာေျပာျပေနတဲ့အထဲ “အစ္မ သိလား.. အဲတစ္ေယာက္ကေလ.. ေျပာတယ္.. သူ႔အနားသိပ္မကပ္နဲ႔.. သူ [...]
Archive for December, 2011
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲေပါ့ ခ်စ္ရယ္.. ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားရင္း တိုက္မိၾကတ့ဲ ခရီးသြားေတြပဲ မဟုတ္လား။ ၁။ နင္သာတယ္. ငါနာတယ္.. သူညာတယ္. သူခ်န္ရစ္တယ္.. ငါထြက္သြားတယ္.. နင္ထားခဲ့တယ္.. ………. တြက္ခ်က္ေနရေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္မွ မမ်ားဘဲ။ ၂။ ခလုတ္တိုက္မယ္.. ဒူးၿပဲမယ္.. ေခါင္းကြဲမယ္.. ကိုယ့္အနာမွ ဒဏ္ရာမဟုတ္ဘူး …………….. ဘယ္သူ႔ၾကည့္ၾကည့္ ပလာစတာအရာ ကင္းမွ မကင္းဘဲ။ ၃။ နာရင္ငိုမယ္.. ၾကံဳရင္ႏွစ္သိမ့္မယ္.. ပုခံုးတဖက္အတြက္ ကမ္းလက္တစံုအတြက္ ေက်းဇူးတင္မယ္.. …………….. ရပ္ေနလို႔မရတဲ့ခရီးမွာ မွီခိုထားလို႔မွ မရဘဲ။ ၄။ အသာလိုတယ္.. မနာလိုတယ္.. အူတိုတယ္.. ဟိုဘက္ ဒီဘက္ အကုန္မွ်တေနတာ.. ……….. မျမင္ႏိုင္တဲ့ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကို လက္မခံလို႔မွ မရဘဲ။ __။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲေပါ့ ခ်စ္ရယ္.. ျပံဳးျပၾကမယ္ ရယ္ေမာၾကမယ္ [...]
