ဟိုလို ဒီလိုေတြ မင္းသိပ္မလုပ္နဲ႔… ေကာင္မေလး မင္းသိပ္ရႈပ္တယ္… ေနပူလွန္းထားတတ္တယ္..
……………………
အခ်ိန္ေတြကုန္လာၿပီ.. ငါလံုး၀ႏွေျမာတယ္.. ငါေလလံုး၀ေမာတယ္…..

ဟင္း.. ငါ့မ်ားေစာင္းဆိုသလား မွတ္ရတယ္.. ဒီသီခ်င္းကလည္း ေနာ္..
Japanese Language Proficiency Test(JLPT)ကလည္း ဒီဇင္ဘာ ၆ရက္ေန႔ ေျဖရမယ္၊ တစ္ႏွစ္နီးပါးေလ့လာထားၿပီး စာေမးပြဲက်ျပန္ရင္ အရွက္ကကြဲဦးမယ္။
အလုပ္ေတြကလည္း ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာမွ မ်ားလိုက္တာ။ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာ၊ ရင္ဘတ္ေနာက္ကေက်ာပဲ။
စာက်က္ျခင္းအမႈကိစၥကို ႏို၀င္ဘာတစ္လလံုး ဖိဖိစီးစီးလုပ္ပါမယ္ ဆိုေနကာမွ…….

မျပန္မျဖစ္နဲ႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမာ္လၿမိဳင္ေျမကို ျပန္သြားရေသးတယ္။ ၃ႏွစ္ေလာက္ မေရာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရသေလာက္အခ်ိန္အတြင္း ရႏိုင္သမွ် သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔၊ စားခ်င္တာေတြ လိုက္စား၊ ဓါတ္ပံုေတြလည္း ရိုက္ခဲ့ေသးတယ္။ လိုင္းကား ဆြဲေနတဲ့ ခ်က္ပလက္ ကားၾကီးေတြ၊ ေတာင္ေပၚကလွမ္းျမင္တဲ့ ရႈခင္းေတြ၊ သံလြင္တံတားၾကီး၊ စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ေတာ့မယ္။

ျပန္လာေတာ့လည္း ဧည့္သည္ေတြက ပါလာျပန္ေရာ။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ စာက်က္တတ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာ၊ ဧည့္သည္ေတြရွိေတာ့ စာမက်က္ျဖစ္၊ ဘာမွလည္း မလုပ္ျဖစ္၊ နဂိုကလည္း မက်က္ထား။ ေရႊ႕ထားတာ မွန္သမွ် ဘယ္ဟာမွ မေကာင္းပါလား။ ခု ၾကည့္ေလ.. စာက်က္ဖို႔ကို အေရႊ႕ေကာင္းလို႔ က်က္မယ္ဆိုေတာ့ အားကိုမအားေတာ့ဘူး. အခ်ိန္ရွိတုန္း မလုပ္ဘဲနဲ႔။ ေျပာသာေျပာရတယ္.. အၿမဲဒီအတိုင္းပါပဲ။

အိမ္ျပန္တာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္တာနဲ႔ ၾကားထဲက၊ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္ မေကာင္းတဲ့ အရပ္ေဒသကို ေရာက္ေနျပန္ေရာ.. ဟင္း.. ဘယ္ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔.. ဘာေတြလုပ္ေနၾကမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ဧရိယာျပင္ပေရာက္ပံုမ်ား။ ေမးလ္ေလးေတာင္မွ မစစ္ျဖစ္သေလာက္ပဲ။

တတ္ႏိုင္ဘူးဟယ္.. တတ္ႏိုင္သေလာက္ေပါ့..
တျခားကိစၥ၀ိစၥေတြ အားလံုးခဏရပ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ စာပဲလုပ္လိုက္ဦးမယ္။
ဒီဇင္ဘာ ၆၊ စာေမးပြဲၿပီးမွ ………………………….

ကၽြန္မအိမ္ေလးကို လာလာလည္ၾကတဲ့ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြက ေျပာပါတယ္။ သူမ်ားကဗ်ာေတြ မတင္ပါနဲ႔တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း ဖတ္မိၿပီး ၾကိဳက္ရင္ သူမ်ားကိုလည္း ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ေရာ။ ေနာက္ပိုင္းလည္း ကၽြန္မ ကဗ်ာပဲ အဖတ္မ်ားတာကိုး။ ဒီေတာ့ ခဏခဏ ၾကိဳက္တဲ့ကဗ်ာေတြ႔၊ တင္ခ်င္၊ တင္မိေရာ။
ဘာေၾကာင့္ၾကိဳက္လဲ ဆိုတဲ့ ကြန္မန္႔ေလးေတာ့ ေရးခ်င္သား။ ဒါေပမယ့္ လာဖတ္တဲ့သူ ခံစားမႈမွာ အကန္႔အသတ္ျဖစ္မွာစိုးတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ကဗ်ာဖတ္ရင္ ကၽြန္မၾကိဳက္သလို ရႈေထာင့္က ခံစားၿပီးဖတ္တာကိုး။ ဒီတေခါက္ ဒီခံစားခ်က္ေပမယ့္ ေနာက္တေခါက္ တူခ်င္မွေတာင္ တူမွာ။ ဒီေတာ့ အကန္႔အသတ္ျဖစ္ေစမယ့္ ကြန္မန္႔ေတြေတာ့ မေရးေတာ့ပါဘူး။ အဆင္ေျပသလို၊ ႏွစ္သက္သလိုသာ ခံစားသြားၾကပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႏႈတ္ခမ္းနည္းနည္းတြန္႔ျဖစ္သြားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ ခုတေလာ ၾကိဳက္ေနတယ္။ ဆရာ ၾကည္ေဇာ္ေအးရဲ႕ အေျပာင္းအေရႊ႕အေရာင္းအ၀ယ္တဲ့။ ဖတ္သြားပါဦး။

