ငပလီ February 7, 2010

ၿပီးခဲ့တဲ့သံုးရက္က အလုပ္ကပို႔ေပးတဲ့ တႏွစ္တခါ trip အေနနဲ႔ ငပလီကိုေရာက္ျဖစ္တယ္။ အမွန္က ကၽြန္မ beach ေတြကို မၾကိဳက္လွဘူး။ ေတာင္တက္မလား ကမ္းေျခသြားမလားဆို ေတာင္တက္မယ္ပဲ ေျပာခဲ့တာပါ။ ခု ငပလီေရာက္မွ အဲဒီခံစားမႈေလး ေျပာင္းသြားတယ္။ ေနာက္တခါဆို beach သြားမယ္လို႔ပဲ ေျပာျဖစ္္မလားပဲ။ ကမ္းေျခဆိုရင္ ေမာ္လၿမိဳင္သူျဖစ္လို႔ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေတာ့ စက္စဲကမ္းေျခ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ ေငြေဆာင္ ေရာက္တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ ေရာက္ဖူးတာပါ။ ငပလီကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုလွတယ္။ သန္႔လည္းသန္႔တယ္။ ေလလည္း သန္႔တယ္။ ေရလည္းသန္႔တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈေလးရပါတယ္။ တည္းရတဲ့ Amazing hotel ကလည္း ေကာင္္းလို႔ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အစစအဆင္ေျပၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ညအိပ္ခရီးပါပဲ။ ပံုေလးေတြနည္းနည္းၾကည့္ပါဦး။

လွပတဲ့ Amazing Hotel

ဒါကေတာ့ Amazing ကေပးတဲ့၀န္ေဆာင္မႈေပါ့။ ဦးထုပ္ေလးရယ္ နာမည္ေရးထားတဲ့ ဆြဲၾကိဳးရယ္


ကမ္းေျခမွာစီးဖို႔ ဆင္တူ၀ယ္သြားၿပီး ဟိုေရာက္မွ ဘယ္တရံ ညာတရံ လဲစီးထားတဲ့ ေရာင္စံုဖိနပ္ကေလးမ်ား


ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေအးေအးသာသာ

မနက္အေစာၾကီး ေနထြက္ခ်ိန္ (ဒါေပမယ့္ ဒါက အေနာက္အရပ္)



ေရစီးေၾကာင္းအရိပ္နဲ႔ လူအရိပ္



သီဖို႔ ေကာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခရုေလးေတြ၊ ခုေတာ့ အိမ္္မွာေနပူလွန္းထားတယ္



အျပန္ သံတြဲေလဆိပ္အျပင္မွာ ေရာင္းေနတဲ့ ေကာက္ညွင္းထုပ္ပိစိေလးေတြ(၀ယ္ေတာ့မ၀ယ္ခဲ့ရဘူး. ကုန္သြားလို႔)



ဒီတေခါက္ေတာ့ လႈိင္းေတြကို အားရပါးရၾကည့္ၿပီး သီခ်င္းေလးလည္း နားေထာင္ဖူးသြားၿပီ။ မသြားခင္တည နားေထာင္ခ်င္တဲ့ သီခ်င္းေတြ selection လုပ္သြားမိတာ မွန္သြားတယ္။ မနက္အေစာၾကီးလည္း ေရထဲ ေျခခ်ဖူးသြားၿပီ။ လႈိင္းပုတ္သံလည္း ေသခ်ာနားေထာင္ဖူးသြားၿပီ။ ပင္လယ္ၾကီးက လြတ္လပ္တယ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈအျပင္ လြမ္းစရာေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈပါ တြဲေပးတယ္။ အလိုလိုေနရင္းကို လြမ္းလာတာ။ ဘာကိုလြမ္းမွန္းကို မသိဘူး။ တက္ယ့ကိုလြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးပါပဲ။ တေယာက္တည္း သြားရရင္ေတာ့ ပ်င္းစရာေကာင္းမလားပဲ။ တခါေလာက္လည္း တေယာက္တည္း သြားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ ေန႔လည္ 11ခြဲအထိ ကမ္းေျခမွာ ခရု ေကာက္ေနတုန္း ညေန 3နာရီေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ အေမနဲ႔ စကားေျပာေနၿပီ။ ျမန္လြန္းေတာ့ အိမ္မက္လိုပဲ။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ အိမ္မက္မက္ျဖစ္တယ္။ ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕လည္း ေျပာင္းလဲလာတယ္။ ဘယ္လိုလဲ ဘာလဲ ဆိုတာေတာ့ မေျပာျပေတာ့ဘူး။ ခၽြင္းခ်က္ေပါ့။ ေနာက္တေခါက္ ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္။

