တခ်ိဳ႕မ်ားကေတာ့ ဘ၀ကို အစီအစဥ္တက် စီမံကိန္းေတြခ်လို႔ ျဖတ္သန္းၾကတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ ဘာျဖစ္ရမယ္။ ကိုယ္က ဘာလိုခ်င္တယ္၊ ဘာျဖစ္သင့္တယ္။ ဘယ္လမ္းကိုေလွ်ာက္မယ္။ ဒါအဆင္မေျပခဲ့ရင္ ဘယ္ဟာကို အစားထိုးမယ္။ စသျဖင့္ စည္းစနစ္က်က် စီမံၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိသလို၊ အဆင္ေျပသလိုေလးဆိုၿပီး ေရလိုက္ငါးလိုက္နဲ႔ ၿပီးသြားၾကတဲ့လူေတြလည္း တပံုတပင္ရွိမွာပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္ ဘာျဖစ္ရမယ္။ ဘာညာ မစဥ္းစားထားဘဲ ျဖစ္လာသမွ်ကို အဆင္ေျပသလိုဆိုၿပီး ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ လူအမ်ိဳးအစား။ ခပ္ည့ံညံ့လူေတြလို႔ပဲ သတ္မွတ္ၾကေလမလား။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒုတိယလူအမ်ိဳးအစားထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာၾကီးကို ပါ၀င္ပါတယ္။ စီမံကိန္းေတြ၊ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြဆိုတာလည္း ကၽြန္မနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာပဲ ရွိေနၾကပါတယ္။ ဒီအရြယ္အထိ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္း၊ ကၽြန္မေရာက္ေနတဲ့ေနရာ၊ ကၽြန္မေရြးခဲ့တဲ့အလုပ္ အားလံုးဟာ ကုိယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ျဖစ္ေပမယ့္၊ ဒီအရာေတြအတြက္ ကၽြန္မ အစီအစဥ္တက် လာခဲ့တာ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ေျပာရရင္ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္ခ်င္လို႔ ဒီလမ္းကို ရွာေဖြၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ၊ ေလွ်ာက္လာရင္းကေန ေတြ႔တဲ့လမ္းထဲက ကို္ယ္ထင္ရာ ျမင္ရာလမ္းကို အၿမဲတေစ စြပ္စပ္ေလွ်ာက္မိျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္ေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလည္း မရည္ရြယ္ပါပဲ ေလွ်ာက္မိတဲ့ ဒီလမ္းေပၚမွာ ဒီလူေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့ရပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက…
ကၽြန္မက လခခပ္နည္းနည္း၊ သက္ေတာင့္သက္သာ၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ မိသားစုဆန္ဆန္ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္လက္စ။ မထင္မွတ္ဘဲ စိတ္အားထက္သန္လွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အေဖာ္လိုက္ေပးရင္း၊ ေနာက္ဆံုးမွာ သူလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို သူ မလုပ္လိုက္ဘဲ ကၽြန္မက လုပ္ျဖစ္ေတာ့မယ့္ အေနအထား။ အလုပ္မ၀င္ခင္ လိုအပ္တဲ့ ဘာသာစကားသင္တန္းတက္ရတဲ့အခ်ိန္။ လုပ္လက္စ အလုပ္ကလည္း ထြက္ခြင့္မရေသး၊ နားလည္မႈနဲ႔ပဲ အလုပ္ခ်ိန္ကို မနက္၁၀နာရီမတိုင္ခင္ေရာက္ေအာင္ ေျပးေျပးလႊားလႊားေနရတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ေဘးဘီ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ၾကံဳရင္ၿပံဳးျပအေနအထားထက္ပိုၿပီး ဘယ္သူ႔ကုိမွ စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ခဲ့ဘူး။
တစ္ေန႔။ အလုပ္မ၀င္ခင္ လိုအပ္တဲ့ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ဖို႔အတြက္ ညႊန္ၾကားထားတဲ့ ေဆးခန္းကို သြားရမယ္လုိ႔ သိထားတဲ့ေန႔။ မထြက္ရေသးတဲ့ အလုပ္ကေန မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ပဲ ေန႔တ၀က္ခြင့္ေတာင္း။ အဲဒီမွာ ေဆးစစ္ဖို႔ သြားရမယ့္ ေနာက္ထပ္ အေဖာ္ကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ရြယ္တူ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္။ တစ္ေယာက္တည္းထက္စာရင္ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ပိုအဆင္ေျပပါတယ္ေလ။ ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္ေတာ့မွ နာမည္ေမးမိတ္ဆက္။ ေအာ္.. ငါ့ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးပါလားေပါ့။ ငါ့ထက္တစ္လငယ္ရင္ ဒါ ငါ့ထက္အငယ္၊ ငါက အစ္မ။ ငါ့ထက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကီးရင္ေတာ့ ငါနဲ႔ရြယ္တူပဲ ဆုိတဲ့ ကၽြန္မထံုးစံအတိုင္း နင္နဲ႔ငါေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔ကို ကၽြန္မ စသိတယ္။