*******************************************

အေျပာင္းအေရႊ႔ အေရာင္းအ၀ယ္

ဘာတဲ့
ရင္ကိုလာမွန္ေသာ အႏုပညာပစၥည္းမ်ားဆိုလား
ဖြင့္ရင္းဖြင့္ရင္း လည္ပင္းျပတ္ထြက္သြားတဲ့ ပုလင္းတစ္လံုး
ဖြင့္ရင္းဖြင့္ရင္း ထစ္ထစ္သြားတဲ့ စီဒီတစ္ခ်ပ္
မွားသြားလည္း
ပါးအရိုက္ခံရရံုအျပင္ ပိုမရွိပါဘူးတဲ့ ခံယူခ်က္က
သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အခန္းတံခါးေတြလိုက္ေခါက္
သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ေတြေလွ်ာက္ႏိွပ္
ဒီလိုပဲေနသြားေတာ့မွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္
ဒီလိုမေနလို႔
ဒီလိုမေနနဲ႔ ဒီလိုေနဆိုတဲ့ ပံုေလးဆြဲျပပါလား
စလံုးမွာဆိုေတာ့ လန္းမွာေပါ့
ယပလက္မွာဆိုေတာ့ လန္းမွာေပါ့
ဒီမွာေတာ့ ဒါပဲဆိုေတာ့ ႏြမ္းေနရတာေပါ့
ေနာက္ဆို ေယာင္လို႔ေတာင္ မေယာင္မိေအာင္
သတိထားရမယ့္ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္
ေနာက္ဆို ေယာင္လို႔ေတာင္ မေယာင္မိေအာင္
သတိထားရမယ့္ အထုပ္တစ္ထုပ္
ကိုယ္လည္းၾကိဳးစားၿပီး လက္၀ါးျဖန္႔ေနတာပဲ
ကိုယ္လည္းၾကိဳးစားၿပီး လက္သီးဆုပ္ထားတာပဲ
ဒီၾကားထဲက လြတ္ထြက္သြားေသးတယ္
ဒီၾကားထဲက ေလွ်ာက်သြားေသးတယ္
ဘယ္ၾကားထဲက ျပဳတ္က်သြားဦးမွာလဲ မေျပာတတ္ဘူး
အေပၚကေနမလား ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္
ေအာက္ကေနမလား ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္
ေပါက္ေစ်းကေတာ့ ဒိုင္ဘက္က အသာစီးယူထားၿပီးသား
တစ္ရာသီလံုး
အိမ္ကြင္းရႈံးပြဲမရွိစံခ်ိန္
တစ္ရာသီလံုး
အေ၀းကြင္းႏိုင္ပြဲမရွိစံခ်ိန္
ဘာတဲ့
ကိုယ္လည္း တစ္ရာသီလံုး အရန္ခံုေပၚထိုင္ခဲ့ရတဲ့စံခ်ိန္။        ။

ၾကည္ေဇာ္ေအး
20-7-2008
(ကဗ်ာဆရာ၊ ကဗ်ာအယူအဆႏွင့္ ကဗ်ာေရးျခင္း စာအုပ္မွ….)

ေထြးေပြ႔ထားဖို႔ မလိုဘူး..
လက္ကမ္းေပးဖို႔ မလိုဘူး..
ပုခံုးတဖက္လည္း မလိုဘူး..
အၿပံဳးတခ်က္လည္း မလိုဘူး..

ခပ္ေထ့ေထ့မ်က္ႏွာေပးနဲ႔
ငါ့ပုခံုးကို လႊတ္ခနဲ ဆုပ္လိုက္တဲ့
အဲဒီအျပဳအမူကသာ
ငါ့အတြက္ အားအင္ အစစ္ျဖစ္ေစတယ္။

တေန႔က ကၽြန္မ gmail status message မွာ “စိတ္ဓါတ္အ၀ီစိထိေရာက္ေနပါသည္.” လို႔တင္ထားမိတယ္။ တကယ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒါသထြက္၊ အျပစ္တင္၊ အားမလိုအားမရျဖစ္ရင္း မုန္းတဲ့အဆင့္ေရာက္လာလို႔ Fall in Hell ဆိုတဲ့ပုိ႔စ္ေလးေတာင္ ေရးျဖစ္ပါေရာလား။ ကၽြန္မက ကၽြန္မတစ္ေယာက္လည္း အလိုမက်ျဖစ္ေနတယ္ မွတ္တာ။ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ တျခားမၾကည့္နဲ႔ဲ gmail status message ေတြမွာတင္ စိတ္ဓါတ္က်သံပါတဲ့ message ေတြပံုလို႔။ online မွာလည္း ဟိုလူက စိတ္ေတြေလ၊ ဒီလူက စိတ္ေတြလြင့္နဲ႔။ ေခါင္းကိုက္ရတာနဲ႔၊ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ထားရတာနဲ႔။ အျမင္ပံုစံအရေတာ့ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ေနေသးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရယ္ေမာေနတာနဲ႔အတူ အလိုမက်ျခင္းေတြက တြဲပါေနၾကတယ္။ ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္။

ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔မွာ လိုခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားလာတာကိုး။ လူဆိုကတည္းက လိုခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြနဲ႔ တြဲေနတာပါပဲ။ ခုေခတ္ထဲမွာက ပိုမ်ားလာတာပဲ ရွိတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ သိပ္ၾကီးလာၾကတယ္။ အျမင္ေတြပြင့့္လာၾကတယ္။ သူမ်ားေတာ္တာေတြကို ျမင္လာၾကတယ္။ အားက်လာၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္လာၾကတယ္။ ေနာက္က်န္ခဲ့ရမွာ ရွက္တတ္လာၾကတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သိပ္ၿပီး ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မရွိဘူးဆိုဦးေတာ့ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားေရာက္ရင္ အလိုလိုေရာပါသြားရျပန္ေရာ။ သူမ်ားေတြ ဒါလုပ္တတ္တယ္။ ငါကမတတ္ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင္ အားငယ္လာေရာ။ သူမ်ားေတြ ဒီလိုျဖစ္တယ္။ ငါဘာလို႔ မျဖစ္ရမွာလဲ။ အဲဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့ မေအးခ်မ္းႏိုင္ျပန္ေတာ့ဘူး။ ခုေခတ္ၾကီးမွာကလည္း အလုပ္ထဲမွာလည္း အလုပ္ထဲမွာမို႔၊ ပညာေရးလည္း ပညာေရးမို႔၊ ေနရာအစံုမွာ လိုက္လို႔မကုန္၊ လိုခ်င္လို႔ကိုမဆံုးႏိုင္ၾကဘူး။

သူမ်ားနဲ႔မယွဥ္နဲ႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုနဲ႔ပဲယွဥ္ဆိုတဲ့စကားေလးက ဟိုးအရင္ကတည္းက ကၽြန္မတို႔ၾကားဖူးၿပီးသား၊ သိဖူးၿပီးသားပါ။ ကၽြန္မတို႔ ေမ့ေမ့ေနၾကတာပါ။ မေမ့ဘဲ ခံႏိုင္ရိုးလား။ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ သူမ်ားေတြ ေတာ္ေန၊ ေက်ာ္ေနတာေတြ ျမင္ေနရ၊ ၾကားေနရတယ္ေလ။ အားက်ေနရတယ္ေလ။ သူနဲ႔မယွဥ္ပါဘူးဆိုရင္ေတာင္ အားက်ရာကေန အလိုလိုယွဥ္မိသလို ျဖစ္သြားေရာ။ သူမ်ားေတြကိုၾကည့္ရင္း အားက်ရာကေန အားငယ္လာေရာ၊ စိတ္ဓါတ္က်လာေရာ။