အျဖစ္ February 7, 2010

အခ်ိန္ၾကာၾကာ စာဖတ္ခ်ိန္မရမယ့္ ေနရာမ်ိဳးျဖစ္ရင္ ကဗ်ာစာအုပ္က ဖတ္ဖို႔အလြန္ကို သင့္ေတာ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေတြက အမ်ားၾကီးတဆက္တည္း ဖတ္ရရင္ ထံုတံုတံုနဲ႔ ခံစားရမေကာင္းေတာ့ဘူး။ ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ဖတ္လိုက္၊ နားလိုက္ အဲလိုပံုစံမ်ိဳးဖတ္မွ ခံစားလို႔ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေျပာတာပါ။ သူမ်ားေတြေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။
ခရီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ယူသြားသင့္တဲ့စာအုပ္ဟာ ကဗ်ာစာအုပ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကၽြန္မအေတြး ဒီတခါလည္း မွန္ကန္ျပန္တယ္။ ဒီတေခါက္ခရီးက အေပ်ာ္ခရီးလည္းျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္းျဖစ္ ဆိုေတာ့ စာအုပ္သိပ္မလိုေလာက္ဘူး ထင္ေပမယ့္ လိုလိုမယ္မယ္ ၾကည္ေဇာ္ေအး ကဗ်ာစာအုပ္ပါးပါးေလး သယ္သြားျဖစ္တယ္။ လႈိင္းပုတ္သံေတြနားေထာင္ရင္း ကဗ်ာစာအုပ္ဖတ္ရတဲ့ အရသာလည္းမဆိုးပါဘူး။ ဖတ္ၿပီးသားေပမယ့္ အသစ္အသစ္ေသာ ခံစားမႈေတြရတာပါပဲ။
အဲဒီအထဲက ဒီ အျဖစ္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးေရာက္ေတာ့ တခုခုကို သတိရသြားတယ္။ အရင္ဖတ္တုန္းက ဘယ္လိုမ်ိဳးေတြးမိလဲ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ဒီတေခါက္ေတာ့ ျပံဳးခ်င္စရာေလး ျဖစ္သြားတယ္။ ဟုတ္ကဲ့.. ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ရည္ရြယ္ခ်င္တာပါ.. ကဲ ဖတ္ၾကည့္ပါဦးေနာ္..

အျဖစ္

ကိုယ့္ပိုင္နက္ထဲကိုယ္ျပန္ပိတ္မိေနရင္
ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ကိုယ္ျပန္ေဖာက္စားလိုက္
ကိုယ့္ေထာင္ေခ်ာက္ကိုယ္ျပန္နင္းမိရင္
ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုယ္ျပန္ေဖာက္ထုတ္လိုက္
ကိုယ့္စကားကိုယ္ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိရင္
ကိုယ့္လွ်ာကိုယ္ျပန္ျဖတ္ပစ္လိုက္
ေသြးခဲေသသြားတဲ့ေသတမ္းစာဟာ
ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ခံလုိုက္ရတာ
အပင္းသြင္းခံလိုက္ရတာ
မီးကြင္းေတြထဲမွာခ်ည္း
ခုန္ခုန္ျပေနေတာ့မွာလားအခ်စ္ရယ္
ဓါးသြားေတြေပၚမွာခ်ည္း
အိပ္အိပ္ျပေနေတာ့မွာလား အခ်စ္ရယ္
မင္းမလည္း ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္
မင္းမလည္း ဘာနဲ႔မွစားလို႔မျပတ္
ကိုယ့္အပူနဲ႔ကိုယ္
ကိုယ့္အယူနဲ႔ကိုယ္
ကိုယ္လည္းေမွ်ာခ်ခဲ့ရတာပါပဲ အခ်စ္ရယ္
ကိုယ္လည္းေလွ်ာခ်ခဲ့ရတာပါပဲ အခ်စ္ရယ္။ ။

ၾကည္ေဇာ္ေအး

ေခတ္ January 28, 2010

အသံေတြ ၾကားေနတယ္.
အရုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတယ္..

ဟိုး..နားမွာ.
ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဦးေႏွာက္ေတြ ေလလံပစ္ေနတယ္ဆိုလား..