တကိုယ္လံုး ေဆးစစ္ခ်က္ေတြ လုပ္တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက အဆုတ္အေအးပတ္ထားၿပီး ေခ်ာင္းဆိုး မေပ်ာက္တေပ်ာက္ကာလ၊ ဟိုေကာင္ေလးပံုစံၾကည့္ရတာကလည္း မီးခိုေခါင္းတိုင္အလား၊ အေငြ႔တလူလူ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဓါတ္မွန္clearမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ result တူညီစြာထြက္လာပါေရာလား။ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္တင္ဘယ္ကမတုန္း။ ကၽြန္မတို႔ေနာက္တရက္မွာ ေဆးစစ္ခဲ့တဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ကလည္း တူညီစြာပါပဲ။ အဲဒီအစ္မက သင္တန္းမွာ ကၽြန္မနားထိုင္တာပါ။ သူလည္း သူ႔အလုပ္နဲ႔သူ၊ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မအလုပ္နဲ႔ကၽြန္မမို႔လို႔ ေထြေထြထူးထူး ရင္းႏွီးတာေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္တခါ လိုအပ္တဲ့ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြ ထပ္လုပ္ဖို႔သြားေတာ့ အဲဒီအစ္မနဲ႔ တူတူျဖစ္သြားတယ္။ ပိုက္ဆံအကုန္ခံ၊ ေဆးေတြထပ္စစ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ resultကမွ အိုေက သြားေတာ့လည္း အတူတူ။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မတို႔ ေသာက္ဖို႔လိုအပ္တယ္ဆိုၿပီး ေပးလိုက္တဲ့ ေဆးေတြကို စပ္စပ္စုစု ေလွ်ာက္ေမး၊ သူ႔ေဆးနဲ႔ ကိုယ့္ေဆးတိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ အကုန္တူၿပီး၊ ကၽြန္မမွာက အိပ္ေဆးပိုတယ္။ အစ္မမွာက ၀မ္းႏုတ္ေဆးပိုသတဲ့ကြယ္။ အဲဒီေဆးစစ္ခ်က္ကေန အေၾကာင္းျပဳၿပီး အစ္မနဲ႔ကၽြန္မ စရင္းႏွီးခဲ့တယ္။
အဲဒီေနာက္ နဂိုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ထြက္ခြင့္ရသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မလည္း သင္တန္းကေန အရင္လို တက္သုတ္ရိုက္ျပန္စရာမလိုေတာ့မွ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာမိေတာ့တယ္။ ကၽြန္မအေနာက္ ဘယ္ဘက္မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ထုိင္တဲ့ ယူနီေဖာင္းဆင္တူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တမာၻျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္၊ ကၽြန္မအေနာက္တည့္တည့္မွာ ထိုင္တဲ့ စာၾကမ္းပိုးပံုစံ၊ ကၽြန္မထက္ အသက္ၾကီးတယ္ဆိုေပမယ့္ ကေလးမ်က္ႏွာေလးနဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္၊ ေၾကာင္အေၾကာင္းခဏခဏေျပာတတ္တဲ့ ခပ္တုတ္တုတ္ကေလး တစ္ေယာက္၊ အလုပ္မ၀င္ခင္ကတည္းက ထြက္ဖို႔ စဥ္းစားေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္သူ အစ္မ၊ အစ္မနဲ႔ ေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၊ အတန္းထဲမွာ ခပ္ေလာင္ေလာင္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္၊ သူတို႔နဲ႔တြဲတဲ့ ဂစ္တာတီးပံုရတဲ့ ခပ္ေအးေအး ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။ စသျဖင့္ အနားပတ္၀န္းက်င္က တခ်ိဳ႕တေလကို သတိထားမိလာပါတယ္။