ကၽြန္မတို႔ နည္းနည္းေလာက္ လွည့္စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္။ မေန႔ကကၽြန္မနဲ႔ ဒီေန႔ကၽြန္မဘာကြာလဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကနဲ႔ ဒီႏွစ္ကနဲ႔ ဘာေတြမ်ားပိုတတ္လာၿပီလဲ။ ဘာေတြမ်ားတိုးတက္လာၿပီလဲ။ သူမ်ားေတာ္လာတာ မၾကည့္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ နည္းနည္းေလးေတာ့ မတိုးတက္လာပဲ မေနပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကလည္း ဒီေလာက္အေျခအေနနဲ႕က ဒီေလာက္ပဲ တိုးတက္စရာလား။ တြန္းလို႔ ေရြ႔တာလား။ တြန္းေပးတဲ့အရွိန္ကိုေရာ အသံုးခ်ျဖစ္ရဲ႕လား။ ျပန္စဥ္းစားရပါဦးမယ္။ အဲဒီလိုက်ရင္ “ဟင္.. ငါအမ်ားၾကီးျဖစ္လာသင့္ရက္သား”နဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳး ကိုယ္အသံုးမက်ခဲ့တာေတြ ျမင္လာဦးမယ္။ ျမင္ကိုျမင္မွာ။ လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း မရခင္ကသာ 50ရရင္ေတာ္ၿပီ။ ေဟာ.. 50လည္းရၿပီးေရာ ငါ 100ရရမွာဆိုတဲ့စိတ္ ျဖစ္သြားေရာ။ လုိခ်င္္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြလည္း ခဏခဏ ျဖစ္ဖူး၊ ရဖူးၾကတာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္လည္း ေပ်ာ္ဖူးၾကတာပဲ။ ဒီၾကားထဲ မတင္းမတိမ္နဲ႔ ခဏခဏလည္း စိတ္ဓါတ္က်ေနၾကတာပဲ။ ဒီေတာ့ မေရာင့္ရဲႏိုင္သေရြ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနမိဦးမွာပဲ။

ရွိေသးတယ္ ေနာက္တမ်ိဳး။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ကၽြန္မတို႔အားလံုးက အလုပ္လည္းလုပ္ရ၊ ဟိုသင္တန္းဒီသင္တန္းလည္း ေျပးတက္ရနဲ႔။ ခႏၶာကိုယ္က ခံႏိုင္သ၍ မနားႏိုင္ဘဲ ေနၾကတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ကို အနားေပးတဲ့အခ်ိန္ ရွားပါးလာတယ္။ ပစၥည္းေတာင္ ကုန္တတ္ေသးတာပဲ။ စိတ္လည္း ပင္ပန္းလာေတာ့ အရည္အေသြးေတြလည္း က်လာတယ္။ အလိုလို စိတ္တိုလာတယ္။ စိတ္ေတြေလလာတယ္။ လြင့္လာတယ္။ အလိုမက်ျဖစ္လာတယ္။

ကဲ.. သူမ်ားနဲ႔လည္း မယွဥ္ဘူး။ ေတာ္ၿပီ ကိုယ္ရသေရြ႕ေလးနဲ႔ပဲေနေတာ့မယ္။ နားနားေနေနပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင္ေရာ။ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ အသက္ရွင္ဖို႔ေတာင္ ခက္သြားဦးမယ္။ ဘယ္ရမလဲ။ ေအာက္ဆံုးမွာ ျပားျပားေလး ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ၾကိဳးစားကို ၾကိဳးစားရမယ္။ ရုန္းကို ရုန္းကန္ရမယ္။ ေဟာ.. ေဟာ.. အေပၚကအဆင့္ေတြ ျပန္ေရာက္ျပန္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ေျပာပါတယ္။ ေခတ္ေရာဂါပါလို႔။ ေရပန္းအစားဆံုး ေခတ္ေရာဂါပါဆုိ။ ကၽြန္မတို႔က ဒီလိုေခတ္မွာမွ လူျဖစ္ေနၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့…….

ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ စိတ္ဓါတ္က်တယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းလည္း ပင္ပန္းတယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ အလိုမက်တယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားခ်ည္းပဲ အသံုးမက်ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တူတူပါပဲ။

ေတြေ၀တယ္၊ ေ၀၀ါးတယ္
အိမ္မက္ေတြထဲ ျမဳပ္လိမ့္မယ္။

ေနာက္တြန္႔တယ္၊ ေၾကာက္ရြံတယ္
ေရွ႕ဆက္တိုးဖို႔ ခက္လိမ့္မယ္။

မွိတ္ထားတယ္၊ ပိတ္ထားတယ္
စိတ္ေတြကပါ ကန္းလာမယ္။

အလိုၾကီးတယ္၊ အစြဲထားတယ္
အရွင္လတ္လတ္ ငရဲက်မယ္။

ဟန္ေဆာင္တယ္၊ ေရွာင္ဖယ္တယ္
အစစ္ေတြပါ ေပ်ာက္လိမ့္မယ္။

အရႈံးေပးတယ္၊ ထြက္ေျပးတယ္
ရွင္ေနလ်က္က ေသလိမ့္မယ္။

ေလးစားပါ၊ အားကိုးပါ
ကိုယ့္ဆီမွာသာ ရွိပါတယ္။

ရုန္းထြက္ပါ၊ ရိုးသားပါ
ကိုယ့္ေပၚတြင္သာ တည္ပါတယ္။

ခ်ီးက်ဴးစကားေတြဟာ လူတစ္ေယာက္အေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိပါသလဲ။