ေရအိုးခြဲသံနဲ႔ ေၾကးစည္ႏွက္သံ
ႏွလံုးသားေတြ ေျမက်သြားေၾကာင္း ကမၺည္းတစ္ခုေတာ့ တင္ထားေလရဲ႕

ေခါင္းတိုင္ထိပ္က အခိုးအေငြ႔တခ်ိဳ႕ အျဖဴေရာင္ စိတ္ဓါတ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ေပလား..

ဒီ.. နားမွာ..
ေရာင္းတန္း၀င္ဖို႔ တန္းစီေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ
လက္တဖက္က ႏွလံုးသားကို ဆြဲျဖဳတ္လို႔..

အစိမ္းေရာင္စကၠဴလည္ဆြဲ ေရာင္စံု၀တ္စံုေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာေသလူေတြၾကား

အလန္႔တၾကား ငံု႔ၾကည့္ေတာ့..
ကၽြန္မကိုယ္ေပၚမွာ အမည္းေရာင္၀တ္ရံုနဲ႔
ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္လည္း လႈပ္ရွားမႈကင္း….မဲ့…
ေစ်းခပ္နိမ့္နိမ့္ ေလလံတင္ခံဦးေႏွာက္တခုမွာခ်ိတ္ဆြဲထားတာက
မွတ္ပံုတင္ထဲက အရင္းႏွီးဆံုးနာမည္…

ေရာဂါရွိပံုပဲ January 14, 2010

ထင္ေပၚမႈကို
ေဆးရွာသလို ရွာရင္း
ဘိန္းစြဲသလို စြဲေနတာ..

ဓါတ္ေလွကားက ခိုးတက္ၿပီး
အေပၚအရင္ေရာက္ေၾကာင္း
ၾကြားခ်င္တာ..

အိမ္မက္ေတြအထိ
မိတၱဴလိုက္ကူးၿပီး
မူရင္းကိုပါ ေဖ်ာက္ဖ်က္ခ်င္တာ..

တခါတေလ
မူရင္းျဖစ္ခြင့္ရေနတာေတာင္
ေၾကာ္ျငာထိုးခ်င္ေနတာ..

အကာကိုအေရာင္ျခယ္
အတြင္းထဲေလမႈတ္ၿပီး
ပြတတၾကံစည္တာ..

ေနာက္ဆံုး..

ဘ၀ဆိုတာ အခ်စ္ရွိမွဆိုတာ..

ေသခ်ာတယ္. ေရာဂါရွိပံုပဲ

သူမ January 10, 2010

ဖ်တ္ ဖ်တ္ ဖ်တ္.. လိုလို ရႊက္ ရႊက္ ရႊက္.. လိုလို.. အ၀တ္စကိုဆြဲဆန္႔ တိုက္သြားသံ.. ဟိုအမ်ိဳးသမီးျဖတ္သြားမွန္း ေမာ့မၾကည့္ဘဲနဲ႔ အတတ္ေျပာႏိုင္တယ္။

ထမီကို ေတာ္ေတာ္ရွည္ရွည္ ၀တ္ထားၿပီး၊ ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ထမီခတ္သံ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ထြက္ေနတတ္တဲ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး။ လမ္းေလွ်ာက္ပံု မႏြဲ႕ေႏွာင္းတဲ့အျပင္ ရွပ္အကြက္ လက္တိုေတြခ်ည္း ၀တ္တတ္တဲ့ သူမကို သတိထားမိခါစက ဒီအမ်ိဳးသမီးႏွယ္.. ထမီခတ္သံက်ယ္က်ယ္ထြက္ေနမယ့္အစား ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ဆိုရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား လို႔ေတြးမိေသးတယ္။ ဆံပင္ပံုစံကလည္း အရင္ေခတ္က ဂ်ဴးလိယက္ပံုစံဆံပင္လို႔ပဲ ေျပာရေလမလား၊ နဖူးအလယ္တည့္တည့္ကခြဲထားၿပီး ေရွ႔နဲ႔ေနာက္ တညီတည္း၊ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့စင္းစင္း။ အၿမဲတမ္းလည္း ေက်ာပိုးအိတ္ခပ္ၾကီးၾကီးတစ္လံုးလြယ္လ်က္သား။ သူမဆံပင္ပံုစံ၊ အ၀တ္အစားနဲ႔ အဆင္အျပင္၊ လမ္းေလွ်ာက္ပံုေတြက ဘာမွန္းမသိ တခုခုလြဲေခ်ာ္ေနသလိုလို။ ျမင္ရတာ သိပ္အဆင္ေျပေျပေတာ့ မရွိလွဘူး။