ထို႔ထက္ပိုၿပီး..။ သင္တန္းဆင္းၿပီးခ်ိန္တိုင္းမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ၾကတဲ့အေလ့အထ။ မနက္၉ခြဲ သင္တန္းဆင္းတာကေန စထိုင္လိုက္ရင္ ၁၀ခြဲ ၁၁မွ ျပန္ျဖစ္ၾကရင္းကေန ကၽြန္မအတြက္ မွတ္မွတ္ရရ လူႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မဆီေရာက္လာေစခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ အၾကိဳက္မတူ၊ စရိုက္မတူ၊ အၾကိဳက္တူ၊ စရိုက္တူ၊ သူ႔အားက်၊ ကိုယ့္အားက် မ်ိဳးစံုနဲ႔ ရွိၾကတယ္ေလ။ ကၽြန္မအတြက္ သူငယ္ခ်င္းတိုင္းက ခင္မင္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေတြဆီမွာ သေဘာက်တဲ့အခ်က္၊ မၾကိဳက္တဲ့အခ်က္ေတြ ကၽြန္မက သတ္မွတ္ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒါေတြက သူတို႔အေပၚထားတဲ့ ကၽြန္မ ခင္မင္မႈေပၚမွာေတာ့အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမရွိပါဘူး။ လံုး၀မၾကိဳက္တဲ့သူလည္း ကၽြန္မနားမွာ ကၽြန္မအရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္တာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကၽြန္မအားက်တဲ့ အခ်က္ေလးေတြကို သတိထားမိတတ္တယ္။ အားက်တယ္ဆိုေပမယ့္လည္း သူတို႔လိုၾကီး ျဖစ္ေအာင္လိုက္လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးေတာ့လည္း မရွိျပန္ဘူး။ ဒီအတိုင္း အားက်ရံုေလးပဲ။
ေဆးစစ္တာကေန စၿပီးသိခဲ့ေကာင္ေလးကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပံုစံနဲ႔ပဲ သတ္မွတ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾက၊ စကားေတြေျပာၾကရင္းမွ သူ႔ေခါင္းထဲက ထူးျခားတဲ့အေတြးအေခၚတခ်ိဳ႕ကို အသိအမွတ္ျပဳျဖစ္တယ္။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းစာအုပ္ေတြကို အရမ္းဖတ္ခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႔ဆီက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ငွားဖတ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူ႔ဆီက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေျပာလိုက္တဲ့ သူ႔အခ်စ္၊ လက္တြဲေဖာ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဒသနေလးကလည္း ၾကားတုန္းကသာ ဘာမွမထူးျခားတာ တကယ္ကို လက္ခံႏိုင္စရာ၊ ခုထက္ထိ မွတ္မွတ္ရရရွိေနတုန္း။ ေနာက္အလုပ္၀င္ၾကေတာ့ သူအလုပ္လုပ္တဲ့ပံုစံ။ ဘယ္ေတာ့မွ ပ်ာယာမခတ္ဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာ။ တခါတခါ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ။ ကၽြန္မအားက်တဲ့ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့အခ်က္က သက္ေတာင့္သက္သာရွိမႈပဲ။
အစ္မဆီက ကၽြန္မအားက်တာကေတာ့ အစ္မရဲ႕ ရဲရင့္မႈနဲ႔ ျပတ္သားမႈ။ ဘယ္ေနရာမဆို ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာပဲ ကိုယ္လုပ္ၿပီး၊ ဘာမဆို ျပတ္သားစြာ ေျပာရဲတာ။ ေဆးစစ္ရာကေန အလုပ္မ၀င္ခင္စပ္ၾကား၊ ေနာက္ အလုပ္၀င္ၿပီးတဲ့အထိ အစ္မနဲ႔ကၽြန္မတတြဲတြဲရွိခဲ့ၾကတယ္။ ေပ်ာ့ညံ့ည့ံကၽြန္မကို ဆူဆူပူပူ၊ တြဲတြဲထူထူနဲ႔ အစ္မ၊ အစ္မေၾကာင့္ သိခဲ့ရတာေတြလည္း အမ်ားအျပား၊ ကၽြန္မနား အစ္မမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္းလည္း အားငယ္တဲ့အခ်ိန္၊ မျပတ္မသားျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ မၾကာခဏဆိုသလို အစ္မလို ဇြတ္တရြတ္ဆန္ဆန္ ရဲရဲရင့္ရင့္ လုပ္တတ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ေတာင့္ေတာင့္တတနဲ႔ အစ္မကိုခဏခဏ လြမ္းတတ္ပါေသးတယ္။
ဒီလိုပဲ… ရုတ္တရက္ အနားေရာက္လာလိုက္၊ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းနီးကပ္လာလိုက္၊ ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ထြက္သြားလိုက္၊ မသိမသာေ၀းကြာသြားလိုက္နဲ႔ ပံုစံစံု၊ အသြင္စံုလူေတြၾကား၊ စြဲစြဲထင္ထင္လူတခ်ိဳ႕၊ အားက်စရာလူတခ်ိဳ႕၊ အမွတ္တရခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔.. ဒီလမ္းေပၚဆက္ေလွ်ာက္ဆဲ..
hololodilolo