ကၽြန္မလည္း တခါက ခ်ီးက်ဴးစကားေတြနဲ႔ အသားက်ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို စာေတာ္တာ၊ ည့ံတာနဲ႔  တိုင္းတာသင့္တယ္လို႔ မယူဆေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔တုန္းကေတာ့ အဲဒီလိုမ်ိဳး အတိုင္းခံခဲ့ရတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဆင္ေျခမ်ားတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သလို စာေတာ္ပါတယ္လို႔ အစဥ္အၿမဲ ခ်ီးက်ဴးခံရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မဘာလို႔ စာၾကိဳးစားခဲ့ပါသလဲ။ သူမ်ားေတြလို မိဘေတြက စာက်က္စာက်က္ ေျပာရာက ေတာ္လာတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းဆရာမအေမက ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မကို စာက်က္ပါလို႔ မေျပာခဲ့ဖူးပါဘူး။ အေနာက္မွာ ေနရတာ မရွက္ဘူးလား ကိုယ့္ဘာသာ စဥ္းစားဖို႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မရွက္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ အတန္းထဲ သူမ်ားေနာက္ေနရမွာ၊ ဆရာမေတြ မခ်စ္ေတာ့မွာ၊ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မစာက်က္ခဲ့တာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

Leadership ဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္းကေရာ။ ကၽြန္မမွာ ရွိသလား။ ရွိခဲ့ပါသလား။ ကေလးဘ၀မွာေတာ့ အတန္းေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ ေနရာကို ႏွစ္စဥ္အၿမဲ ရခဲ့ဖူးပါတယ္။ leadership အရည္အခ်င္းရွိလို႔ အတန္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ရတာလား။ ငါးတန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာ အတန္းေခါင္းေဆာင္ စရွိတယ္။ ကၽြန္မလည္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ႏွစ္က်လည္း ဒီအတိုင္း။ အထက္တန္းေက်ာင္းတေလွ်ာက္လံုး စာေတာ္ေသာ၊ တာ၀န္ေက်ေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ခ်ီးက်ဴးခံခဲ့ရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မတကယ္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဦးေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါတင္ပဲလား။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ EC ဆက္ျဖစ္တယ္။ သံုးႏွစ္လံုးလံုး ဆရာမေတြနဲ႔လည္းတည့္၊ အတန္းထဲမွာလည္း အဆင္ေျပေအာင္ ေနတတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ စာေရာ၊ အဲဒီအထိ ရွက္တတ္ေသးတယ္။ စာေမးလို႔ မရရင္ျဖစ္တဲ့ ခံစားခ်က္က ဘာနဲ႔မွ မတူဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ စာက်က္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အျပင္သင္တန္းေတြလည္း တက္ျဖစ္လာေတာ့ သင္တန္းတိုင္းမွာလည္း ထိပ္ဆံုးမဟုတ္ေတာင္ ထိပ္နားမွာ ေနရဖို႔ ကၽြန္မၾကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ၾကိဳးစားတယ္ဆိုတာထက္ အေနာက္မွ ေနရမွာ ရွက္လို႔ၾကိဳးစားရာကေန သူ႔အလိုလို စိတ္၀င္စားမႈပါလာတာမ်ိဳးပါ၊ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေတြးၿပီး မရႈပ္ေထြးခဲ့ပံုပါပဲ။

ေတာ္တယ္။ လိမၼာတယ္ဆိုတာေတြနဲ႔ အသားက်လာလိုက္တာ။ အဲဒီစကားေတြ ဘယ္အခ်ိန္ကၽြန္မေဘးက ထြက္သြားပါလိမ့္။ ေသခ်ာတြက္ၾကည့္ရင္ 2007 ေလာက္ကမ်ား စေလမလား။ တကယ့္ ဘ၀ထဲကို စ၀င္ရတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ကစ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားလာခဲ့ပါတယ္။ ဟိုဟာျဖစ္ခ်င္၊ ဒီဟာျဖစ္ခ်င္နဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ၾကိဳးစားဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ေယာင္လည္လည္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေခ်ာ္ေတာ္ေတာ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ဟိုလို ျဖစ္ခ်င္လို႔ အတင္းလိုက္လုပ္လိုက္၊ ဒီဟာကိုလည္း မလႊတ္ခ်င္လိုက္နဲ႔။ ကၽြန္မ ေတာ္ခ်င္ေယာင္လည္း ေဆာင္တတ္လာပါတယ္။ တံလွ်ပ္ေတြေနာက္လည္း လိုက္တတ္လာပါတယ္။ ကိုယ့္အျပစ္ကို၀ွက္ထားရင္း သူမ်ားကိုလည္း လက္ညိဳးထိုးတတ္လာပါတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ရင္းကေန ကၽြန္မရဲ႕ ပင္ကိုယ္အရည္အခ်င္းေတြ လြင့္လြင့္သြားတာ မသိလိုက္ဘူး။ ေရွ႔ဆံုးေရာက္ရာကေန အလယ္၊ ေနာက္ .. အေနာက္က်က်နား ေရာက္သြားတာ၊ ေသြးရူးေသြးတန္းလိုက္ရင္းနဲ႔ ထပ္ထပ္ေ၀းသြားတာ၊ ကၽြန္မ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဘ၀မွာ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ဆရာေကာင္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း တကယ္ကို မသိခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မဘာသာ ည့ံလာတာကို ဖုံးရင္း ကာကြယ္ရင္း အတုေတြနဲ႔ခ်ည္း ေပ်ာ္ပါးတတ္လာပါတယ္။ littlebrook က နန္းညီအတြက္ ေရးေပးဖူးတာေလး ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မေခါင္းထဲ အဲဒီစကားလံုးေလးေတြ ခဏခဏ ၀င္၀င္လာတယ္။ “ စိတ္ေျပရာေျပေႀကာင္း ဖန္တီးထားတဲ့ ကမၻာအတုေလးထဲ ၀င္ေနရင္းေနရင္း အနီးက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြ လူေတြကိုေမ့သြားမွာကိုပါ။ “ တဲ့။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မ ေမ့ေမ့သြားတယ္။

အလုပ္ထဲမွာေရာ။ ဒီေလာက္ပ့ံပိုးမႈနဲ႔ဆို ဒီထက္အရည္အခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးတက္လာရမွာ။ ခု ကၽြန္မက အတင္းတြန္းေရႊ႔ေတာ့မွ တြန္းသေလာက္ေလး နည္းနည္းေရြ႔တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး။ တြန္းေပးတဲ့အရွိန္ေလးနဲ႔ တဟုန္ထိုး ဆက္သြားဖို႔ ကၽြန္မ မၾကိုးစားျဖစ္ဘူး။ ဒီလိုမွားေနမွန္းသိတယ္။ ဒီလိုျပန္ျပင္ရမွန္းသိတယ္။ မျပင္ႏိုင္ဘူး။

သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ ကၽြန္မေထြျပားခဲ့တယ္။ အဲဒီကေန ေ၀၀ါးလာတယ္။ ေထြျပားေ၀၀ါးရင္း တတ္ေယာင္ကား၊ အီေယာင္၀ါးျဖစ္လာတယ္။ လြင့္လြင့္ေနတာကို ကၽြန္မ လံုး၀ မထိန္းခ်ဴပ္ခဲ့ဘူး။ လြင့္ေနရတာကို ေပ်ာ္လာတယ္။ ဟိုးတေန႔က ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုး အစ္မက သတိေပးလာပါတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေျပာခဲ့ဖူးတာကိုး။ သူက အဲဒါေတြကို ေထာက္ျပရင္း ဘာမွ ျဖစ္မလာေသးတာကို သတိေပးလိုက္ေတာ့မွ …………….. ကၽြန္မလန္႔သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဆင္ဖမ္းမယ္။ က်ားဖမ္းမယ္ပဲ ၾကံဳး၀ါးဖူးတယ္။ သက္လံုေကာင္းေအာင္၊ လက္နက္ျပည့္စံုေအာင္ မၾကိဳးစားျဖစ္ဘူး။ အရည္အခ်င္း၊ အရည္အေသြးဆိုတာ ခုေနခါမွာ လံုး၀ ကၽြန္မဆီက ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္မသိေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူေၾကာက္တဲ့အေၾကာင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ မယံုၾကည္စိတ္နဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး ေလွာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ခု ကၽြန္မေၾကာက္ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း မယံုေတာ့ဘူး။ လမ္းကိုျမင္လ်က္နဲ႔ မေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း မုန္းလာၿပီ။ အဲဒီလို မုန္းလာတာကိုလည္း ေၾကာက္တယ္။ အားလံုးကို သိေနတာကိုလည္း ေၾကာက္တယ္။ သိရက္နဲ႔ မလုပ္ႏိုင္တာကိုလည္း မုန္းတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေၾကာက္တယ္ရွင္။

ဆင္ဖမ္းမယ္၊ က်ားဖမ္းမယ္။
ျမန္ျမန္ေျပး၊ ေ၀းေ၀းပစ္၊ ျမင့္ျမင့္ခုန္မယ္။
မိုးေကာင္းကင္ကို ဒူးနဲ႔တိုက္မယ္။
ဆင္ဖမ္းမယ္၊ က်ားဖမ္းမယ္။

ဆင္ေပါက္တို႔၊ က်ားေပါက္တို႔ သီခ်င္းေတြကို
အက်ယ္ၾကီးဖြင့္မယ္။

သန္းေခါင္ယံအိမ္မက္ဆိုးေတြနဲ႔
စီးခ်င္းထိုးမယ္။
ဆင္ဖမ္းမယ္၊ က်ားဖမ္းမယ္။

လက္ဖ်ံႏွစ္ဖက္မွာ
ဇြဲေတြ၊ သတၱိေတြကို တက္တူးထိုးမယ္။

စိတ္ကူးေရာက္ရာ ေပါက္ရာအတိုင္း
ကၽြဲရိုင္းတစ္ေကာင္ကိုပါ ဖမ္းျပလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။

ႏိုင္မြန္ေအာင္သြင္

/* ခုေလာေလာဆယ္ ခံစားခ်က္နဲ႔ လံုး၀ၾကီးတိုက္ဆိုင္ေနတဲ့ ႏိုင္မြန္ေအာင္သြင္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ…. ကူခံစားေပးပါဦး.. */

ခုႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ ျမန္မာျပည္မွာ ကြန္နက္ရွင္အပထား၊ အင္တာနက္ၾကီး တဟုန္ထိုး ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္လာတာကေတာ့ လက္မခံလို႔ မရပါဘူး။ အေကာင္းေရာ၊ အဆိုးေရာ ဒြန္တြဲေနတဲ့အတိုင္း တိုးတက္မႈေတြေနာက္မွာ ဆုတ္ယုတ္မႈကလည္း ကပ္ပါလာတာပါပဲ။ ပစၥည္းအသစ္တခု သံုးတတ္ခါစ လူေတြလိုျဖစ္ေနၾကတယ္။ ခုတေလာ အြန္လိုင္းကေန ျခိမ္းေျခာက္မႈေတြ စလာေနပံုပါပဲ။ အသေရဖ်က္တဲ့စာေတြလည္း မ်ားျပားလာတယ္။

ဒါေတြ အသာထား။ ေျပာခ်င္တာက အြန္လိုင္းမွာ ေရးတဲ့စာေတြအေၾကာင္းပါ။ ဓါတ္ျပားေဟာင္းတခ်ပ္ ျဖစ္ေနမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ထပ္ဖြင့္ပါရေစ။ အြန္လိုင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပင္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စာေရးတယ္ဆိုတာ ဘာလို႔ေရးၾကပါသလဲ။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြ၊ သူမ်ားကိုမွ်ေ၀ခ်င္တာေတြ၊ အားေပးခ်င္တာေတြ၊ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ခ်င္တာေတြ၊ စသျဖင့္ေပါ့။ ဖတ္တဲ့သူက ဖတ္ၿပီး ဗဟုသုတရရင္ရ၊ ခံစားမႈေလးတခုရရင္ရ၊ ဘာရရ၊ တကယ့္စာေရးသူမွန္ရင္ ေက်နပ္မွာပါပဲ။ ဘယ္သူေရးပါတယ္လို႔ အသိအမွတ္ျပဳသည္ျဖစ္ေစ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ ေက်နပ္မွာပါ။ စာဖတ္သူဘက္ကလည္း ဘယ္သူေရးေရး ဖတ္ဖို႔က အေရးအၾကီးဆံုးပါ။ ဖတ္သူဘက္က မေဆြးေႏြးခ်င္ပါဘူး။ ေရးသူဘက္ကသာ ေဆြးေႏြးခ်င္တာပါ။ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာေရးခ်င္လို႔ကို ေရးေနၾကတာပါ၊ ဘယ္သူမွ တိုက္တြန္းလို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့စာ ကုိယ့္နာမည္ေပ်ာက္ၿပီး forward ေမးလ္ေတြကေနတဆင့္ ကို္ယ့္ဆီျပန္ေရာက္လာရင္လည္း ေက်နပ္ၾကတာပဲ။