အမ်ားတကာထက္ပိုက်ယ္ေနတဲ့ ထမီခတ္သံေၾကာင့္ သူမကို သတိထားမိရာကစၿပီး၊ ၾကည့္ရတာ အဆင္မေျပလွေပမယ့္ သူမျဖတ္သြားတိုင္း သတိထားၾကည့္မိေနတတ္တာ အက်င့္တခု ျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ အၿမဲတေစ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္တတ္တဲ့ သူမေျခလွမ္းေတြနဲ႔ သူမထမီရွည္ရွည္ကို ဘယ္ေတာ့မ်ား ခလုတ္တိုက္မိေလမလဲလို႔ မဆီမဆုိင္ စိတ္ပူတတ္လာတယ္။ မိုးတြင္းကာလေတြမွာေရာ သူမထမီရွည္ရွည္က ဒုကၡမေရာက္ေစဘူးလား။ အၿမဲတမ္း ဘာနဲ႔မွမစည္းမေႏွာင္ထားတဲ့ ဆံပင္ေတြကို ဘာရွန္ပူနဲ႔မ်ား ေလွ်ာ္မွာပါလိမ့္။

တေန႔ကေတာ့ သူမတစ္ေယာက္တည္း အုတ္ခံုေလးမွာထိုင္ရင္း mp4 ကို speaker ဖြင့္ရင္းနားေထာင္ေနပံုရတယ္။ ‘Cause I’m keeping you
forever and for always
We will be together all of our day
Wanna wake up every
morning to your sweet face–always
အာ.. shania Twain ရဲ႕ forever and for always သီခ်င္းပဲ။ သူမ country သီခ်င္းေလးေတြၾကိဳက္တတ္သလား။ ဒါဆို သူမလြယ္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာေရာ ဘာစာအုပ္ေတြမ်ား ပါမွာပါလိမ့္။ သူမ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ဘာေတြလုပ္ၿပီး ကုန္ဆံုးပါလိမ့္။ စာအုပ္မဖတ္ရဘဲ မအိပ္တတ္တဲ့အက်င့္၊ သီခ်င္းနားမေထာင္ရဘဲ မအိပ္တတ္တဲ့အက်င့္ေရာ သူမမွာ ရွိေလမလား။

ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ထမီခတ္သံက်ယ္က်ယ္တခုကေန ေခါင္းထဲက အေတြးအေခၚေတြအထိပါ စိတ္၀င္စားလာလိုက္တာ ညဘက္ အိပ္ခ်ိန္မွာေတာင္ အ၀တ္စခ်င္းပြတ္တိုက္သံက ဂီတသံျဖစ္လို႔၊ သူမဆံပင္ကို က်စ္ဆံၿမီးက်စ္ေပးေနပံုအထိ စိတ္မကူးဖူးပါဘဲ ျမင္မက္ေနပါေတာ့တယ္။

ပ်ာယီးပ်ာယာ .. သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ.. January 4, 2010

ဟိုဘက္တံခါးက ထြက္လာတယ္.. ပ်ာယီးပ်ာယာ..

ဒီဘက္တံခါးထဲ ထပ္၀င္တယ္.. သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ..

ပ်ာယီးပ်ာယာနဲ႔ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ကို ေမ့က်န္တယ္..

သုတ္သီးသုတ္ပ်ာနဲ႔ မလိုတာေတြ ယူလာတယ္..

ဟိုဘက္တံခါးထဲမွာ ဘာမွန္းမသိ ပ်ာယီးပ်ာယာႏိုင္လြန္းတယ္..

ဒီဘက္အ၀င္ေတာ့ နားေနတာေတာင္ သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ..

ဟူး……….

အျဖစ္သနစ္ November 20, 2009

ဟိုလို ဒီလိုေတြ မင္းသိပ္မလုပ္နဲ႔… ေကာင္မေလး မင္းသိပ္ရႈပ္တယ္… ေနပူလွန္းထားတတ္တယ္..
……………………
အခ်ိန္ေတြကုန္လာၿပီ.. ငါလံုး၀ႏွေျမာတယ္.. ငါေလလံုး၀ေမာတယ္…..

ဟင္း.. ငါ့မ်ားေစာင္းဆိုသလား မွတ္ရတယ္.. ဒီသီခ်င္းကလည္း ေနာ္..
Japanese Language Proficiency Test(JLPT)ကလည္း ဒီဇင္ဘာ ၆ရက္ေန႔ ေျဖရမယ္၊ တစ္ႏွစ္နီးပါးေလ့လာထားၿပီး စာေမးပြဲက်ျပန္ရင္ အရွက္ကကြဲဦးမယ္။
အလုပ္ေတြကလည္း ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာမွ မ်ားလိုက္တာ။ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာ၊ ရင္ဘတ္ေနာက္ကေက်ာပဲ။
စာက်က္ျခင္းအမႈကိစၥကို ႏို၀င္ဘာတစ္လလံုး ဖိဖိစီးစီးလုပ္ပါမယ္ ဆိုေနကာမွ…….

မျပန္မျဖစ္နဲ႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမာ္လၿမိဳင္ေျမကို ျပန္သြားရေသးတယ္။ ၃ႏွစ္ေလာက္ မေရာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရသေလာက္အခ်ိန္အတြင္း ရႏိုင္သမွ် သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔၊ စားခ်င္တာေတြ လိုက္စား၊ ဓါတ္ပံုေတြလည္း ရိုက္ခဲ့ေသးတယ္။ လိုင္းကား ဆြဲေနတဲ့ ခ်က္ပလက္ ကားၾကီးေတြ၊ ေတာင္ေပၚကလွမ္းျမင္တဲ့ ရႈခင္းေတြ၊ သံလြင္တံတားၾကီး၊ စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ေတာ့မယ္။

ျပန္လာေတာ့လည္း ဧည့္သည္ေတြက ပါလာျပန္ေရာ။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ စာက်က္တတ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာ၊ ဧည့္သည္ေတြရွိေတာ့ စာမက်က္ျဖစ္၊ ဘာမွလည္း မလုပ္ျဖစ္၊ နဂိုကလည္း မက်က္ထား။ ေရႊ႕ထားတာ မွန္သမွ် ဘယ္ဟာမွ မေကာင္းပါလား။ ခု ၾကည့္ေလ.. စာက်က္ဖို႔ကို အေရႊ႕ေကာင္းလို႔ က်က္မယ္ဆိုေတာ့ အားကိုမအားေတာ့ဘူး. အခ်ိန္ရွိတုန္း မလုပ္ဘဲနဲ႔။ ေျပာသာေျပာရတယ္.. အၿမဲဒီအတိုင္းပါပဲ။

အိမ္ျပန္တာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္တာနဲ႔ ၾကားထဲက၊ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္ မေကာင္းတဲ့ အရပ္ေဒသကို ေရာက္ေနျပန္ေရာ.. ဟင္း.. ဘယ္ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔.. ဘာေတြလုပ္ေနၾကမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ဧရိယာျပင္ပေရာက္ပံုမ်ား။ ေမးလ္ေလးေတာင္မွ မစစ္ျဖစ္သေလာက္ပဲ။

တတ္ႏိုင္ဘူးဟယ္.. တတ္ႏိုင္သေလာက္ေပါ့..
တျခားကိစၥ၀ိစၥေတြ အားလံုးခဏရပ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ စာပဲလုပ္လိုက္ဦးမယ္။
ဒီဇင္ဘာ ၆၊ စာေမးပြဲၿပီးမွ ………………………….