အြန္လိုင္းမွာ စာေရးေနတဲ့လူတိုင္းဟာလည္း စာေရးဆရာ မမည္ပါဘူး။ ကို္ယ္အဖတ္မ်ားတဲ့၊ ကိုယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စာေရးဆရာရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေတြ အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိၾကတာပါပဲ။ ဒါကို အျပစ္လို႔ဆိုခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုေရးရင္းနဲ႔မွ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ထြက္ႏိုင္ဖို႔က ကိုယ့္အားထုတ္မႈပါပဲ။
အားမထုတ္ပဲေနရင္လည္း အလႊမ္းမိုးခံဘ၀နဲ႔ပဲ ရွိေနလိမ့္မွာေပါ့။ ဒါလည္း အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေရးႏိုင္သေလာက္ ကိုယ့္အေတြးအေခၚေလးေတြကို ေ၀မွ်ခ်င္တာကိုး။ ဘယ္ဟာက အျပစ္ျဖစ္လာသလဲ။ ကူးခ်တာေပါ့။ တခ်ိဳ႕က တိုက္ရိုက္ copy and paste ကူးခ်တယ္။ တခ်ိဳ႕က ျဖတ္ညွပ္ကပ္တယ္။ ကၽြန္မအျမင္ကေတာ့ copy and paste လုပ္လာတာထက္ ျဖတ္ညွပ္ကပ္သမားက ပိုဆိုးတာပါပဲ။ သူမ်ားေရးထားတာ သိပ္သေဘာက်ရင္လည္း သူေရးထားတာေတာ့ ဒီလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကၽြန္မ အျမင္ကေတာ့ ဒီလိုပါေလာက္ လုပ္ရင္ေတာင္ ေတာ္ေသးရဲ႕။ အဲဒီလိုမဟုတ္။ သူ႔ idea ကိုကုိယ္ idea လုပ္။ ေရးသူနာမည္တပ္တဲ့ အရွက္မရွိသူေတြကလည္း ရွိေနပါေသးပါလား။ ကိုယ္အဲဒီလို ကူးခ်ထားတာကို ဘယ္သူမွ သိမသြားရင္ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ လိပ္ျပာလံုေနတဲ့သူေတြကိုလည္း အံ့ျသပါရဲ႕။ သူမ်ားစာကို သြားဖတ္ထား၊ သူမ်ားအေတြးအေခၚအတိုင္း ေရးထားတဲ့စာကို ကုိယ့္စာလို႔ နာမည္တပ္ရဲတာ၊ ကိုယ္ေရးထားတယ္လို႔ ေျပာရဲတာ ရွက္တတ္ရင္ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ စာလံုး၀မေရးတဲ့သူက ဘယ္ေတာ့မွ ကူးမခ်ပါဘူး။ ကူးခ်တဲ့သူမွန္သမွ် ကိုယ္တိုင္လည္း ေရးေနတာပါပဲ။ ဘာလို႔မ်ား ကိုယ္ခ်င္းမစာႏိုင္ရပါသလဲ။

တကယ္ေတာ့လည္း ကၽြန္မ ေနရင္းထိုင္ရင္း အကုသိုလ္ပြားတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းပါတယ္။ အျပင္မွာေတာင္ ကူးခ်တာရွိေသးတာပဲ။ ကၽြန္မ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ၀တၳဳတိုက ဆရာမ ဂ်ဴး ေရးဖူးတဲ့ ၀တၳဳတိုေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ တေထရာတည္းပါ။ အဲဒါကို စာေပတိုက္တခုက ထုတ္တဲ့စာအုပ္မွာ collection အေနနဲ႔ပါလာတာပါ။ ထုတ္ေ၀သူက ခင္ေနလို႔ ေျပာျပေတာ့ သူလည္း အဲဒီမွ သိသြားခဲ့တယ္။ ဒီလို အျပင္မွာနာမည္ၾကီးေနတဲ့ စာေရးဆရာမရဲ႕ ထြက္ၿပီးသား စာကိုေတာင္ ခိုးခ်ရဲေသးတာပဲ၊ အြန္လိုင္းက ဘာမို႔လို႔လဲ။ ပိုေတာင္လြယ္ေသး။ စာဖတ္သူေတြအတြက္က သတိမထားမိရင္ ဘယ္သူေရးေရးေပါ့။ တကယ့္အစစ္စာေရးသူကလည္း ငါ့စာေလးေကာင္းလို႔ အခိုးခံရတာပဲ ဆိုတဲ့ ပီတိေလးေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ဦးမွာ။ ဒါေပမယ့္ ခိုးခ်တဲ့သူေတြ ခိုးရဲတာေတာ့ ဘယ္လိုစိတ္ကူးမ်ားပါလိမ့္။

မေရးတတ္ရင္ မေရးနဲ႔။ ေရးခ်င္လြန္းရင္ ေရးတတ္သေလာက္ေရး။ သူမ်ားအေတြးအေခၚကိုေတာ့ ကိုယ့္အေတြးအေခၚလုပ္ပစ္တာေတာ့ တကယ္ကို စိတ္ဆင္းရဲဖို႔ေကာင္းတာပါပဲ။ ရွက္တတ္ၾကရင္ေကာင္းမွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္သခင္သြားရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးေပါ့။ တေန႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည္ကို ခရီးသြားၾကမယ္လို႔ ခပ္တိုးတိုးေလးေျပာပါတယ္။ shirikittara 2.0 ဆိုပဲ။ ဘာလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က ခရီးသြားရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈသာရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က Aug 29th။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က အျပင္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခဏနားေစၿပီး ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ထဲကို ရွပ္အက်ီတစ္ထည္၊ rain coatတစ္ထည္၊ ဦးထုပ္တစ္လံုး၊ စာအုပ္တစ္အုပ္၊ သြားပြတ္တံနဲ႔ တစ္ရွဴးစတာေတြကို ထည့္ပါတယ္။ ည ၉နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေခၚၿပီး အိမ္ကေန ထြက္လာတာကစၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာ ခရီးတစ္ခု အစျပဳပါေတာ့တယ္။

အျဖဴေရာင္ေတြတရံုးရံုးနဲ႔ ကားေပၚတက္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔အေပၚတည့္တည့္က စင္ေပၚမွာ ေနေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေတာ့
စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သခင့္ေပါင္ေပၚထိုင္ခ်င္တာကိုး။ အင္းေလ အေပၚစီးကဆိုလည္း အားလံုးကို ျမင္ရတာေပါ့ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထားနဲ႔ ေနေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ တေန႔လံုး ပင္ပန္းထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မလို႔ ၾကံေသးတယ္။
ဘယ္အိပ္လို႔ရမတုန္း။ စၾကေနာက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုး မွိတ္မယ္ၾကံလိုက္ ရယ္ခ်င္လာလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးကၽြန္ေတာ္လည္း
သူတို႔နဲ႔အတူတူ စီးေမ်ာသြားပါေတာ့တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ရင္ သူတို႔အားလံုးဆင္းသြားလိုက္၊ ေနာက္ျပန္တက္လာလိုက္၊ ကားျပန္ထြက္လိုက္၊
စကားေတြေျပာလိုက္နဲ႔ပဲ မနက္ေစာေစာ ေ၀လီေ၀လင္းမွာ ျပည္ၿမိဳ႕ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားကိုေရာက္ပါေတာ့တယ္။