ၾကည္ေဇာ္ေအးရဲ႔ အေျပာင္းအေရႊ႔အေရာင္းအ၀ယ္ October 28, 2009

ကၽြန္မအိမ္ေလးကို လာလာလည္ၾကတဲ့ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြက ေျပာပါတယ္။ သူမ်ားကဗ်ာေတြ မတင္ပါနဲ႔တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း ဖတ္မိၿပီး ၾကိဳက္ရင္ သူမ်ားကိုလည္း ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ေရာ။ ေနာက္ပိုင္းလည္း ကၽြန္မ ကဗ်ာပဲ အဖတ္မ်ားတာကိုး။ ဒီေတာ့ ခဏခဏ ၾကိဳက္တဲ့ကဗ်ာေတြ႔၊ တင္ခ်င္၊ တင္မိေရာ။
ဘာေၾကာင့္ၾကိဳက္လဲ ဆိုတဲ့ ကြန္မန္႔ေလးေတာ့ ေရးခ်င္သား။ ဒါေပမယ့္ လာဖတ္တဲ့သူ ခံစားမႈမွာ အကန္႔အသတ္ျဖစ္မွာစိုးတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ကဗ်ာဖတ္ရင္ ကၽြန္မၾကိဳက္သလို ရႈေထာင့္က ခံစားၿပီးဖတ္တာကိုး။ ဒီတေခါက္ ဒီခံစားခ်က္ေပမယ့္ ေနာက္တေခါက္ တူခ်င္မွေတာင္ တူမွာ။ ဒီေတာ့ အကန္႔အသတ္ျဖစ္ေစမယ့္ ကြန္မန္႔ေတြေတာ့ မေရးေတာ့ပါဘူး။ အဆင္ေျပသလို၊ ႏွစ္သက္သလိုသာ ခံစားသြားၾကပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႏႈတ္ခမ္းနည္းနည္းတြန္႔ျဖစ္သြားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ ခုတေလာ ၾကိဳက္ေနတယ္။ ဆရာ ၾကည္ေဇာ္ေအးရဲ႕ အေျပာင္းအေရႊ႕အေရာင္းအ၀ယ္တဲ့။ ဖတ္သြားပါဦး။

*******************************************

အေျပာင္းအေရႊ႔ အေရာင္းအ၀ယ္

ဘာတဲ့
ရင္ကိုလာမွန္ေသာ အႏုပညာပစၥည္းမ်ားဆိုလား
ဖြင့္ရင္းဖြင့္ရင္း လည္ပင္းျပတ္ထြက္သြားတဲ့ ပုလင္းတစ္လံုး
ဖြင့္ရင္းဖြင့္ရင္း ထစ္ထစ္သြားတဲ့ စီဒီတစ္ခ်ပ္
မွားသြားလည္း
ပါးအရိုက္ခံရရံုအျပင္ ပိုမရွိပါဘူးတဲ့ ခံယူခ်က္က
သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အခန္းတံခါးေတြလိုက္ေခါက္
သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ေတြေလွ်ာက္ႏိွပ္
ဒီလိုပဲေနသြားေတာ့မွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္
ဒီလိုမေနလို႔
ဒီလိုမေနနဲ႔ ဒီလိုေနဆိုတဲ့ ပံုေလးဆြဲျပပါလား
စလံုးမွာဆိုေတာ့ လန္းမွာေပါ့
ယပလက္မွာဆိုေတာ့ လန္းမွာေပါ့
ဒီမွာေတာ့ ဒါပဲဆိုေတာ့ ႏြမ္းေနရတာေပါ့
ေနာက္ဆို ေယာင္လို႔ေတာင္ မေယာင္မိေအာင္
သတိထားရမယ့္ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္
ေနာက္ဆို ေယာင္လို႔ေတာင္ မေယာင္မိေအာင္
သတိထားရမယ့္ အထုပ္တစ္ထုပ္
ကိုယ္လည္းၾကိဳးစားၿပီး လက္၀ါးျဖန္႔ေနတာပဲ
ကိုယ္လည္းၾကိဳးစားၿပီး လက္သီးဆုပ္ထားတာပဲ
ဒီၾကားထဲက လြတ္ထြက္သြားေသးတယ္
ဒီၾကားထဲက ေလွ်ာက်သြားေသးတယ္
ဘယ္ၾကားထဲက ျပဳတ္က်သြားဦးမွာလဲ မေျပာတတ္ဘူး
အေပၚကေနမလား ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္
ေအာက္ကေနမလား ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္
ေပါက္ေစ်းကေတာ့ ဒိုင္ဘက္က အသာစီးယူထားၿပီးသား
တစ္ရာသီလံုး
အိမ္ကြင္းရႈံးပြဲမရွိစံခ်ိန္
တစ္ရာသီလံုး
အေ၀းကြင္းႏိုင္ပြဲမရွိစံခ်ိန္
ဘာတဲ့
ကိုယ္လည္း တစ္ရာသီလံုး အရန္ခံုေပၚထိုင္ခဲ့ရတဲ့စံခ်ိန္။        ။

ၾကည္ေဇာ္ေအး
20-7-2008
(ကဗ်ာဆရာ၊ ကဗ်ာအယူအဆႏွင့္ ကဗ်ာေရးျခင္း စာအုပ္မွ….)

ထူးဆန္းေသာ.. October 23, 2009

ေထြးေပြ႔ထားဖို႔ မလိုဘူး..
လက္ကမ္းေပးဖို႔ မလိုဘူး..
ပုခံုးတဖက္လည္း မလိုဘူး..
အၿပံဳးတခ်က္လည္း မလိုဘူး..

ခပ္ေထ့ေထ့မ်က္ႏွာေပးနဲ႔
ငါ့ပုခံုးကို လႊတ္ခနဲ ဆုပ္လိုက္တဲ့
အဲဒီအျပဳအမူကသာ
ငါ့အတြက္ အားအင္ အစစ္ျဖစ္ေစတယ္။

ေခတ္လူငယ္မ်ားႏွင့္ ေခတ္ေပၚေရာဂါ October 21, 2009

တေန႔က ကၽြန္မ gmail status message မွာ “စိတ္ဓါတ္အ၀ီစိထိေရာက္ေနပါသည္.” လို႔တင္ထားမိတယ္။ တကယ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒါသထြက္၊ အျပစ္တင္၊ အားမလိုအားမရျဖစ္ရင္း မုန္းတဲ့အဆင့္ေရာက္လာလို႔ Fall in Hell ဆိုတဲ့ပုိ႔စ္ေလးေတာင္ ေရးျဖစ္ပါေရာလား။ ကၽြန္မက ကၽြန္မတစ္ေယာက္လည္း အလိုမက်ျဖစ္ေနတယ္ မွတ္တာ။ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ တျခားမၾကည့္နဲ႔ဲ gmail status message ေတြမွာတင္ စိတ္ဓါတ္က်သံပါတဲ့ message ေတြပံုလို႔။ online မွာလည္း ဟိုလူက စိတ္ေတြေလ၊ ဒီလူက စိတ္ေတြလြင့္နဲ႔။ ေခါင္းကိုက္ရတာနဲ႔၊ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ထားရတာနဲ႔။ အျမင္ပံုစံအရေတာ့ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ေနေသးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရယ္ေမာေနတာနဲ႔အတူ အလိုမက်ျခင္းေတြက တြဲပါေနၾကတယ္။ ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္။

ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔မွာ လိုခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားလာတာကိုး။ လူဆိုကတည္းက လိုခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြနဲ႔ တြဲေနတာပါပဲ။ ခုေခတ္ထဲမွာက ပိုမ်ားလာတာပဲ ရွိတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ သိပ္ၾကီးလာၾကတယ္။ အျမင္ေတြပြင့့္လာၾကတယ္။ သူမ်ားေတာ္တာေတြကို ျမင္လာၾကတယ္။ အားက်လာၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္လာၾကတယ္။ ေနာက္က်န္ခဲ့ရမွာ ရွက္တတ္လာၾကတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သိပ္ၿပီး ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မရွိဘူးဆိုဦးေတာ့ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားေရာက္ရင္ အလိုလိုေရာပါသြားရျပန္ေရာ။ သူမ်ားေတြ ဒါလုပ္တတ္တယ္။ ငါကမတတ္ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင္ အားငယ္လာေရာ။ သူမ်ားေတြ ဒီလိုျဖစ္တယ္။ ငါဘာလို႔ မျဖစ္ရမွာလဲ။ အဲဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့ မေအးခ်မ္းႏိုင္ျပန္ေတာ့ဘူး။ ခုေခတ္ၾကီးမွာကလည္း အလုပ္ထဲမွာလည္း အလုပ္ထဲမွာမို႔၊ ပညာေရးလည္း ပညာေရးမို႔၊ ေနရာအစံုမွာ လိုက္လို႔မကုန္၊ လိုခ်င္လို႔ကိုမဆံုးႏိုင္ၾကဘူး။

သူမ်ားနဲ႔မယွဥ္နဲ႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုနဲ႔ပဲယွဥ္ဆိုတဲ့စကားေလးက ဟိုးအရင္ကတည္းက ကၽြန္မတို႔ၾကားဖူးၿပီးသား၊ သိဖူးၿပီးသားပါ။ ကၽြန္မတို႔ ေမ့ေမ့ေနၾကတာပါ။ မေမ့ဘဲ ခံႏိုင္ရိုးလား။ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ သူမ်ားေတြ ေတာ္ေန၊ ေက်ာ္ေနတာေတြ ျမင္ေနရ၊ ၾကားေနရတယ္ေလ။ အားက်ေနရတယ္ေလ။ သူနဲ႔မယွဥ္ပါဘူးဆိုရင္ေတာင္ အားက်ရာကေန အလိုလိုယွဥ္မိသလို ျဖစ္သြားေရာ။ သူမ်ားေတြကိုၾကည့္ရင္း အားက်ရာကေန အားငယ္လာေရာ၊ စိတ္ဓါတ္က်လာေရာ။