အားလံုး ကားေပၚကဆင္း ေျခလက္သုတ္သင္ၿပီး ဘုရားတက္မယ္လုပ္ေတာ့ ဖိနပ္ေတြကားေပၚခၽြတ္ထားခဲ့ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ အိတ္ကေလးေတြ ကားေပၚက်န္ခဲ့ၾကတာ ေတြ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မပါဘဲ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ သြားမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ။ ေဟာ.. ေတြ႔လား။ ေခၚပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း အားလံုးနဲ႔တူတူ ဘုရားေပၚကိုတက္လာခဲ့တာေပါ့။ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းက လွလိုက္တာဗ်ာ။ အားလံုးက အဲဒီျမင္ကြင္းထဲ နစ္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္လိုက္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အျဖဴေရာင္ေတြတူေနတဲ့ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ကို ေပ်ာ္ေနေတာ့တယ္။ ေနာက္ မနက္စာစားဖို႔ ဆိုၿပီး ဓမၼာရံုကို တန္းစီသြားၾကေရာ။ ေယာက္်ားေလးေတြတဖက္ မိန္းကေလးေတြတဖက္ စီထားတဲ့ စားပြဲမွာထိုင္ၾကရင္း ဘဘၾကီးတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားေတြကို နားေထာင္ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နားေထာင္လို႔ေကာင္းေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မၾကားဖူးေသးတဲ့ အေၾကာင္းေတြေျပာေနတာကိုး။ န၀ေဒးရဲ႕ကဗ်ာဆိုလား ရြတ္ျပေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ နားေထာင္ေကာင္းတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖက္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သခင္ဆီကေတာ့ တဂြီဂြီ အသံတခ်ိဳ႕ၾကားရေသးတယ္။ ဘဘၾကီးရဲ႕စကားဆံုးမွာမွ သူတို႔ေတြ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ဆမူဆာတစ္ခုစီစားၾကရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ဘုရားရင္ျပင္ေပၚထပ္ပတ္၊ ေနာက္ ျပန္ဆင္း၊ ကားေပၚျပန္တက္။ ျပန္ထြက္လာခဲ့ေရာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကၽြန္ေတာ္ထိုင္ငိုက္ေနရာက တခ်က္တခ်က္ၾကည့္ေတာ့ တံတားၾကီးလည္းျဖတ္ပါရဲ႔။ ဟိုေကြ႔ဒီေကြ႔လည္း ေကြ႔ပါရဲ႕။ ဘာမွမၾကာပါဘူး။ ေရႊဘံုသာမုနိ ေရာက္ၿပီဆိုၿပီးဆင္းၾကျပန္ပါေရာ။ ဒီတခါလည္း ကၽြန္ေတာ္လိုက္ရျပန္တာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာေလးပါ။
ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေငးေနဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ပန္းပြင့္ေတြေရာ၊ အပင္စိမ္းစိမ္းၾကီးေတြေရာနဲ႔။ ပန္းပြင့္ေတြ အမ်ားၾကီးပြင့္ေနတဲ့
ပန္းခင္းတိုတိုေလးနားေရာက္ေတာ့ ပန္းပြင့္ေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါေရာလား။ ပန္းတင္မက ပ်ားေလးေတြပါေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေငးမိပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း ရင္ျပင္ေတာ္ကိုဆက္ပတ္။ တပတ္ပတ္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အထိ ပန္းကို ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနၾကတုန္း။ ေနာက္ေတာ့မွ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အာရံုက
ဘုရားေျခရင္းက ျမစ္ကမ္းနားဆီေရာက္ေတာ့တယ္။ ခရီးစစတုန္းက သိပ္မသိတဲ့သူေတြလည္း သိလာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ထဲက စာအုပ္မွာလည္း www. ေတြ @gmail.com ေတြတိုးလာပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တခုဆက္သြားတာက သီရိေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းဆိုတဲ့ေနရာတဲ့။ မေရာက္ခင္ေလး ကားေပၚမွာတင္ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္က ၿမိဳ႕ေဟာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ရွင္းျပပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိလုိက္တာက ၿမိဳ႕ေတြရဲ႕မူလပံုစံက စက္၀ိုင္းၾကီး၊ ေနာက္မွ စက္၀ိုင္းပ်က္ပံုျဖစ္သြားတာ ဆိုတာရယ္။ ၃ရာစုဆုိတာရယ္ပါပဲ။ တကယ္လည္း ျပတိုက္ေရာက္ေရာ။ အဲဒီအစ္ကိုၾကီးကပဲ ဆက္ရွင္းျပပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဟိုၾကည့္လည္းနားမလည္၊ ဒီၾကည့္လည္းနားမလည္နဲ႔ေပမယ့္ ဟိုအိုးၾကီးစိတ္၀င္စားလိုက္၊ ဟိုအရုပ္ကေလးကိုင္ခ်င္လိုက္၊ ဟိုပုတီးလံုးေလးကို ေငးလိုက္ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ ေက်ာေပၚကေနလိုက္ရတာေပါ့။ ေနာက္သူတို႔ေတြ
ၿမိဳ႕ေဟာင္းရဲ႕ေျမပံုၾကီးေရွ႕ရပ္ၾကရင္း ဆက္သြားမယ့္ ခရီးအတြက္ေမးျမန္းၾကပါတယ္။ ကားနဲ႔ နည္းနည္းသြားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္လည္းဆိုေရာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာသြားမွာ အတပ္သိလိုက္ေသးတယ္။