ကၽြန္မတို႔ နည္းနည္းေလာက္ လွည့္စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္။ မေန႔ကကၽြန္မနဲ႔ ဒီေန႔ကၽြန္မဘာကြာလဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကနဲ႔ ဒီႏွစ္ကနဲ႔ ဘာေတြမ်ားပိုတတ္လာၿပီလဲ။ ဘာေတြမ်ားတိုးတက္လာၿပီလဲ။ သူမ်ားေတာ္လာတာ မၾကည့္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ နည္းနည္းေလးေတာ့ မတိုးတက္လာပဲ မေနပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကလည္း ဒီေလာက္အေျခအေနနဲ႕က ဒီေလာက္ပဲ တိုးတက္စရာလား။ တြန္းလို႔ ေရြ႔တာလား။ တြန္းေပးတဲ့အရွိန္ကိုေရာ အသံုးခ်ျဖစ္ရဲ႕လား။ ျပန္စဥ္းစားရပါဦးမယ္။ အဲဒီလိုက်ရင္ “ဟင္.. ငါအမ်ားၾကီးျဖစ္လာသင့္ရက္သား”နဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳး ကိုယ္အသံုးမက်ခဲ့တာေတြ ျမင္လာဦးမယ္။ ျမင္ကိုျမင္မွာ။ လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း မရခင္ကသာ 50ရရင္ေတာ္ၿပီ။ ေဟာ.. 50လည္းရၿပီးေရာ ငါ 100ရရမွာဆိုတဲ့စိတ္ ျဖစ္သြားေရာ။ လုိခ်င္္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြလည္း ခဏခဏ ျဖစ္ဖူး၊ ရဖူးၾကတာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္လည္း ေပ်ာ္ဖူးၾကတာပဲ။ ဒီၾကားထဲ မတင္းမတိမ္နဲ႔ ခဏခဏလည္း စိတ္ဓါတ္က်ေနၾကတာပဲ။ ဒီေတာ့ မေရာင့္ရဲႏိုင္သေရြ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနမိဦးမွာပဲ။

ရွိေသးတယ္ ေနာက္တမ်ိဳး။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ကၽြန္မတို႔အားလံုးက အလုပ္လည္းလုပ္ရ၊ ဟိုသင္တန္းဒီသင္တန္းလည္း ေျပးတက္ရနဲ႔။ ခႏၶာကိုယ္က ခံႏိုင္သ၍ မနားႏိုင္ဘဲ ေနၾကတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ကို အနားေပးတဲ့အခ်ိန္ ရွားပါးလာတယ္။ ပစၥည္းေတာင္ ကုန္တတ္ေသးတာပဲ။ စိတ္လည္း ပင္ပန္းလာေတာ့ အရည္အေသြးေတြလည္း က်လာတယ္။ အလိုလို စိတ္တိုလာတယ္။ စိတ္ေတြေလလာတယ္။ လြင့္လာတယ္။ အလိုမက်ျဖစ္လာတယ္။

ကဲ.. သူမ်ားနဲ႔လည္း မယွဥ္ဘူး။ ေတာ္ၿပီ ကိုယ္ရသေရြ႕ေလးနဲ႔ပဲေနေတာ့မယ္။ နားနားေနေနပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင္ေရာ။ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ အသက္ရွင္ဖို႔ေတာင္ ခက္သြားဦးမယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ ေအာက္ဆံုးမွာ ျပားျပားေလး ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ၾကိဳးစားကို ၾကိဳးစားရမယ္။ ရုန္းကို ရုန္းကန္ရမယ္။ ေဟာ.. ေဟာ.. အေပၚကအဆင့္ေတြ ျပန္ေရာက္ျပန္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ေျပာပါတယ္။ ေခတ္ေရာဂါပါလို႔။ ေရပန္းအစားဆံုး ေခတ္ေရာဂါပါဆုိ။ ကၽြန္မတို႔က ဒီလိုေခတ္မွာမွ လူျဖစ္ေနၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့…….

ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ စိတ္ဓါတ္က်တယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းလည္း ပင္ပန္းတယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ အလိုမက်တယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ အသံုးမက်ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တူတူပါပဲ။