စစခ်င္းေရာက္တာက ေဘာေဘာၾကီးဘုရား၊ ထုထည္ၾကီးၾကီးနဲ႔ခန္႔ခန္႔ၾကီး၊ ေနာက္ ဘဲဘဲေလးဘုရားနဲ႔ ဗိသႏိုးမိဖုရားဂူဆိုလားေရာက္တယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး လည္း ေနေတြပူ။ ထီးပါတဲ့သူကထီးေဆာင္း၊ ဦးထုပ္ေဆာင္းသူေဆာင္း၊ ဘာမွမေဆာင္းသူလည္းရွိပါရဲ႕။ သြားရင္းနဲ႔လည္း ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကအေၾကာင္းေတြ ထင္တာျမင္တာေတြ ေျပာၾကရင္း စၾကရင္းနဲ႔မို႔လို႔ ပင္ပန္းတယ္၊ ေမာတယ္ညည္းသံတခ်ိဳ႕ၾကားေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ဆိုတာမလြဲပါဘူး။ အဲဒီၾကားထဲ အဆိုးဆံုး ေ၀ဒနာက ဗိုက္သိပ္ဆာလာတာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ထင္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္သြားခ်င္ေသးတယ္။ လူေတြကေတာ့ ထမင္းစားခ်င္ေနၾကေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ
ေနာက္ထပ္သြားရတဲ့ ေနရာက ထမင္းဆိုင္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

ထမင္းဆိုင္ကထြက္ၿပီး ကားျပန္ထြက္ေတာ့ အားလံုးနည္းနည္းျငိမ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။ ကားရပ္လို႔ ရုတ္တရက္ႏိုးလာေတာ့
ေရႊနတ္ေတာင္ဆိုတဲ့ ဘုရားေရာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သခင္နဲ႔တူတူ ဘုရားေပၚတက္တာေပါ့။ ဘုရားေပၚမွာကလည္း စတုဒီသာ သာကူက်ိဳ တိုက္ေနတာနဲ႔ ၀င္ေသာက္ၾကေသးတာ။ ဘုရားရွိခိုးၾက၊ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးနားေနၾကတာ၊ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ပါပဲ။ အမယ္..သူတို႔ေတြက
ရန္ကုန္ျပန္ဖို႔ေစာေသးတယ္ဆိုၿပီး ေခ်ာင္းသာသြားဖို႔ေတာင္ ၾကံေသး။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္လို ရံုးတက္ရမယ္သူေတြက ကန္႔ကြက္ေနတာနဲ႔ပဲ မသြားရတာ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္နဲ႔သာဆို လိုက္သြားေရာေပါ့။ သခင္ကမသြားဘူးဆိုလို႔သာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေရျပာကၽြန္းဆိုလား၊ အဲဒီမွာနားၾကမယ္ဆိုၿပီး သြားၾကပါေလေရာ။ ေရႊနတ္ေတာင္က ေရျပာကၽြန္းအသြား လမ္းေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေပ်ာ္ဆံုးပါပဲ။ ကားေရွ႔ပိုင္းနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းခြဲၿပီး သီခ်င္းေတြဆက္ဆိုတမ္း ကစားၾကတာ၊ ေအာ္လိုက္၊ ဟစ္လိုက္၊
ျငင္းလိုက္၊ ခုန္လိုက္နဲ႔ စင္ေပၚက ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ၀င္ေအာ္ခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္။

ေရျပာကၽြန္းလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကားေပၚမွာထားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေပၚက ျမင္ရသေလာက္ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ စကားေျပာတဲ့သူေတြ၊ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့သူေတြ၊ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္တဲ့သူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ကေတာ့ အပင္ေအာက္ ငိုက္ေနေလရဲ႕႔။ ညေနလည္းက်ေရာ၊ ကားေပၚဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႔ ေရခ်ိဳးၾက၊ အ၀တ္လဲၾကနဲ႔ေပါ့။ ညေနစာလည္း အဲဒီမွာပဲစားၾကတာ ေတြ႔ပါတယ္။ ည၇နာရီေလာက္မွ
အုပ္စုလိုက္ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတာေတြ႔ၿပီး ေနာက္ဆံုး ကားေပၚျပန္တက္လာၾကပါတယ္။

အျပန္လမ္းမွာ ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕က ဘုရားပြဲကိုလည္း ၀င္ေလွ်ာက္ခဲ့ေသးတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မက်န္ခဲ့ပါဘူး။ မိုးတစြတ္စြတ္ရြာထားတဲ့ၾကားထဲ
ေလွ်ာက္ရတာဆိုေတာ့ သိပ္ၾကာၾကာလည္း မေလွ်ာက္ျဖစ္ပါဘူး။ ေပါင္းတည္ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ ေနာက္တေခါက္ခရီးအတြက္ ေျပာၾကဆိုၾကနဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စိုးရိမ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က အဲဒီက်ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွ ေခၚပါေတာ့မလား။ သခင္ဖက္ထားတဲ့ၾကားကေန ကၽြန္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကို
ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနတာသာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီဘုရားေပၚမွာပဲ သူတို႔ေတြ ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့ တစ္ေယာက္အတြက္ ရွိခိုးဆုေတာင္းၾကေသးတယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး မိုးေတြမရြာလာတာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကံေကာင္းတာပါပဲ။ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က စိုစိစိျဖစ္ၿပီးရင္ သိပ္ေနရခက္တာ။

ေနာက္ဆံုးအျပန္လမ္းကားေပၚမွာေတာ့ လူအားလံုး တေခါက္ျပန္မိတ္ဆက္ၾကပါေရာလား။ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ စိတ္၀င္စားဖို႔အေကာင္းသား။ ေနာက္ေတာ့
မီးမွိန္မွိန္ေအာက္မွာ သရဲအေၾကာင္းေတြေျပာၾကေသး။ အလာလမ္းထက္စာရင္ အျပန္လမ္းက စကားသံေတြက ပိုစိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း
အိပ္ငိုက္ဖို႔ ေမ့ေမ့သြားေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခုမွာရပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကားတစ္စီးလံုး ျပန္ျငိမ္သြားလိုက္တာ မနက္ ၄နာရီ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…….. ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေလး အဆံုးသတ္ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလိုက္ေရာ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာကိုမွန္းမသိ လြမ္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တေခါက္ဆိုရင္.. ဆိုတဲ့ခံစားမႈကလည္း ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေတြးလည္းပဲ …….

စက္တင္ဘာ ၂ ရက္..
ယေန႔သည္ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို စတင္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ေသာေန႔
ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ သူမသည္ အထီးက်န္ဆန္ဆန္
ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရၿပီး ယေန႔ကဲ့သို႔ အထိမ္းအမွတ္ေန႔မ်ိဳးတြင္ပင္
အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္စရာ ပို႔စ္မတင္ႏိုင္ပါ။

ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔ ဟိုလိုလုိဒီလိုလိုသုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေသာ
မိတ္ေဆြမ်ားရွိပါက ယေန႔အတြင္း ဆက္သြယ္ပါက ယေန႔အတြင္း မုန္႔ေကၽြးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း……